Deszcz bębnił o szyby, jakby chciał się przebić do środka, by ogrzać pustkę rozlewającą się w piersi Lidy.
Szła powoli do domu, tonąc w kałużach, które wydawały się jej lustrami, odbijającymi jej samotną sylwetkę.
Plecak ciążył na ramionach, jakby przypominał, że szkolne dni to jedyne, które jeszcze jej nie zawiodły.
Dwa lata temu mama odeszła, zostawiając po sobie tylko zapach wanilii i starą lalkę z popękaną farbą.
Teraz nawet wspomnienia o niej zaczynały się zacierać, jak fotografie pod deszczem.
Lida otworzyła drzwi i uderzył ją zapach smażonej cebuli — Tanya przygotowywała obiad.
Dziewczynka spuściła oczy, by nie widzieć jej uśmiechu, który uważała za fałszywy.
Ale w korytarzu zatrzymał ją głos, przeszywający i ostry jak nóż:
— Żenia, o jakim internacie mówisz?! — Tanya, zwykle cicha jak cień, podniosła głos.
— Lidochka — to dziecko! Ona potrzebuje czułości, objęć, a nie zimnych murów!
Tak, jest trudna, ale przecież pamięta mamę… Przecież ją kochała!
Lida zamarła, kurczowo trzymając się futryny. Palce zdrętwiały, serce zabiło tak, jakby chciało wyrwać się z piersi.
Przez dwa lata Tanya ani razu nie mówiła tak głośno.
— Tanya, ty nie rozumiesz — ojciec mówił spokojnie, ale w jego głosie przebijała lodowata determinacja.
— Ona już nie jest tą dziewczynką, którą była. Z każdym dniem jest gorzej.
W internacie nauczą ją szacunku dla starszych. A za rok… Może i my będziemy mogli z nią się dogadać.
— Za rok? — Tanya zaśmiała się gorzko, jakby płakała.
— Przecież wychowywałeś ją od roku! Obiecałeś Oksanie, że będziesz dla niej ojcem!
Lida poczuła, jak ziemia usuwa się spod nóg. Nie jest jej ojcem… On nie jest jej ojcem.
Słowa wbiły się w świadomość jak odłamki szkła.
Przypomniała sobie, jak mama, leżąc w szpitalu z bladą twarzą, szeptała: „Obiecaj, że będziesz słuchać Miszy… On cię kocha”.
Ale czy to była miłość? Jeśli miłość to zgodzić się oddać cię do internatu jak niepotrzebną rzecz?
W uszach zaskrzypiało. Spróbowała zrobić krok, ale nogi się ugięły.
Ostatnie, co zobaczyła — ręce Tanyi wyciągnięte w jej stronę i oczy ojca, pełne… czego? Winny? Ulgi?
— Lidochka… Lidochka! — czyjś głos docierał przez mgłę.
Obudziła się na kanapie, przykryta pledem z haftowanymi łabędziami — tym samym, na którym mama czytała jej bajki.
Nad nią pochyliła się Tanya. Jej twarz, zawsze spokojna, teraz była wykrzywiona strachem. Krople potu na czole, drżące palce zaciskające jej dłoń.
— Upadłaś w korytarzu… Myślałam, że serce stanęło — mówiła szeptem, jakby bała się obudzić jakąś złowrogą siłę. — Co się stało? W szkole coś?
Lida odwróciła się do ściany, na której wisiało zdjęcie: ona, mama i ojciec przy choince. Wtedy ojciec jeszcze się uśmiechał.
— Tata chce wysłać mnie do internatu — wyszeptała, nie patrząc na macochę. — Bo mnie nie potrzebuje.
Tanya drgnęła.
— Kto ci to powiedział? — głos zadrżał.
— Słyszałam. Myśleliście, że nie wrócę ze szkoły.
Tanya milczała długo. Potem, tak cicho, że Lida ledwo usłyszała:
— On nie chciał… Po prostu nie wie, jak z tobą.
— A wy wiecie? — zapytała ostro Lida. — Przecież mnie nienawidzicie. Pocięłam wam sukienkę. Nie myję naczyń. Ja…
— Tęsknisz za mamą — przerwała Tanya. — I to normalne.
Lida zamknęła oczy. Normalne. Jakby jej ból był tylko zadrapaniem, które można przykleić plastrem.
Nazajutrz rano Tanya przyniosła do pokoju herbatę z miętą — taką, jak piła mama. Lida patrzyła, jak para unosi się ku sufitowi, i wspominała.
Rok temu.
Ojciec wrócił wtedy z pracy z bukietem piwonii — ulubionych kwiatów mamy.
— Lido, do nas wprowadzi się Tanya — powiedział, klękając przed nią. — Będzie mieszkać z nami.
— Po co? — odepchnęła bukiet. — Mama mówiła, że mnie nie zostawisz!
— Nie zostawię — ojciec wziął ją za ręce. — Ale życie… ono trwa.
— Zapomniałeś o niej! — krzyknęła Lida. — Mama umarła, a ty już z inną!
Uciekła do pokoju, gdzie na ścianie wisiał jej rysunek: „Moja rodzina”. Trzy patyczki z okrągłymi głowami. Teraz patyczków było cztery.
Kiedy Tanya pierwszy raz przekroczyła próg, Lida schowała się za zasłoną.
Kobieta stała w przedpokoju, trzymając w rękach pudełko z książkami.
Miała prostą sukienkę, bez wymyślnych kokard, jak te ciotki, z którymi ojciec chodził w gości.
— Boi się — powiedziała Tanya do ojca, nie odwracając się. — Dajcie mi czas.
Lida słyszała, jak w nocy Tanya płakała w łazience. Cicho, by nie obudzić nikogo.
— Pójdziemy na spacer? — zapytała Tanya miesiąc później. — W parku liście są teraz jak złoto.
— Nie chcę z wami! — Lida zatrzasnęła drzwi.
Ale po godzinie, zaglądając przez okno, zobaczyła: Tanya siedziała na ławce w deszczu, trzymając w rękach jej zgubioną gumkę do włosów.
Sukienka.
Lida pamiętała, jak stała przed szafą, trzymając nożyczki.
Tanya wyjechała na przyjęcie, zostawiając drzwi swojego pokoju otwarte. Wewnątrz wisiała czarna sukienka z koralikami — tak piękna, że dziewczynka nie mogła się napatrzeć.
Chce zająć miejsce mamy.
Nożyczki dotknęły materiału.
Gdy Tanya krzyknęła, Lida po raz pierwszy poczuła, jak coś w środku się łamie. Nie ze wstydu. Z ulgi. Teraz ta kobieta odejdzie. Jak wszyscy.
Ale Tanya nie odeszła.
— Dlaczego to zrobiłaś? — zapytała cicho, trzymając w rękach strzępy materiału.
Lida milczała.
— Bo nie jestem nią? — Tanya usiadła obok. — Bo nie mogę być twoją mamą?
— Nigdy nią nie będziesz! — wyrwało się Lidzie.
Tanya skinęła głową.
— I nie chcę. Chcę być po prostu Tanya. Tą, która będzie obok, dopóki nie zdecydujesz, że możesz mnie wpuścić do swojego życia.
Szpital.
Lida leżała w sali, patrząc na kroplówkę. Lekarz mówił słowa, które nie układały się w zdania: „białaczka”, „dawca”, „szanse 30%”.
— Mam tę samą grupę krwi — powiedziała Tanya. — Zrobię wszystko.
— Nie musisz — ojciec ścisnął jej rękę. — To za dużo…
— Muszę.
Lida zamknęła oczy. Przypomniała sobie, jak Tanya nocami siedziała przy jej łóżku, gdy chorowała na grypę.
Jak śpiewała kołysanki, których nie znała.
Jak pewnego razu, znajdując ją w ogrodzie z rozbitym kolanem, nie krzyczała za pobrudzoną sukienkę, tylko przyniosła lody.
— Dlaczego? — wyszeptała. — Dlaczego tak ze mną?
Tanya się uśmiechnęła.
— Bo miłość to nie uczucie. To wybór. I ja każdego dnia wybieram ciebie.
Operacja.
Lida obudziła się od zapachu leków i czyichś łez.
Nad nią pochyliła się Tanya, blada, z ciemnymi kręgami pod oczami.
— Wszystko minęło… dobrze? — ledwo wydukała Lida.
— Żyjesz — Tanya przytuliła ją do siebie. — Żyjesz.
Po tygodniu Lida poprosiła pielęgniarkę:
— Gdzie jest moja mama?
— Twoja matka…
— Nie. Mama Tanya. Gdzie ona?
Pielęgniarka uśmiechnęła się.
— Jest w sali 12. Ale nie powinnaś chodzić…
Lida już biegła korytarzem, trzymając się ściany.
Tanya leżała z zamkniętymi oczami. Obok na stoliku — otwarta książka „Mały Książę”, którą Lida czytała jej na dobranoc.
— Mama Tanya… — wyszeptała dziewczynka.
Kobieta otworzyła oczy.
— Tak mnie nazwałaś.
— Bo nią się stałaś.
Rok później Lida po raz pierwszy poprosiła Tanyę, żeby poszła z nią do szkoły na poranniczek.
— Tata nie będzie mógł — powiedziała, patrząc w podłogę. — Pójdziecie?
Tanya objęła ją mocno, jak wtedy w szpitalu.
— Zawsze.
Karina urodziła się w zimowy śnieg. Kiedy Lida pierwszy raz trzymała siostrzyczkę w ramionach, przypomniała sobie lalkę mamy z popękaną farbą.
— Nie bój się — wyszeptała maluszce. — Nigdy cię nie zostawię.
Tanya stała w drzwiach, trzymając kubek kakao — swoje firmowe, z cynamonem.
— Już jesteś dobrą siostrą — powiedziała.
Lida spojrzała na nią. Na kobietę, która wybrała ją raz za razem.
— Dziękuję — wyszeptała. — Za to, że jesteś.
I po raz pierwszy od dawna jej serce biło nie ze strachu. Lecz ze szczęścia.
Teraz, gdy deszcz stuka w okno, Lida nie widzi w kałużach swojego odbicia.
Widzi ich trójkę: siebie, Tanyę i Karinę, idące pod jednym parasolem.
I wie: niektóre rodziny nie rodzą się. One składają się z odłamków bólu, cierpliwości i tych najważniejszych słów — „Zostaję”.
A w szafie wciąż leży strzęp czarnej sukienki z koralikami. Tanya jej nie wyrzuciła.
— To przypomnienie — powiedziała kiedyś. — Że nawet ze złamanego można zszyć coś nowego.
I Lida wierzy: ich serca, kiedyś złamane, teraz biją jednym rytmem.
Jakby tak było zawsze.
