Poranek zaczął się dziwnie.
Gdy dotknęłam głowy, poczułam lodowatą, gładką skórę.
Nie było ani jednego włosa. Serce zaczęło bić jak oszalałe.
Podskoczyłam, prawie upadając, i pobiegłam do łazienki.
W lustrze patrzyła na mnie obca kobieta — bez ani jednego włosa, z szeroko otwartymi oczami i drżącymi ustami.
— Nie… — wyszeptałam, a łzy same spłynęły po policzkach.
Wróciłam na skraj łóżka, zakryłam twarz rękami, a myśli splatały się jak w kłębek.
To mogła być choroba, alergia, cokolwiek…
Ale gdzieś głęboko w duszy znałam straszną prawdę: to on to zrobił.
Chwyciłam telefon i wybrałam jego numer.
— To ty to zrobiłeś? — głos drżał, prawie mnie nie słuchał.
— Co? — lodowate zdziwienie brzmiało w jego głosie.
— Jestem łysa! — prawie krzyknęłam.
Westchnął spokojnie:
— Ostrzegałem cię. W łazience, w kuchni, w sypialni — wszędzie włosy.
— Jestem zmęczony, brzydzi mnie to. Teraz już ich nie ma.
W piersi poczułam ucisk od bólu i złości.
— To… żart? — wykrzyknęłam.
Ale on już mówił o „czystości”, „porządku”, próbując się usprawiedliwić.
Kłóciliśmy się długo. On nie widział swojego błędu.
Dla mnie to była zdrada.
Potem zrozumiałam: nie chcę go już słuchać.
Decyzja przyszła sama. Zemsta.
I działałam bez wyrzutów sumienia.
Najpierw wyciągnęłam wszystkie jego rzeczy z szafy i spaliłam je na podwórku.
Dym unosił się w niebo, a wewnątrz mnie była dziwna wolność.
Niech jego rzeczy znikną — denerwowały mnie.
Potem wzięłam stary laptop, ten, który kurzył się na szafie i przeszkadzał mi, i wyrzuciłam go do kosza.
Następną „ofiara” była bieżnia, która zajmowała połowę pokoju i zbierała kurz przez lata.
Z radością rozłożyłam ją na części i wyniosłam na zewnątrz.
Stało się mi lżej.
Wieczorem mąż wrócił — głodny i zirytowany.
— Dlaczego obiad nie jest gotowy? — zapytał.
Spojrzałam mu prosto w oczy i spokojnie odpowiedziałam:
— Nic nie przygotowałam.
Otworzył usta, żeby odpowiedzieć, ale ja już pakowałam torbę.
— Jestem zmęczona sprzątaniem po tobie.
Zmęczona znoszeniem.
Zmęczona przebywaniem obok kogoś, kto jest zdolny do czegoś takiego.
Wyszłam, zamykając drzwi, zostawiając go samego w pustym mieszkaniu.
I po raz pierwszy od bardzo dawna poczułam: oddycham.
Swobodnie.
