Maria Santos oparła czoło o zimną szybę miejskiego autobusu, patrząc, jak lśniące wieżowce centrum miasta znikają w oddali.
Jej telefon znów zawibrował z kolejną wiadomością ze szpitala.
Jej młodszy brat, Diego, potrzebował operacji w ciągu trzech tygodni, inaczej lekarze nie mogli już dłużej gwarantować, że przeżyje.
Liczba na ekranie brzmiała jak wyrok śmierci: 200 000 dolarów.
Sprzedała wszystko, co miała, brała podwójne zmiany w galerii sztuki i pożyczała pieniądze od każdego przyjaciela, który jeszcze odbierał jej telefony.
A mimo to zdołała uzbierać zaledwie 20 000 dolarów.
Matematyka była prosta i okrutna.
Nie było żadnej drogi naprzód, żadnego cudu czekającego za rogiem.
– Wyglądasz jak ktoś, kto dźwiga na sobie ciężar całego świata – odezwał się głos obok niej.
Maria odwróciła się i zobaczyła swoją współpracownicę, Patricię Monroe, która wsunęła się na siedzenie obok.
Starsze, życzliwe oczy Patricii jakby widziały zbyt wiele. – Słyszałam o Diego. Bardzo mi przykro – powiedziała cicho.
Maria skinęła głową, walcząc ze łzami. Gdyby zaczęła o tym mówić, mogłaby kompletnie się rozsypać.
Diego potrzebował, żeby była silna.
Patricia zawahała się, po czym wyciągnęła telefon. – Słuchaj, wiem, że to brzmi jak szaleństwo, ale słyszałam o czymś.
O pewnym wydarzeniu. To nie jest to, co myślisz, ale mogłoby rozwiązać twój problem w jedną noc.
Maria pokręciła głową. – Patricia, nie mogę zrobić nic nielegalnego.
– To nie jest nielegalne. Tylko… niekonwencjonalne – odparła Patricia, pokazując jej dyskretną stronę internetową.
– To aukcja charytatywna, na której bogaci ludzie licytują towarzyszki, które mają im towarzyszyć na imprezach towarzyskich.
Wszystko jest oficjalne. Kontrakty, ochrona, pełna dyskrecja.
Maria wpatrywała się w ekran, serce waliło jej jak szalone.
Opinie uczestników mówiły o kwotach, które zmieniały życie, pomagając zdesperowanym ludziom znaleźć rozwiązanie niemożliwych problemów.
Ale sama myśl, że ktoś będzie ją licytował jak dzieło sztuki, ściskała jej żołądek. – Nie mogę – wyszeptała.
Trzy dni później Maria stała przed Grand View Hotel, którego lśniący luksus był o całe lata świetlne odległy od jej rzeczywistości.
Kobieta, która ją przywitała w prywatnym apartamencie, była nienagannie ubrana, srebrne włosy miała upięte w idealny kok.
– Panno Santos, jestem Catherine Wells. Dziękuję, że pani przyszła. Pozwoli pani, że dokładnie wyjaśnię, jak działa ten wieczór.
Catherine przedstawiła szczegóły z biznesową precyzją.
Aukcja była tylko na zaproszenia, uczestniczyli w niej zweryfikowani, zamożni ludzie, którzy szukali towarzystwa na zbliżające się wydarzenia towarzyskie.
Wszystko było udokumentowane, legalne i zabezpieczone żelaznymi kontraktami.
Intymność fizyczna nigdy nie była wymagana i zawsze pozostawała wyłącznie w gestii osoby towarzyszącej.
Średnie stawki wahały się od 50 000 do 300 000 dolarów.
– Byłaby pani idealna na nasz wieczorny pokaz. Naturalne piękno, autentyczna obecność.
Ci mężczyźni potrafią dostrzec fałsz z drugiego końca sali – wyjaśniła Catherine.
Maria podpisywała dokumenty drżącymi dłońmi, a każdy podpis wydawał się sprzedażą kolejnego kawałka jej duszy.
Ale gdy myślała o bladej twarzy Diego w szpitalnym łóżku, o jego dzielnym uśmiechu mówiącym, żeby się nie martwiła, wiedziała, że podpisałaby je i tysiąc razy.
Sala aukcyjna była bardziej elegancka, niż Maria sobie wyobrażała. Bardziej przypominała ekskluzywną wystawę sztuki niż targowisko.
Delikatne oświetlenie, muzyka klasyczna i nienagannie ubrana obsługa tworzyły atmosferę wyrafinowanego luksusu.
Inne kobiety czekające za kulisami były olśniewające, pewne siebie, jakby urodziły się do tego świata.
Maria miała na sobie prostą czarną sukienkę, ciemne włosy spływały naturalnymi falami na ramiona.
Miała tylko lekki makijaż – nie potrafiła zmienić się w kogoś, kim nie była.
Kiedy wywołano jej nazwisko, Maria poczuła, jak nogi zmieniają się w watę.
Światła były tak jasne, że ledwo widziała publiczność – tylko cienie siedzące przy eleganckich stolikach.
Licytacja zaczęła się od 50 000 dolarów i kwoty szybko rosły. Czuła zawroty głowy, jakby oderwała się od własnego ciała.
Wtedy przez salę przeciął się głos ostry jak ostrze.
– 500 000.
Sala zamilkła. Nawet aukcjoner wydawał się zaskoczony, zanim odzyskał panowanie nad sobą i ogłosił: – Sprzedane!
Licytant numer dwanaście, 500 000 dolarów.
Obraz przed oczami Marii się zamazał. To było ponad dwa razy więcej, niż potrzebowała na operację Diego.
To wydawało się niemożliwe. Nierealne. Za dużo.
Catherine odprowadziła ją za kulisy. – Pan Blackwood spotka się z panią na chwilę, zanim sfinalizujemy umowę.
To bardzo nietypowe. Nigdy wcześniej nie brał udziału w tych wydarzeniach, a co dopiero licytował.
Kiedy Sebastian Blackwood się odwrócił, Maria aż wstrzymała oddech.
Był młodszy, niż się spodziewała – może koło trzydziestki – o ciemnych włosach i oczach, które zdawały się w jednej chwili zarejestrować o niej wszystko.
Jego garnitur był idealnie skrojony, a postawa zdradzała człowieka przyzwyczajonego do tego, że należy do niego każde pomieszczenie, do którego wchodzi.
– Panno Santos – powiedział niskim, wyważonym głosem. – Proszę usiąść.
Maria usiadła na samym brzegu skórzanej kanapy, zbyt zdenerwowana, by się rozluźnić. Sebastian pozostał stojąc, zachowując chłodny dystans.
– Potrzebuję partnerki na serię wydarzeń biznesowych w ciągu najbliższego miesiąca – zaczął. – Kolacje, gale, jedna podróż zagraniczna.
W razie potrzeby będzie pani mieszkać w pokoju gościnnym w moim domu. Wszystko będzie udokumentowane i profesjonalne.
Ciekawość wzięła w Marii górę. – Dlaczego zaoferował pan aż tyle?
Szczęka Sebastiana lekko się napięła. – Bo w chwili, gdy weszła pani na scenę, wiedziałem, że nie pasuje pani do tego miejsca, i chciałem mieć pewność, że nigdy nie będzie pani musiała tam wrócić.
Nieoczekiwana życzliwość tych słów sprawiła, że oczy Marii zapiekły od wstrzymywanych łez.
– Potrzebuję pieniędzy na operację brata. Ma rzadką wadę serca.
– Wiem – odparł, sprawiając, że aż drgnęła. – Zleciłem przeprowadzenie o pani rozeznania, kiedy zdecydowałem się licytować.
Pani brat będzie operowany w Mercy General Hospital. Wszystko już załatwiłem.
Pieniądze zostaną przelane na pani konto jutro rano.
Maria gwałtownie wstała, przytłoczona. – Nie rozumiem. Nawet mnie pan nie zna.
– Nie, nie znam pani – przyznał, wbijając w nią przenikliwe spojrzenie. – Ale rozpoznaję desperację, kiedy ją widzę.
I w przeciwieństwie do większości ludzi w tym mieście, pani desperacja jest dla kogoś innego, a nie dla samej siebie.
Maria wyszeptała: – Czego pan ode mnie chce?
– Szczerze mówiąc, sam do końca jeszcze nie wiem – odparł Sebastian, podając jej wizytówkę. – Proszę wrócić do domu.
Sprawdzić, co u brata. Jutro po panią przyjedzie samochód i zabierze panią do mojego biura, a wtedy omówimy szczegóły naszej umowy.
Ma pani moje słowo, że będzie pani traktowana z szacunkiem.
Myśli Marii wirowały, gdy wychodziła z hotelu. Kim tak naprawdę był Sebastian Blackwood?
Dlaczego wybrał właśnie ją? I dlaczego czuła, że pod jego idealną powierzchownością kryje się coś złamanego?
Następnego ranka pod jej dom podjechał smukły czarny samochód, a kierowca był uprzejmy i milczący, gdy przejeżdżali przez miasto.
Kiedy zatrzymali się przed Blackwood Technologies Tower, żołądek Marii się ścisnął.
Budynek był lśniącym monumentem ze szkła i stali, symbolem wszystkiego, czego ona nigdy nie będzie mieć.
W swoim biurze Sebastian z precyzją wyjaśnił swoje oczekiwania.
W ciągu kolejnych sześciu tygodni miało się odbyć pięć dużych wydarzeń: konferencja technologiczna w San Francisco, dwie charytatywne gale, prywatna kolacja z międzynarodowymi inwestorami i tygodniowy wyjazd służbowy do Barcelony.
Maria miała mu towarzyszyć na każdym z nich, przedstawiając się jako jego partnerka w związku, by spełnić oczekiwania towarzyskie jego środowiska biznesowego.
– Dlaczego potrzebuje pan kogoś, kto będzie udawał? – zapytała Maria, zaciekawiona. – Ktoś na pańskim poziomie mógłby mieć każdą partnerkę, jakiej by chciał.
Wyraz twarzy Sebastiana pociemniał. – Bo każdy, kto jest na mojej pozycji, czegoś chce.
Dostępu do mojej firmy, dostępu do mojego majątku, powiązania z moim nazwiskiem.
Już dawno zrozumiałem, że prawdziwe relacje są niemożliwe, kiedy w grę wchodzą władza i pieniądze.
– To brzmi bardzo samotnie.
– Jest bezpiecznie – odparł, jakby to wystarczało.
Maria pochyliła się do przodu.
– Ale to nie jest życie.
Chronić się przed bólem, odmawiając sobie jakiegokolwiek uczucia.
Oczy Sebastiana ściemniały i po raz pierwszy Maria zobaczyła jego prawdziwe oblicze – kogoś równie podatnego na zranienie jak ona sama.
