„Nie obchodzi mnie to.
Twoja rodzina – jesteś synem, ty płać.”
Maria stała w kuchni, czytając wiadomość.
Drugi raz.
Trzeci.
„Przelej na jubileusz mojej mamy 50 tysięcy.
U mnie krucho z pieniędzmi.”
Od Andrieja.
Jej byłego męża.
Tego samego, który rok temu mówił:
– Przecież jesteśmy dorośli, Masza.
Po co nam sądy, alimenty, ten cały cyrk?
Będę pomagał.
Obiecuję.
I ona mu uwierzyła.
Dwanaście lat małżeństwa…
Czy naprawdę znaczyły tak niewiele?
Rok temu.
Cywilizowany rozwód.
Rozwód przeszedł cicho.
Bez skandali, bez podziału majątku.
Jak u inteligentnych ludzi.
Andriej pakował rzeczy metodycznie.
Składał koszule do walizki, zdejmował ze ściany dyplomy, wkładał książki do kartonów.
– Mieszkanie jest twoje – powiedział wtedy, nie podnosząc wzroku.
– Wyprowadzam się do mamy.
Tymczasowo, potem kupię sobie małe mieszkanie albo wynajmę.
To „tymczasowo” przeciągnęło się na rok.
Maria siedziała na kanapie, patrząc, jak wali się jej życie.
Dzieci były w szkole.
Siedmioletni Maksim i dziesięcioletnia Ania jeszcze nie wiedzieli, że tata się wyprowadza.
– A jak wytłumaczyć to dzieciom? – zapytała.
– Powiemy, że na razie po prostu pomieszkam u babci – potrzebuje mojej pomocy, ale będę cały czas do nich przyjeżdżał.
– A alimenty? – Maria z trudem wypowiedziała to słowo.
Andriej się zatrzymał.
Odwrócił się do niej.
– No co ty? Po co oficjalnie?
Przecież nie jesteśmy wrogami.
Będę przelewał, ile trzeba.
Plus minus trzydzieści tysięcy miesięcznie – tyle, co wcześniej wydawałem na rodzinę.
Brzmiało rozsądnie.
– Ale jeśli pójdziesz do sądu… – wzruszył ramionami.
– To koniec.
Tylko według papierów.
Żadnych wyjazdów nad morze, żadnych dodatkowych zajęć ponad minimum.
Rozumiesz?
Maria skinęła głową.
Oczywiście, że rozumiała.
Po co psuć relacje?
Dzieci kochały ojca.
To ją zranił i zdradził, dzieci tu nie były winne.
Ania chodziła do szkoły muzycznej – pięćset rubli za lekcję.
Maksim na karate – osiemset.
Do tego angielski dla obojga.
– Dobrze – powiedziała.
– Spróbujmy.
– Zobaczysz, wszystko będzie dobrze.
Nawet lepiej niż było.
Lepiej…
Wtedy Maria nie zrozumiała, dla kogo lepiej.
Pierwsze miesiące euforii.
Na początku rzeczywiście wszystko szło gładko.
Andriej przysyłał pieniądze regularnie.
Pierwszego dnia każdego miesiąca – plus w razie potrzeby.
Maria po prostu przesyłała dalej wiadomość od trenera albo nauczyciela, a Andriej bez pytań przelewał.
Bez opóźnień, bez przypominania.
Zabierał dzieci w każdy weekend.
Chodził z nimi do kina, do parku, kupował lody i zabawki.
Odwoził zadowolone i zmęczone.
– Mamo, tata powiedział, że latem pojedziemy nad morze! – opowiadała Ania.
– Do Turcji! Z aquaparkami!
– A ja też polecę? – pytał Maksim.
– Oczywiście! Całą rodziną!
Całą rodziną…
Maria nie dopytywała, czy ona też wchodzi w skład tej rodziny.
Ale raczej nie…
– Widzisz? – mówił Andriej, zabierając dzieci w kolejną sobotę.
– A ty się martwiłaś.
Maria pracowała w agencji reklamowej jako menedżerka.
Wcześniej nie przejmowała się wysokością swojej pensji – lubiła pracę, dobrze jej szło i to się liczyło.
Ale wydatków zrobiło się więcej.
Opłaty za mieszkanie wcześniej brał na siebie Andriej.
Teraz to był jej obowiązek.
Co najmniej cztery tysiące miesięcznie.
Jedzenie.
Ubrania dla dzieci – rosną szybko.
Szkolne potrzeby, bilety miesięczne, kieszonkowe.
Maria zaczęła brać dodatkowe zlecenia.
Po nocach robiła freelance, kiedy dzieci już spały.
Przygotowywała prezentacje, projektowała logotypy, pisała teksty na strony internetowe.
Myślała, żeby wziąć pod siebie parę osób i rozdawać zlecenia im.
Spała po cztery godziny na dobę.
Ale dawała radę.
– Jesteś bohaterką – mówiła przyjaciółka Lena.
– Ja bym nie dała rady.
– Dałabyś.
Jak trzeba, to człowiek daje radę.
Pierwsze niepokojące sygnały.
Teściowa – Lidia Stiepanowna – dzwoniła raz w tygodniu:
– Mario, jak tam u ciebie?
Nie za ciężko samej?
Głos troskliwy, pełen współczucia.
Ale Maria słyszała podtekst.
– Dziękuję, Lidio Stiepanowno.
Dajemy radę.
– A praca? Nie przepracowujesz się?
– W porządku. Wszystko w porządku.
– No dobrze, dobrze. Dbaj o siebie.
Dzieci potrzebują zdrowej matki.
Po takich rozmowach Maria czuła się nieswojo.
Pytała, ale pomocy nie proponowała.
Któregoś razu Maksim podsłuchał rozmowę Lidii Stiepanowny z Andriejem i prawie słowo w słowo opowiedział ją matce.
Dzieci były u nich w gościach, Maria przyjechała je odebrać.
Maria głośno zakaszlała i weszła do kuchni.
– Przyszłam po dzieci.
– Oczywiście – uśmiechnęła się Lidia Stiepanowna.
– Jak tam sprawy? Jak praca?
– Dobrze, dziękuję.
– Nie męczysz się za bardzo? Bo wyglądasz… tak sobie.
Wygląda tak sobie.
Jeszcze czego.
Cztery godziny snu i chroniczne zmęczenie nie upiększają.
– Wszystko jest w porządku – powtórzyła Maria.
W drodze do domu Maksim powiedział:
– Mamo, jak byliśmy u babci, słyszałem, jak mówiła do taty: „Źle zrobiłeś, że zostawiłeś jej mieszkanie.
Teraz będzie przyprowadzać facetów.
A co dzieci zobaczą?”
Maria zamarła.
– I co tata odpowiedział?
– Powiedział: „Mamo, nie zaczynaj”. A babcia dalej: „Ja tylko mówię prawdę.
Młoda kobieta, mieszkanie, wolność.
Myślisz, że długo będzie sama?”
– Rozumiem – powiedziała cicho Maria.
– Maksim, zapomnij o tej rozmowie.
A sama pomyślała: jacy faceci?
Kiedy?
Między pracą a domowymi obowiązkami?
Pracowała od rana do wieczora.
Wracała do domu zmęczona.
Jadła z dziećmi kolację, sprawdzała lekcje, kładła je spać.
Potem siadała do komputera – dodatkowe zlecenia same się nie zrobią.
W weekendy – pranie, sprzątanie, zakupy.
Jeśli dzieci były u ojca – można się było wyspać.
Luksus.
O jakich facetach mowa?
Jesienne zmiany.
We wrześniu coś się zmieniło.
Andriej zaczął rzadziej zabierać dzieci.
Nie w każdy weekend, ale co drugi.
– Tato, kiedy pójdziemy do zoo? – pytał Maksim przez telefon.
– Niedługo, synku.
Tata ma teraz dużo pracy.
– A do teatru? Obiecałeś „Dziadka do orzechów”.
– Obiecałem. Na pewno pójdziemy.
Ale obietnice nie były dotrzymywane.
Maria widziała, jak dzieci czekają.
Jak Ania w piątki pakuje torbę z piżamą, mając nadzieję, że tata zabierze ją do babci.
– Tato dzisiaj przyjedzie? – pytał Maksim.
– Nie wiem, słoneczko. Zadzwoń do niego sam.
– Nie odbiera.
– To poczekamy.
Czekali do wieczora.
Potem Maria pisała do Andrieja:
„Dzieci czekały na ciebie. Mogłeś uprzedzić”.
„Przepraszam. Mam nawał pracy. W następny weekend na pewno”.
W następny też coś wypadało.
Za to pieniądze przelewał równo.
Trzydzieści tysięcy pierwszego dnia każdego miesiąca.
– Lena, chcę poważnie z nim porozmawiać – zwierzyła się przyjaciółce.
– O czym?
– O dzieciach. Nie widział ich już miesiąc.
– Ale kasę daje?
– Daje.
– To w czym problem?
– W tym, że dzieci potrzebują ojca, a nie sponsora.
– Maszka, on przecież nie musi. Rozwiedliście się.
Nie musi…
Ciekawa logika.
Październik.
Pierwsze spięcia.
Cierpliwość Marii pękła w październiku.
Ania zachorowała.
Gorączka, kaszel.
Musiała wziąć zwolnienie lekarskie.
Maria siedziała z córką w domu, kiedy zadzwonił Andriej:
– Jak tam?
– Ania jest chora.
– Poważnie?
– Zwykłe przeziębienie, ale temperatura wysoka.
– Rozumiem. Wracajcie do zdrowia.
– Andriej, możesz przyjechać? Pyta o ciebie.
Zapadła cisza.
– Teraz nie mogę. Pracuję.
– Wieczorem?
– Wieczorem mam spotkanie.
– W weekend?
– W weekend jadę do Kostii na działkę. Już dawno planowaliśmy.
Maria milczała.
– Masza, jesteś tam?
– Jestem.
– Coś się stało?
– Kiedy ostatnio widziałeś dzieci?
– Nie pamiętam. A co?
– Miesiąc temu, Andriej. Miesiąc.
– No i co? Przecież nie zniknąłem. Płacę regularnie.
– Nie chodzi o pieniądze.
– A o co? Pracuję. Jestem zmęczony.
Nie mogę co weekend ich zabawiać.
„Zabawiać”…
Jakby chodziło o bratanków, a nie o własne dzieci.
– Jesteś ich ojcem.
– Pamiętam. I pomagam. Bardziej niż wielu.
– Bardziej niż kto?
– Bardziej niż ci, co płacą tylko alimenty. Ja płacę więcej. I rozmawiam z dziećmi.
– Kiedy z nimi rozmawiasz? Raz na tydzień przez telefon?
– Masza, nie zaczynaj. I tak mam dość problemów.
– A ja nie?
– Masz pracę, masz pieniądze ode mnie, masz mieszkanie. Na co się skarżysz?
Na co się skarżyć…
Maria odłożyła telefon.
Ania leżała w łóżku, blada, z błyszczącymi od gorączki oczami:
– Mamo, tata przyjedzie?
– Nie wiem, słoneczko. Jest zajęty.
– Zawsze zajęty – wyszeptała Ania i odwróciła się do ściany.
Listopad.
Narastanie konfliktu.
W listopadzie Andriej zniknął zupełnie.
Pieniądze przysyłał.
Ale na telefony nie odpowiadał, na wiadomości odpisywał półsłówkami.
Maksim przyniósł ze szkoły dwóję z matematyki.
– Dlaczego nie odrobiłeś zadania? – zapytała Maria.
– Nie zrozumiałem tematu. A nie miałem kogo spytać.
– Jak to nie miałeś? Mogłeś zapytać mnie.
– Ty nie umiesz wytłumaczyć matematyki.
Prawda.
Maria była humanistką.
Z matematyką zawsze miała problemy.
– Tata umie – dodał Maksim.
– Ale nie przychodzi.
Maria zadzwoniła do Andrieja.
Odebrał nie od razu.
– Halo?
– Maksim potrzebuje pomocy z matematyką.
– No i?
– Możesz mu wytłumaczyć temat?
– Przez telefon?
– Możesz przyjechać?
– Masza, nie mam teraz czasu na korki.
– To twój syn.
– Pamiętam. Ale nie jestem nauczycielem.
Weźcie korepetytora.
Korepetytor…
Za jakie pieniądze?
– Andriej, co się z tobą dzieje?
– Nic. Po prostu mam dość ciągnięcia was wszystkich.
– Ciągnięcia kogo?
– Was. We troje.
Pieniędzy, problemów, kłopotów.
Też chcę trochę pożyć dla siebie.
Dla siebie…
– A dzieci?
– Dzieci mają zajęcie. Mają matkę, mają pieniądze, mają dach nad głową.
Cała reszta to twoje problemy.
Twoje problemy.
Nie nasze. Twoje.
Grudzień.
Ostatnia kropla.
Nowy Rok zbliżał się w szybkim tempie.
Maria planowała wyjazd do mamy na wieś.
Mama mieszkała sama w starym domu, w którym Maria dorastała.
Miała siedemdziesiąt dwa lata, zdrowie już nie to.
Dom wymagał uwagi.
Śniegu w tym roku spadło dużo – po kolana.
Trzeba było odśnieżyć ścieżki, sprawdzić dach, naprawić furtkę.
A przede wszystkim – zawieźć mamę do lekarza.
W rejonowym szpitalu leczyli byle jak.
Potrzebne były badania w porządnej klinice.
Maria odkładała na ten wyjazd od dwóch miesięcy.
Z dodatkowych zleceń odkładała po trzy–cztery tysiące.
I wtedy zadzwonił Andriej.
– Masza, mam wiadomość.
Głos wesoły, zadowolony.
– Jaką?
– Lecę na Malediwy! Z Kostią. Wyobrażasz sobie?
Wczasy prawie za darmo – złapaliśmy supertanią wycieczkę.
Maria milczała.
– Masza, jesteś tam?
– Tak. Słucham.
– Super, prawda?
Tyle lat marzyłem o tropikach.
A tu taka okazja!
– Gratuluję.
– Dzięki! Wylatujemy dwudziestego ósmego grudnia.
Dwa tygodnie pod palmami!
Dwudziesty ósmy grudnia.
Tuż przed Nowym Rokiem.
– A dzieci? – zapytała Maria.
– A co z dziećmi?
– Nowy Rok. Ferie.
– A… tak. Słuchaj, na Nowy Rok dzieci nie dam rady wziąć.
Ale potem na pewno coś wymyślimy.
Może w styczniu dokądś pojedziemy.
Na przykład na działkę do Kostii.
– A teraz?
– Teraz się nie da.
Ale przeleję im na prezenty!
Pięć tysięcy. Nieźle, co?
Pięć tysięcy.
Na dwoje dzieci.
Maria szybko policzyła.
Jasełka i imprezy w szkole – potrzebne stroje, prezenty dla kolegów.
Noworoczne ferie – dwa tygodnie.
Centra handlowe, kino, rozrywki.
Dzieci czekały na święta cały rok.
Pięć tysięcy na dwoje – to nic.
– Andriej, ale pięć tysięcy… to bardzo mało.
Na dwoje dzieci.
– Mało? – jego głos stwardniał.
– Wybacz, nie jestem milionerem, Masza.
Ty też pracujesz. I całkiem nieźle zarabiasz, z tego co wiem.
– Zarabiam, ale muszę dorabiać po godzinach.
– No właśnie. A plus moje trzydzieści – wychodzi całkiem nieźle.
– Ale to ferie. Dzieci będą dwa tygodnie w domu.
Trzeba je czymś zająć.
– No i? Zajmij je czymś.
Książki, bajki, gry w domu.
Kiedyś się obywało bez ciągłego latania po centrach handlowych.
Maria poczuła, jak narasta w niej irytacja.
– Nie chodzi o centra handlowe.
Jesteś ich ojcem. Czekają na ciebie.
– Wiem, że jestem ich ojcem.
I robię więcej, niż powinienem. Znacznie więcej.
– Co znaczy „więcej, niż powinieneś”?
– To, co znaczy. Rozwiedliśmy się, Masza.
Mógłbym w ogóle nie pomagać.
Zgodnie z prawem mam obowiązek płacić jedną trzecią pensji – to ze piętnaście tysięcy.
A ja płacę trzydzieści. Dwa razy tyle!
– Jak to „nie pomagać”?
– Normalnie. Zapomnieć o was i żyć dla siebie.
Wielu tak robi.
– Ale ty nie jesteś „wielu”.
Jesteś ich ojcem.
– Ojcem, który płaci regularnie i kontaktuje się z dziećmi.
Chociaż mógłby i tego nie robić.
Maria ścisnęła telefon mocniej.
– Czyli kontakt z dziećmi to dla ciebie przysługa?
– Nie przekręcaj.
Chcę tylko powiedzieć, że staram się być dobrym ojcem.
A ty… ty się po prostu rozbestwiłaś.
Rozbestwiła się.
Słowo uderzyło ją jak policzek.
– Rozumiem – powiedziała cicho Maria.
– Udanych wakacji.
I rozłączyła się.
Plany się sypią.
Wyjazd do mamy się odwoływał.
Maria usiadła przy stole i przeliczyła rodzinny budżet.
Jeśli Andriej da tylko pięć tysięcy, a ferie trwają dwa tygodnie…
Na rozrywkę zostaną grosze.
A mama na wsi czekała.
Dzwoniła codziennie:
– Marynoczko, przyjedziesz, prawda?
Już wysprzątałam pokoje, napiekłam ciast.
– Nie wiem, mamo. Może przełożymy na wiosnę.
– Co się stało? Praca?
Co jej powiedzieć?
Że były mąż wolał Malediwy od własnych dzieci?
– Tak, pracy się nazbierało. Nie mogę wyjechać.
– Szkoda. Tak się szykowałam…
W głosie mamy brzmiało rozczarowanie.
Rzadko widywała córkę.
Ostatnio – latem.
– Na wiosnę na pewno przyjedziemy, wszyscy razem – obiecała Maria.
– Dobrze. Wiosna to wiosna.
Mama nie dopytywała.
Była delikatna.
Nigdy nie wtrącała się w życie córki.
Ale Maria wiedziała – mama czekała.
Kupowała cukierki, szykowała pokoje.
I wszystko na darmo.
Wiadomość.
Minęły trzy dni od rozmowy z Andriejem.
Maria siedziała przy komputerze, pracowała nad prezentacją dla klienta.
Kolejne dodatkowe zlecenie – trzy tysiące za dwa dni pracy.
Dzieci oglądały bajkę w sąsiednim pokoju.
Dźwięk bajki przeszkadzał się skupić, ale innej możliwości nie było.
Telefon zawibrował.
Wiadomość od Andrieja.
Maria odruchowo ją otworzyła – i znieruchomiała.
„Masza, przelej na jubileusz mamy 50 tysięcy.
U mnie krucho z kasą”.
Przeczytała.
Jeszcze raz.
Pięćdziesiąt tysięcy.
Na jubileusz teściowej.
Od człowieka, który zaraz leci na Malediwy i nie może dać dzieciom więcej niż pięć tysięcy na dwoje.
Maria wstała.
Przeszła się po kuchni.
Pięćdziesiąt tysięcy…
To półtorej jej pensji.
Albo wyjazd do mamy z leczeniem w prywatnej klinice.
Albo remont w dziecięcym pokoju, odkładany już drugi rok.
Telefon znów zawibrował.
„Dostałaś wiadomość? Potrzeba pilnie.
Jubileusz pojutrze. Zaprosiliśmy całą rodzinę”.
Rodzinę…
Tę samą, która nigdy nie uważała Marii za człowieka.
Lidię Stiepanownę, która szeptała: „Będzie sprowadzała facetów”.
Jego siostry, które przy spotkaniu uśmiechały się sztucznie i mówiły:
„A Andriej to schudł.
Widać, że kawalerskie życie mu służy”.
Maria napisała odpowiedź.
Skasowała.
Napisała od nowa.
Ręce trzęsły się jej z oburzenia.
– Mamo, co się stało? – Ania stała w drzwiach, przestraszona.
– Nic, kochanie. Wszystko dobrze.
Idź, dokończ bajkę.
– Dlaczego jesteś taka zła i chodzisz w kółko?
– Nie jestem zła. Wszystko w porządku.
Ale nic nie było w porządku.
I zmęczenie nie miało z tym nic wspólnego.
Maria usiadła przy stole.
Położyła przed sobą telefon.
Kim stała się dla tego człowieka?
Bankomatem?
Rok temu mówił, że są dorosłymi ludźmi.
Że wszystko będą załatwiać po ludzku.
A teraz żąda pieniędzy dla swojej matki.
Jakby to było oczywiste.
Jakby to się jej po prostu należało.
Dla tej samej Lidii Stiepanowny, która teraz dostanie prezent na koszt byłej synowej.
Maria napisała odpowiedź:
„Nie obchodzi mnie to.
Twoja rodzina – jesteś synem, ty płać”.
Wysłała.
Po sekundzie dodała:
„Nie jestem już twoją żoną.
I nie jestem już jej synową.
Przecież jesteśmy po rozwodzie!”
I jeszcze jedną wiadomość:
„Jutro składam pozew o alimenty”.
Wysłała i wyłączyła telefon.
Telefon.
Andriej zaczął dzwonić po pół godzinie.
Maria nie odbierała.
Dzwonił godzinę.
Dwie.
Pisał wiadomości:
„Masza, odbierz. Musimy porozmawiać.”
„Co ty robisz? Przecież się umawialiśmy!”
„Alimenty to głupota. Sama wiesz.”
Wieczorem Maria włączyła telefon.
Siedemnaście nieodebranych połączeń.
Zadzwonił od razu.
– Nareszcie! – głos drżał mu ze złości. – Co ty wyprawiasz?
– Co dokładnie?
– Alimenty! Przecież umówiliśmy się, że wszystko załatwimy po ludzku!
– Umówiliśmy się na wiele rzeczy.
Nie dotrzymałeś ani jednej.
– To nieprawda! Płacę! Regularnie! Trzydzieści tysięcy co miesiąc!
– Wtedy, kiedy ci wygodnie.
Tyle, ile ci wygodnie.
Na twoich warunkach.
– Jakich znowu warunkach?
– Dzieci cię nie widzą.
Proszą o pomoc – jesteś zajęty.
Ale kiedy twoja mama potrzebuje pieniędzy – przypominasz sobie o mnie.
– To moja matka!
– Twoja. Nie moja.
Więc ty płać.
– Masza, nie niszcz wszystkiego.
Przecież się staram. Chciałem, żeby było lepiej!
– Lepiej dla kogo? Dla dzieci?
Które czekają na ciebie co weekend?
Czy dla ciebie?
– Jestem zajęty…
– Na Malediwach?
Cisza.
– Co mają do tego Malediwy?
– To, że masz pieniądze na wakacje.
Ale nie na własne dzieci.
Na noworoczne ferie – pięć tysięcy na dwoje.
Na jubileusz mamy – pięćdziesiąt.
– To co innego!
– Pieniądze nie są „inne”, Andriej.
Po prostu albo są, albo ich nie ma.
– Zrujnujesz wszystko!
Dzieci stracą ojca!
– Dzieci straciły ojca rok temu.
Wtedy, kiedy uznałeś, że kontakt z nimi to przysługa.
Andriej milczał.
– Nie jestem twoją kasą – powiedziała spokojnie Maria.
– Jestem matką twoich dzieci.
Ale to nie znaczy, że mam finansować twoje życie.
– Pięćdziesiąt tysięcy to nie moje życie.
To jubileusz mojej matki.
– Twojej matki.
Która nigdy nie uważała mnie za rodzinę.
– Ona cię szanuje…
– Tolerowała mnie. To ogromna różnica.
– Jesteś przewrażliwiona.
– Jestem realistką.
Długa pauza.
– Masza, daj spokój z tymi alimentami.
Zwiększę przelewy. Do czterdziestu tysięcy.
– Nie.
– Do pięćdziesięciu!
– Nie, Andriej. Dość targowania się.
– Dlaczego?
– Bo jutro znajdziesz powód, żeby obciąć te pięćdziesiąt.
Albo wcale nie zapłacić.
A pojutrze poprosisz o pieniądze na jubileusz wujka.
– Nie poproszę…
– Poprosisz. Bo się przyzwyczaiłeś.
Uważasz to za normalne.
Zamilkł.
– Do widzenia, Andriej.
Miesiąc później.
Pozew złożyła w styczniu.
Po noworocznych feriach.
Kiedy przyszło orzeczenie sądu, Maria nie mogła uwierzyć własnym oczom.
Alimenty ustalono na osiemdziesiąt tysięcy rubli miesięcznie.
Osiemdziesiąt tysięcy!
A nie piętnaście, jak się spodziewała.
To znaczy, że pensja Andrieja nie wynosiła czterdzieści pięć tysięcy, jak mówił,
ale ponad dwieście czterdzieści.
Kłamał.
Przez cały rok kłamał o swoich dochodach.
Prawda wyszła na jaw także w sprawie mieszkania.
Andriej nie „zostawił” go Marii z dobroci serca.
Zgodnie z prawem przy rozwodzie mieszkanie zostaje z tym, z kim mieszkają dzieci.
Po prostu nie miał wyboru.
Osiemdziesiąt tysięcy przychodziło automatycznie.
Komornicy pilnowali.
Żadnych telefonów z prośbami.
Żadnych targów.
Żadnych warunków.
Maria odłożyła pieniądze i zawiozła mamę do lekarza w dobrej prywatnej klinice.
Badania wykazały, że zdrowie nie jest wcale tak złe, jak się obawiali.
Trzeba było tylko skorygować leczenie.
– Dziękuję, córeczko – powiedziała mama.
– Już myślałam, że jest ze mną naprawdę kiepsko.
– Wszystko będzie dobrze, mamo.
I rzeczywiście – było lepiej.
Dzieci przyzwyczaiły się do nowego życia szybciej, niż Maria się spodziewała.
Andriej zabierał je teraz ściśle według grafiku – co drugi weekend.
Ani częściej, ani rzadziej.
Tak zdecydował sąd.
