Bycie macochą nigdy nie jest łatwe, zwłaszcza gdy twoja pasierbica widzi cię jako wroga.
Bez względu na to, jak bardzo się starałam, ona odmawiała mi zbliżenia się.
Ale pewnego mroźnego popołudnia, kiedy utknęłyśmy w śniegu, wszystko się zmieniło.
Myślałam, że między nami nic gorszego się już nie wydarzy—aż wydarzyło się.
Tworzenie nowej rodziny było trudne.
Tworzenie nowej rodziny, gdy twój mąż ma już dziecko, było dwa razy trudniejsze.
Tworzenie nowej rodziny, gdy to dziecko to nastoletnia dziewczyna, która cię nienawidzi, było prawie niemożliwe.
Roy i ja byliśmy małżeństwem od trzech miesięcy.
Wcześniej spotykaliśmy się przez dwa lata.
Te lata były cudowne, pełne miłości, śmiechu i marzeń o wspólnej przyszłości.
Ale było coś, czego nigdy nie udało nam się zrozumieć—Kris.
Córka Roya nie tylko mnie nie lubiła.
Ona mnie nienawidziła z całym nastoletnim uporem, jaki miała.
Bez względu na to, co robiłam, jak bardzo byłam miła lub ile przestrzeni jej dawałam, nic się nie zmieniało.
Jeśli zapytałam o jej dzień, przewracała oczami.
Jeśli próbowałam rozpocząć rozmowę, ignorowała mnie.
Jeśli ją komplementowałam, zakładała, że jestem fałszywa.
Wiedziałam, że nigdy nie zastąpię jej matki, i nigdy nie chciałam.
Ale miałam nadzieję—naprawdę miałam nadzieję—że z czasem uda nam się zbudować coś prawdziwego.
Połączenie.
Przyjaźń.
Poczucie zaufania.
Zamiast tego, Kris traktowała mnie jak złoczyńcę z jednej ze swoich książek—złą macochę, która przybyła, aby zabrać jej ojca.
I tak się kłóciłyśmy.
Cały czas.
Pewnego wieczoru Kris przyszła do Roya z prośbą—chciała pojechać do innego miasta z przyjaciółmi na koncert.
„Nie wiem, co powiedzieć,” powiedział jej Roy.
Spojrzał na mnie.
„Co o tym myślisz?”
„Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł dla mnie—” zaczęłam, chcąc powiedzieć, że nie chcę ingerować w wychowanie Kris, ale przerwała mi.
„Ona nie ma nic do powiedzenia!” krzyknęła Kris, skrzyżowane ręce na piersiach.
Roy wypuścił powietrze.
„Teraz jesteśmy rodziną i podejmujemy decyzje razem,” powiedział, po czym znowu spojrzał na mnie.
„Więc powiedz mi, co o tym myślisz.”
„Czy będą z wami dorośli?” zapytałam.
Kris przewróciła oczami.
„Nie, ale Eliza i Stacy mają po szesnaście lat, więc pojedziemy ich samochodami.”
„Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. Masz tylko trzynaście lat,” powiedziałam.
Twarz Kris się napięła.
„Ale wszyscy inni mogą jechać!” krzyknęła.
„To nie jest naprawdę moja decyzja,” powiedziałam, utrzymując spokojny głos.
„Myślę, że Leslie ma rację. Jesteś za młoda na taką podróż,” powiedział Roy.
Ręce Kris zacisnęły się w pięści.
„Oczywiście! Leslie zawsze ma rację! Nikt nie dba o to, co ja myślę!”
„Po prostu się martwimy,” powiedziałam.
„Och, przestań udawać! Wiem, że ci nie zależy! Chcesz tylko wyglądać na dobrą mamę przed moim ojcem!” krzyknęła Kris.
„Zależy mi. Dlatego nie chcę, żebyś pojechała. Masz trzynaście lat—będziesz miała jeszcze wiele okazji do takich wyjazdów,” powiedziałam, podnosząc głos.
„Ugh! Jesteś najgorsza!” krzyknęła Kris.
„Dość!” Głos Roya był stanowczy.
„Mam dość. Wszyscy jedziemy na wycieczkę rodzinną w góry.”
Kris i ja spojrzałyśmy na niego.
„CO?!“ wykrzyknęłyśmy jednocześnie.
„Tak. W ten weekend. Bez dyskusji,” powiedział Roy.
„Nienawidzę was obojga!” krzyknęła Kris i pobiegła do swojego pokoju, trzaskając drzwiami za sobą.
W ten weekend, wcześnie rano, Kris i ja już byłyśmy w drodze, zmierzając w kierunku gór.
Płatki śniegu fruwały w powietrzu, pokrywając przednią szybę.
Im dalej jechałyśmy, tym śnieg stawał się cięższy.
Droga rozciągała się przed nami, pokryta cienką warstwą bieli.
Zacisnęłam ręce na kierownicy.
Myśl o górskich drogach podczas burzy śnieżnej powodowała, że żołądek mi się skręcał.
Kris głośno westchnęła.
„Nie rozumiem, dlaczego muszę jechać z tobą.” Oparła się o drzwi, ręce skrzyżowane.
„Roy miał pilną sprawę w pracy. On wyjedzie później.” Skupiłam się na drodze. „Też nie jestem zachwycona, biorąc pod uwagę, że to był jego pomysł.”
„Tak, jasne,” zaśmiała się Kris. „Po prostu zgadzasz się na wszystko, co mówi. A on robi wszystko dla swojej cennej Leslie.”
„To nieprawda. Cóż, nie do końca prawda.” Utrzymałam spokojny głos. „Też się kłócimy, wiesz. A jeśli twój tata musiałby wybierać między nami, wybrałby ciebie.”
Kris wydała suchy śmiech.
„On już mnie nie wybrał.” Obróciła twarz w stronę okna.
Chciałam jej powiedzieć, że się myli, ale wiedziałam, że nie uwierzy.
Droga przed nami zamazywała się, gdy opady śniegu stawały się coraz silniejsze.
Opony walczyły o przyczepność.
Nacisnęłam pedał gazu.
Nic.
Samochód odmówił jazdy.
Kris usiadła.
„Co się stało?”
Zrzuciła ręce w powietrze.
„Świetnie! Dokładnie tak chciałam spędzić weekend—uwięziona z tobą.”
„Też nie jestem zachwycona, jeśli się zastanawiałaś.” Wyjęłam telefon i zadzwoniłam po pomoc drogową. Rozmowa nie brzmiała obiecująco.
„Mówią, że zajmie to co najmniej dwie godziny, zanim przyjedzie laweta,” powiedziałam jej.
Cisza wypełniła samochód.
Płatki śniegu stukały o okna.
W końcu przemówiłam.
„Dlaczego mnie tak nienawidzisz?”
„Bo jesteś okropna,” odpowiedziała Kris bez emocji.
„To nieprawda. I myślę, że o tym wiesz.”
„To prawda!” Jej głos się podniósł.
„Zrujnowałaś nasze życie! Bez ciebie było nam dobrze!”
„Gdyby wszystko było w porządku, twój tata nie byłby ze mną.” Słowa wyszły ostrzej, niż zamierzałam.
„Byłam w porządku! Mieliśmy nasze życie, a ty je zniszczyłaś! Sprawiłaś, że zdradził moją mamę!”
Moje serce zaczęło bić mocniej. „Nie można zdradzić kogoś, kto już odszedł!” Słowa wypłynęły, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Gdy tylko opuściły moje usta, pożałowałam ich. Zakryłam usta ręką.
Twarz Kris skrzywiła się. Jej oczy napełniły się łzami.
Bez słowa, otworzyła drzwi i wybiegła na śnieg, trzaskając nimi za sobą.
Myślałam, że Kris zostanie na zewnątrz przez pięć minut, może dziesięć, a potem wróci, gdy zadziała na nią zimno.
Ale nie wróciła. Wciąż zerkałam na zegar. Minęło dziesięć minut. Potem dwadzieścia. Mój żołądek zacisnął się.
Otworzyłam drzwi, a ostry podmuch wiatru uderzył w moje ciało. Płatki śniegu ukłuły moją twarz.
Ledwo widziałam kilka stóp do przodu. Śnieg stał się gęstszy, pokrywając wszystko na biało.
„Kris!” zawołałam. Mój głos został pochłonięty przez wiatr. Odsunęłam się dalej od samochodu. „Kris, gdzie jesteś?”
Panika zaczęła mnie ogarniać. Serce biło mi mocno, gdy brnęłam przez śnieg.
W końcu, usłyszałam to—cichy głos. „Jestem tutaj.”
Obróciłam się w stronę dźwięku i dostrzegłam ciemną sylwetkę w śniegu. Kris leżała pół-zatapiana, drżąc.
„Moja noga jest uwięziona,” powiedziała, zębami szczękając.
Upadłam na kolana i zaczęłam kopać. Śnieg był mocno ubity.
Jej stopa była uwięziona między korzeniami przewróconego drzewa. Moje palce paliły z zimna, ale nadal kopałam. W końcu uwolniłam jej nogę.
Opierała się na mnie, gdy walczyłyśmy, by wrócić do samochodu. Kiedy byłyśmy w środku, włączyłam ogrzewanie.
Zaczęłyśmy mówić w tym samym czasie.
Kris westchnęła i spojrzała w dół na swoje ręce. Zawahałam się, zanim zapytałam: „Czy mogę zacząć?”
Wzięłam głęboki oddech. „Przepraszam za to, co powiedziałam o twojej mamie.
Nie powinnam tego powiedzieć. Byłam sfrustrowana, ale to jej nie usprawiedliwia.”
Kris nie odpowiedziała. Wciąż patrzyła na podłogę.
„Wciąż próbuję się z tobą zaprzyjaźnić, ale ty mnie odpychasz,” przyznałam.
„Nie chcę jej zastępować. Nigdy nie chciałam.”
Mimo to, nic nie powiedziała. Po chwili zapytała: „Dlaczego mnie szukałaś?”
Spojrzałam jej w oczy. „Bo się o ciebie martwiłam. Bo mi zależy.”
Kris zrobiła pogardliwy gest. „Nie, bałaś się, że coś mi się stanie i będziesz musiała tłumaczyć to mojemu tacie.”
„To nieprawda.” Potrząsnęłam głową. „Naprawdę mi zależy. Kris, wiem, że nigdy nie będę twoją mamą. Nikt nie może. Ale kocham twojego tatę. I kocham ciebie.”
Jej szczęka się napięła. „Nie kochasz mnie,” powiedziała płasko.
„Oczywiście, że cię kocham.” Zatrzymałam się, obserwując jej wyraz twarzy.
„Popatrz na siebie—jesteś niesamowita. Cóż, przynajmniej kiedy nie krzyczysz na mnie.”
Kris zaśmiała się krótko i drżąco.
„Nawet wtedy cię kocham,” dodałam. „Roy mówi, że przypominasz mu swoją mamę.”
Jej oczy wypełniły się łzami, ale kontynuowałam.
„Wiem, że czujesz, że Roy cię opuścił dla mnie, ale to nieprawda. Kocha cię bardziej niż cokolwiek na świecie.”
Kris otarła nos rękawem. „Byłyśmy same przez długi czas.”
„Wiem,” powiedziałam cicho. „Ale zmiana nie zawsze jest zła.
Chcę być tutaj dla ciebie, wspierać cię, kochać cię. Ale musisz mi na to pozwolić.”
Przełknęła głośno. „A co jeśli przestanie mnie kochać? Co jeśli da całe swoje uczucie tobie?”
Potrząsnęłam głową. „To niemożliwe. Miłość nie działa w ten sposób.
Jedyne, co się zmieniło, to to, że teraz dwie osoby cię kochają zamiast jednej.”
Na chwilę Kris nie ruszyła się. Potem, nagle, rzuciła się na mnie.
Zamarłam, zszokowana. Potem, powoli, przytuliłam ją z powrotem. Trzymałam ją ostrożnie, bojąc się, że się wycofa.
Dwie godziny później, przyjechała laweta i zabrała nas do wynajętej chatki.
Kiedy Roy przyjechał, Kris i ja siedziałyśmy przy ogniu, pijąc herbatę, wciąż próbując się rozgrzać.
„Wow,” powiedział Roy, kładąc swoją torbę na ziemi. „Spodziewałem się prawdziwej sceny akcji, gdy tu dotrę.”
Kris spojrzała na mnie, a potem uśmiechnęła się z pogardą. „Postanowiłyśmy zostawić to na później.”
Uśmiechnęłam się i delikatnie ścisnęłam jej rękę.
Powiedz nam, co myślisz o tej historii i podziel się nią ze swoimi przyjaciółmi. Może ich zainspiruje i rozjaśni ich dzień.
