«Pół roku harowałam za granicą, wróciłam z premią i nadzieją – a w domu zastałam obcą dziewczynę z chochlą, teściową w kapciach i nowy zamek w drzwiach.»
Dziś Olga czuła szczególne podekscytowanie.
W końcu wracała do domu! Pół roku w obcym kraju, całe pół roku.
To była najdłuższa delegacja w jej życiu.
Tak, szalenie ciekawa, owocna, obiecująca szybkie awanse.
Przecież Olga świetnie poradziła sobie ze swoimi zadaniami i zdążyła zdobyć wstępne pochwały od przełożonych.
– Pani Olgo Igorewno, premia została już Pani wypłacona – poinformował szef działu przez telefon – Po powrocie porozmawiamy o nowym stanowisku.
Kobieta jechała taksówką, żegnając wzrokiem migoczący za oknem hałaśliwy azjatycki megapolis, który zdążyła pokochać przez te sześć miesięcy.
Kuchnia, język, kultura, ludzie – zdążyli stać się dla Olgi swoimi.
Rozstawać się było bardzo gorzko, ale przed nią czekał DOM.
Podświadomie Olga postanowiła wcześniej nie informować męża o swoim powrocie.
Jura – to był temat jej poważnych zmartwień przez cały okres delegacji.
Jeszcze przed wyjazdem matka Olgi, Anna Wiktorowna, ostrzegła córkę, że zostawianie męża bez nadzoru na tak długi czas jest ryzykowne.
– Moja rada, Olu – powiedziała wtedy Anna Wiktorowna na pożegnanie – nawet jeśli Jurka się pogubi w twojej nieobecności, niczego nie wyjaśniaj. Po prostu zostaw tak, jak jest.
On cię naprawdę kocha, a wasze małżeństwo jest dość trwałe.
– Mamo, czyli przygotowujesz mnie na męską zdradę? – zapytała Olga z nieprzesadnie wesołym uśmiechem.
– Mówię, że wszystko może się zdarzyć – ostrożnie odpowiedziała Anna Wiktorowna – Przecież znasz mój doświadczenie…
Anna Wiktorowna wiele lat temu wybaczyła zdradę swojemu mężowi, ojcu Olgi, Igorowi Siergiejewiczowi.
Mężczyzna przysięgał i zapewniał, że zbłądził tylko raz.
Olga była wtedy jeszcze mała, ciągle chorowała i często leżała w szpitalu razem z mamą.
Igora Siergiejewicza pośpieszyła pocieszyć sąsiadka, a sama później opowiedziała o wszystkim wracającej Annie Wiktorownie.
– Liczyła na to, że od razu zostawię męża, a ona go sobie przygarnie – mówiła córce otwarcie Anna Wiktorowna. – A ja wzięłam i wybaczyłam. W efekcie on nawet bał się patrzeć w lewo.
Przeżyli razem ponad trzydzieści lat. Wychowali was.
Poza Olgą, Anna Wiktorowna i Igor Siergiejewicz mieli syna.
Wdową kobieta została dopiero nieco ponad rok temu.
Anna Wiktorowna uważała się za „mądrą” kobietę, która patrzy na życiowe realia filozoficznie i stara się nie podejmować gwałtownych działań bez potrzeby.
Ale po historii z mężem w Anna Wiktorownie został pewien „posmak”. Zawsze oczekiwała podstępu ze strony mężczyzn.
Na szczęście Olga nie miała jeszcze okazji testować własnego poziomu „mądrości”, choć z Jurym byli już piąty rok po ślubie.
Ich para budziła zdziwienie u wielu. Domowy i przywiązany do komfortu Jura oraz karierowiczka Olga.
Mężczyznę łatwo było spotkać w kuchni w fartuchu, gdzie czarował nad obiadem, podczas gdy żona zostawała w biurze, pracując nad kolejnym projektem. Jednak samych małżonków to satysfakcjonowało.
Prawda, Jura od dawna chciał dzieci, ale Olga się nie spieszyła.
W pełni rozsmakowała się w swoich zawodowych osiągnięciach.
– Jurciu, gdyby mężczyźni mogli rodzić i siedzieć na urlopie macierzyńskim, zdecydowałabym się już dawno – mówiła mężowi ambitna młoda kobieta.
W przeciwieństwie do teściowej Jura spokojnie pozwolił Oldze wyjechać w delegację, zapewniając, że wszystko będzie dobrze.
– Za mieszkanie na pewno się nie martwię – śmiała się Olga, pewna, że gospodarny Jura przez cały czas będzie dbał o ich dom w idealnym porządku.
Mieszkanie, w którym mieszkali małżonkowie, należało do Olgi. Piękne dwupokojowe w dobrej dzielnicy, z przestronną kuchnią, którą przerobili na jadalnię-salon.
Olga nigdy nie przypominała mężowi, że mieszka tam jako „przybysz”.
Nawet podczas kłótni i sprzeczek. Olga bardzo kochała męża – łagodnego, niekonfliktowego, troskliwego.
Kochała czuło i wzruszająco. Nawet myślała, by zapisać mu część mieszkania, by zadbać o komfort jego męskiego ego.
Podczas półrocznej delegacji małżonkowie byli w stałym kontakcie, a Jura zapewniał Olgę, że wszystko jest dobrze, a jego życie toczy się według schematu „dom – praca – dom”.
– Bardzo tęsknię za tobą – mówił Jura.
I tak za plecami pozostał wielogodzinny lot. Olga jechała do domu lokalną taksówką, rozmyślając, co ją czeka.
Niepokój, że może zastać męża nie samego, wciąż dokuczał.
Olga starała się wcześniej przeanalizować w głowie scenariusze, jak zachować się w takiej sytuacji.
Ale nawet nie mogła sobie wyobrazić, co czeka ją w domu.
Olga nie mogła otworzyć drzwi swoim kluczem i ze zdumieniem zauważyła, że zamek został wymieniony na inny.
Dzwoniła, ale nikt jej nie otworzył. W mieszkaniu panowała cisza.
Olga zapukała, lecz ponownie bez rezultatu. Wybrała numer męża, ale telefon Jury milczał.
Jednak nie informował jej wcześniej o swoim wyjeździe z miasta.
Kobieta postanowiła nie działać pochopnie i poczekać na wieści od męża.
Na czas udała się do matki, aby zostawić tam rzeczy, wziąć prysznic i po prostu odpocząć po podróży.
– Olu, nie mam pojęcia, co mogło się wydarzyć – mówiła zdziwiona Anna Wiktorowna, gdy siedziały w kuchni przy herbacie – Nie będę przecież kontrolować zięcia. Od czasu do czasu się kontaktowaliśmy, on zapewniał, że wszystko w porządku.
To przecież twój mąż, a ja nie jestem strażnikiem. Starałam się nie zawracać mu głowy telefonami. Od trzech dni nic od niego nie słychać.
Olga przez cały wieczór próbowała się dodzwonić do Jury, ale jego telefon nie odpowiadał.
Kobieta zaczęła poważnie się martwić.
Została na noc u matki, a rano udała się do biura.
Cały dzień musiała ogromnie się powstrzymywać, pisząc raport z podróży i omawiając z przełożonymi nową pozycję w pracy.
Olga nadal dzwoniła do Jury, ale mężczyzna nie odebrał.
Po pracy ponownie udała się sprawdzić swoje mieszkanie. Tym razem w oknach paliło się światło.
Olga nalegała, dzwoniła, a potem zapukała.
Drzwi się otworzyły i na progu zobaczyła teściową, Tamarę Iwanowną.
– O, wróciłaś – powiedziała z drwiną kobieta.
Była ubrana w fartuch, w ręku trzymała chochlę.
Wyraźnie podczas wizyty synowej zajmowała się kuchnią.
– Co pani tu robi? – zdziwiona zapytała Olga.
– Przyszłam ratować swojego syna – odpowiedziała Tamara Iwanowna – Cudem go nie zrujnowałaś. Ale teraz wszystko, wasze życie rodzinne skończone. Wynosisz się stąd.
– Panie, chyba pani bredzi? – Olga nie wiedziała, czy się śmiać, czy płakać – Gdzie jest Jura?
– Nie twój interes, gdzie mój syn – odpowiedziała ostro teściowa – To jego mieszkanie i ty tu już nie mieszkasz.
– Tamaro Iwanowno, co się stało? – za teściową pojawiła się młoda kobieta, około 25 lat, dość prostolinijnego wyglądu.
– Nic, Katia, ja się tym zajmę – odpowiedziała przez ramię Tamara Iwanowna.
– A to kto? – zapytała Olga w szoku.
– Nowa narzeczona Jury – spokojnie odpowiedziała Tamara Iwanowna – Zna się z nim od dzieciństwa i lepiej wie, jak dbać o mężczyznę. A ty wynoś się. Po rzeczy możesz przyjechać za kilka dni.
I Tamara Iwanowna dosłownie wypchnęła Olgę za próg i zatrzasnęła przed nosem drzwi.
Przez chwilę kobieta była tak w szoku, że nie mogła od razu znaleźć odpowiedzi.
Potem w pamięci znów pojawił się obraz Katii, patrzącej na Olgę z wyraźnym poczuciem wyższości, oraz obraźliwe słowa teściowej. Olga rozzłościła się, chwyciła telefon i wybrała numer policji.
Patrol przyjechał w ciągu dziesięciu minut, które dla Olgi były torturą.
Strażników porządku Tamara Iwanowna przywitała jednocześnie zaskoczona i oburzona.
– To mieszkanie mojego syna – krzyczała – On sam pozwolił mi tu zostać, a ta dziewczyna nie jest tu nikim.
– Zaraz się przekonamy, kto tu jest nikim! – stanowczo odpowiedziała Olga.
Znalazła w szafie dokumenty na mieszkanie i pokazała je przybyłym policjantom.
– Sami zobaczcie, kto jest właścicielem – powiedziała Olga – Te panie nielegalnie wdarły się do mieszkania i jeszcze wymieniły zamki bez mojej wiedzy.
– Artykuł 139 – poinformował jeden z policjantów – Sporządzimy protokół.
– Jaki artykuł? – zbledła Tamara Iwanowna – Jura mówił, że to jego mieszkanie…
Strażnicy już jej nie słuchali.
– Tamaro Iwanowno, w co mnie pani wplątała? – zapytała przestraszona Katia.
Po niedawnej pewności siebie nie pozostał nawet ślad.
Sama matka Jury z wrażenia nie mogła wydusić słowa.
– Gdzie jest Jura? – stanowczo zapytała Olga.
– W szpitalu… – wymamrotała Tamara Iwanowna.
Olga nie słuchała błagań matki męża, protokół został spisany, zgłoszenie przyjęte, a postępowanie karne wszczęte.
Tamara Iwanowna i Katia tego samego wieczora zostały wyprowadzone z mieszkania wraz z rzeczami. W tym czasie ślusarz wymieniał zamki.
Do męża Olga pojechała następnego ranka, wcześniej uprzedzając w pracy.
Okazało się, że Jura kilka dni przed przyjazdem żony wpadł pod samochód i trafił do szpitala, gdzie cały czas był nieprzytomny. Do Olgi nie udało się dodzwonić, dlatego powiadomiono Tamarę Iwanowną.
I teściowa ruszyła ratować swojego synka, z góry planując zadbać o jego „szczęśliwy los”.
Olgi nigdy nie lubiła od początku ich małżeństwa, więc praktycznie się nie widywały, choć mieszkały w tym samym mieście. Jura kontaktował się z matką sam.
Jura zaczął odzyskiwać przytomność, gdy zobaczył żonę przy swoim łóżku i był w szoku po jej opowieści.
– Olu, uwierz, nawet nie mogłem przypuszczać, co postanowiła mama – zapewniał – Nikomu nie kazałem dzwonić, w ogóle nie kontrolowałem sytuacji.
– Ale po co powiedziałeś, że mieszkanie jest twoje? – spytała Olga.
– Po prostu tak rzuciłem raz, żeby nie zawracała głowy – szczerze mówił Jura – Olu, nigdy nie rościłem sobie żadnych praw, wiesz o tym.
Olga przez chwilę milczała, coś rozważając.
– A Katia? – zapytała ostrożnie – Co z nią?
– Nic! – gorąco odparł Jura – To kaprys mamy.
Zawsze widziała w Katii wygodną synową dla siebie. Ale mnie nie potrzebna jest żadna poza tobą!
Jura mówił całkiem szczerze. Olga postanowiła dać mężowi drugą szansę.
– Jura, bez urazy, ale twoja mama nawet nie ma prawa zbliżać się do mojego mieszkania!
To był pierwszy raz, kiedy Olga przypomniała mężowi, kto jest tu gospodarzem.
Jura kiwnął ze zrozumieniem.
Olga odwiedzała go, ile mogła, a wkrótce Jura został wypisany ze szpitala.
Olga patrzyła na niego i wiedziała, że wciąż kocha swojego męża.
Jednak z decyzją o zapisaniu mu udziału w swoim mieszkaniu postanowiła się nie spieszyć.
