Anton stał osłupiały w przedpokoju mieszkania – tego samego, które kiedyś należało do nich obojga.
Jego wzrok z przerażeniem wbił się w stronę salonu.
Liza podążyła za jego spojrzeniem i w tej samej chwili zrozumiała, co wprawiło go w taki paraliżujący szok:
na kanapie, jakby był zwykłym gościem, siedział Mihai Voronin – szef Antona i jednocześnie największy sponsor ich wspólnej firmy budowlanej.
Elegancki mężczyzna po pięćdziesiątce, z lekko siwiejącymi skroniami, miał na sobie nienaganny garnitur i z kieliszkiem whisky w ręce skinął Antonowi – gestem, który miał być przyjazny, a mimo to był lodowato zimny.
– Witaj, Anton. Co za miła niespodzianka – powiedział z uśmiechem, który nawet nie próbował dotrzeć do oczu.
Walizka Antona z głuchym hukiem upadła na podłogę, gdy ten w osłupieniu spojrzał na Lizę.
– Co… co on tu robi? – zapytał drżącym głosem.
Liza, jak gdyby nigdy nic, zamknęła za nimi drzwi, minęła Antona i usiadła obok Mihaia na kanapie, splatając palce z jego dłońmi.
– Mihai jest moim gościem – odparła spokojnie.
– A żeby być precyzyjną, spotykamy się już od kilku tygodni.
Odkąd postanowiłeś, że twoja przyszłość z Cristiną będzie jaśniejsza.
Twarz Antona w jednej chwili wykrzywiła się w mieszankę gniewu, upokorzenia i dezorientacji.
– Ty i… Mihai? Przecież on ma żonę!
On… – Rozwiedziony – przerwał mu Mihai, unosząc ostrzegawczo palec.
– Od dwóch miesięcy.
Czasem się zastanawiam, jak to możliwe, że wiceprezes nie zauważa takich szczegółów o własnym szefie.
Anton zmieszał się, przeczesał dłonią włosy, jakby w ten sposób mógł zebrać myśli.
– Nie rozumiem tego. Wy dwoje… od kiedy? Liza spojrzała na Mihaia, a potem odpowiedziała.
– Dlaczego to cię jeszcze obchodzi?
Spakowałeś się i tydzień po tym, jak rozmawialiśmy o „wolności osobistej”, już mieszkałeś u Cristiny.
Nasz rozwód poszedł błyskawicznie – dzięki twoim błyskawicznym prawnikom.
– Którzy, tak się składa, są też prawnikami firmy – dodał Mihai, sącząc drinka.
– Ciekawe, że wykorzystałeś zasoby firmy do prywatnych spraw.
Anton nagle poczuł, jak grząski stał się grunt pod jego nogami.
– Nie o to teraz chodzi. Chcę porozmawiać z Lizą. Sam na sam.
– To, co masz do powiedzenia, możesz powiedzieć przy Mihaiu – odparła Liza, krzyżując ręce na piersi.
– Jesteśmy sobie teraz bardzo bliscy.
Anton przygryzł wargę, zawahał się, po czym usiadł w fotelu naprzeciwko pary.
– Dobrze. Cristina… nie jest tym, za kogo ją miałem.
– Dopiero teraz to odkryłeś? – zapytała Liza z kpiną.
– Uwiodła cię, będąc świadkiem na naszym ślubie – i dopiero teraz zauważyłeś, że nie jest godna zaufania?
– To bardziej skomplikowane – wymamrotał Anton.
– Zdradziła mnie.
Zapadła cisza.
Wtedy Mihai roześmiał się – głębokim, niemal współczującym śmiechem.
– Karma, Anton. Niesamowita rzecz, prawda?
Ale Liza dostrzegła coś w oczach Antona – nie tylko upokorzenie, ale coś mroczniejszego. Strach.
– Co się naprawdę stało, Anton?
Co cię tak przeraziło, że musiałeś tu przyjść?
Anton schował twarz w dłoniach, jakby próbował zetrzeć z niej zmęczenie i przerażenie.
– Na początku wszystko było w porządku.
Potem zaczęły się wieczorne „spotkania biznesowe”, tajemnicze telefony, ukryte wiadomości.
Pewnego dnia znalazłem bilet lotniczy – a właściwie dwa – na Bali.
Jeden był jej, drugi jakiegoś „Alexa”.
– I uwierzyłeś, że to tylko stary znajomy? – zapytała Liza z dziwnym dystansem w głosie.
– Najpierw tak. Ale potem zacząłem grzebać w jej rzeczach.
I wtedy coś znalazłem…
Zawahał się na moment, patrząc na Mihaia.
– Mów dalej – powiedział Mihai, nagle dużo poważniejszym tonem.
– Znalazłem dokumenty.
O mnie. O naszej firmie. O wszystkich naszych projektach.
Takie dane nigdy nie powinny trafić w jej ręce.
Gdy ją o to zapytałem, zaśmiała się i powiedziała, że „Alex” to tak naprawdę Alexandru Dragomir.
Mihai drgnął i wyprostował się.
– Dragomir? Nasz główny konkurent? Anton skinął głową.
Jego twarz była blada jak wosk.
– Cristina pracuje dla niego od dwóch lat.
Nasz związek to było tylko przedstawienie.
Chodziło o to, żeby wyciągnąć ze mnie poufne informacje o firmie.
Liza poczuła, jak ściska ją w żołądku.
Choć nienawidziła Antona za to, co jej zrobił, to… to była zupełnie inna liga.
– Masz dowody? – zapytał Mihai już całkiem służbowym tonem.
– Tak. Zrobiłem zdjęcia tych dokumentów. Są w moim telefonie.
Liza teraz już widziała: Anton był nie tylko zdesperowany, ale naprawdę przerażony.
– I dlaczego przyszedłeś akurat tutaj? Anton spuścił wzrok.
– Bo nie mam dokąd pójść.
Cristina wie, gdzie mieszkają moi przyjaciele, zna wszystkie hotele, w których kiedykolwiek spałem.
Potrzebuję kilku dni, żeby zniknąć, żeby znaleźć wyjście.
Nikomu innemu nie ufam.
Mihai wstał, elegancko poprawił mankiet koszuli.
– Muszę zobaczyć te dokumenty. Natychmiast.
Jeśli masz rację, nasza firma jest w poważnym niebezpieczeństwie.
– Mam rację – powiedział Anton cicho.
– I jest jeszcze coś…
Widziałem ich plany na przetarg na osiedle Riverside.
Znają każdy szczegół naszej oferty.
Chcą nas pogrążyć.
Mihai wyjął telefon i zaczął wybierać numer.
– Muszę porozmawiać z zespołem prawników.
Anton, wyślij mi wszystkie zdjęcia.
Liza, przepraszam, że… przerywam wam wieczór, ale to pilne.
– Nie szkodzi – odparła Liza.
– Rozumiem. Mihai poszedł do kuchni, żeby zadzwonić.
W salonie zapadła cisza.
– Nie sądziłam, że kiedykolwiek tu wrócisz – odezwała się w końcu Liza.
– A już na pewno nie w taki sposób. Anton spojrzał na nią.
W jego oczach było coś, czego Liza jeszcze nigdy w nich nie widziała – bezbronność.
– A ja nie myślałem, że zastanę cię właśnie z moim szefem.
Kiedy to się zaczęło między wami? Liza zawahała się.
– Poznaliśmy się na firmowym przyjęciu noworocznym.
Ty wtedy flirtowałeś z Cristiną – nawet mnie nie zauważyłeś.
Anton z bólem zamknął oczy.
– Czyli byliście razem już wtedy, kiedy my jeszcze…
– Nie – przerwała mu Liza.
– Nie jestem taka jak ty.
Mihaia zobaczyłam znowu dopiero, gdy ty odszedłeś.
Gdy z radością ogłosiłeś, jak wyzwalające jest z nią życie. Anton skinął głową.
Prawie z ulgą przyjął prawdę, która uderzyła go jak policzek.
– Przepraszam, Liza. Za wszystko.
Nie tylko za Cristinę, ale za to, jak cię traktowałem przez te wszystkie lata.
Chyba dopiero teraz naprawdę rozumiem, co zrobiłem.
Liza poczuła, jak część gniewu odpływa – a w jej miejsce wkrada się dziwna, oczyszczająca ulga.
– Ironia losu, prawda?
Myślałeś, że ze mną kończy się twoje życie, a z Cristiną zaczyna nowe.
Teraz to ty nie wiesz, co dalej.
Z kuchni dochodził zdecydowany głos Mihaia.
Anton odwrócił się do Lizy.
– Mogę tu zostać kilka dni? Na kanapie, oczywiście.
Tylko dopóki nie znajdę bezpiecznego miejsca.
Liza podeszła do okna, za którym migotały światła miasta.
– Dlaczego miałabym to zrobić, Anton? Po tym wszystkim?
– Bo może… jeszcze coś do mnie czujesz? – spróbował z niepewnym uśmiechem.
Liza powoli się odwróciła i spojrzała na niego lodowatym wzrokiem.
– Nie. Ale w przeciwieństwie do ciebie, nie zostawiam ludzi na lodzie, kiedy są na dnie.
Możesz zostać. Trzy dni. Nie dłużej.
Mihai wrócił, jego twarz była poważna.
– Jutro rano mam spotkanie z zarządem.
Anton, idziesz ze mną i pokazujesz dowody.
Muszę już iść. Liza odprowadziła go do drzwi. Mihai zatrzymał się w progu.
– Jesteś pewna, że może tu zostać?
Mogę mu załatwić pokój w hotelu.
– Nie trzeba – pokręciła głową Liza.
– Ironia losu – facet, który mnie zostawił dla mojej najlepszej przyjaciółki, teraz musi spać na mojej kanapie, podczas gdy ona rujnuje mu karierę.
Mihai uśmiechnął się, po czym pocałował ją w czoło.
– Jesteś najsilniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek znałem, Liza.
Masz w sobie o wiele więcej siły, niż on kiedykolwiek dostrzegł.
Gdy Mihai wyszedł, Liza wróciła do salonu.
Anton wciąż tam siedział, wpatrując się pustym wzrokiem w przestrzeń.
– Świeże ręczniki są w szafce w łazience – powiedziała.
– Funkcja spania kanapy jest w schowku.
Idę spać.
Zanim weszła do sypialni, Anton cicho ją zawołał:
– Liza…
– Tak?
– Myślisz, że kiedyś… moglibyśmy to wszystko… naprawić?
Liza powoli się odwróciła, jej spojrzenie było współczujące, ale stanowcze.
– Nie, Anton. Są rzeczy, które, kiedy się raz rozbiją, nie da się ich złożyć z powrotem.
Ale może z tych odłamków zbudujemy coś lepszego.
Gdy zamknęła drzwi sypialni, na jej ustach pojawił się cień uśmiechu.
Pierwszy raz od miesięcy nie czuła się więźniem przeszłości.
Anton wrócił – ale nie dla niej, tylko dlatego, że nie miał wyjścia.
A Liza, która kiedyś myślała, że bez niego nie da sobie rady, zrozumiała: nie tylko przetrwała… ale wreszcie naprawdę zaczęła żyć.
„Czasem” – pomyślała, gasząc lampkę – „najsłodsza zemsta to nie odpłacić pięknym za nadobne – tylko być szczęśliwym. Mimo wszystko.”
