Sprzedałam jego samochód w godzinę.
Paweł pociągnął nosem, a jego oczy nerwowo biegały.
— All… no zrozum, Kaśce było trzeba.
Ma tam projekt…
Odda z procentami!
Mówi, że za tydzień będziemy pławić się w luksusie!
Ałła patrzyła na czerwoną karteczkę i na jego trzęsące się ręce.
— Oddałeś Kasi pieniądze?
— zapytała.
— Swojej siostrze, która nie przepracowała ani jednego dnia?
Na projekt?
Jaki projekt, Pasza?
Piramida z obornika?
— Nie drzyj się!
— pisnął Paweł, próbując nadać głosowi pewności.
— To… te… albo jak to się tam nazywa, ona się zna!
Powiedziała, że pewniak: włożysz dwadzieścia, dostaniesz sto.
Przecież robimy to dla rodziny!
Chciałem ci kupić buty!
— Buty…
Ałła uśmiechnęła się gorzko.
— Nie kupiłeś mi butów, Pasza.
Kupiłeś mi pętlę na szyję.
Nie mamy co jeść, idioto!
Widzisz te kurze grzbiety?
To nasza kolacja na trzy dni.
Paweł wciągnął głowę w ramiona.
— No po co zaczynasz…
Matka zadzwoniła, powiedziała: pomóż siostrze, to jej życiowa szansa.
Jestem facetem, muszę pomagać.
— Ty nie jesteś facetem, Pasza.
Jesteś portfelem na nóżkach dla swojej matki i siostrzyczki.
A dla nas jesteś balastem: jedz swoją zupę.
Chlej wodę, mięso zostaw synowi.
Wieczór minął w ciszy.
Miszka, siedmioletni syn, szybko zjadł i uciekł do pokoju odrabiać lekcje.
Czuł, że mama jest na granicy wytrzymałości, i starał się nie rzucać w oczy.
Ałła myła naczynia lodowatą wodą (ciepłą odłączyli jeszcze tydzień temu na „konserwację”, która się przeciągnęła), a ręce ją bolały.
Wytarła dłonie o fartuch i wzięła telefon.
Wybrała numer szwagierki.
Sygnały szły długo, w końcu ktoś odebrał.
— Halo?
Głos Kasi był wesoły, w tle dudniła muzyka.
— Kto mówi?
— Ałła, żona twojego sponsora.
— Ojej, Alloćka!
Kasia zachichotała.
— Czemu dzwonisz?
Chcesz pogratulować?
My tu z Paszką opiliśmy interes, no… to znaczy ja za niego wypiłam!
— Kasiu, oddaj pieniądze, nie mamy z czego zapłacić raty i nie mamy co jeść.
— Oj, znowu jęczysz!
Głos szwagierki zrobił się marudny.
— U ciebie zawsze wszystko źle, nie bądź sknerą, Ałłka!
Pieniądze kochają lekkość, ja je już zainwestowałam.
Czekaj, bogaczko!
Niedługo będziesz jeździć „Mercedesem”!
— Kasiu, jeśli jutro nie będzie pieniędzy, przyjadę i wyrwę ci włosy.
— Fuj, jaka grubiańska!
Kasia prychnęła.
— Wieśniara z ciebie, Ałłka.
Nie dzwoń do mnie, jestem zajęta.
Sygnał zakończenia połączenia.
Ałła rzuciła telefon na kanapę.
— No i co powiedziała?
— Powiedziała, że jesteś frajerem, Pasza, i że pieniędzy nie ma.
— Daj spokój…
Odda, Kaśka jest uczciwa, po prostu nie ma szczęścia.
— Ona ma szczęście, Pasza: ma takiego głupka jak ty.
A my nie mamy szczęścia: jutro zadzwoni bank.
„Czekaj, bogaczko, niedługo będziesz jeździć ‘Mercedesem’!” śmiała się szwagierka w słuchawce.
Spojrzałam na męża, który ukradł nam ostatnie pieniądze, i zrozumiałam: ten problem będę musiała rozwiązać sama.
Poranek zaczął się nie od kawy, tylko od SMS-a z banku: „Szanowny Kliencie! Przypominamy o planowej płatności…”.
Ałła sprawdziła saldo karty: 350 rubli.
Na dojazd do pracy i z powrotem oraz na bochenek chleba.
Poszła do sąsiadki, baby Wali.
Baba Wala otworzyła drzwi, trzymając na rękach grubego rudego kota.
— Walusiu, pożycz pięć tysięcy do wypłaty, bardzo potrzebuję.
Baba Wala zacisnęła usta.
— Alloćka, kochana, a skąd ja wezmę?
Nam samym nie ma co jeść, emerytura dopiero dziesiątego.
Wczoraj wnuk przyszedł, wszystko wyczyścił.
Nie mam, córeczko, idź do lombardu, może zastawisz pierścionek?
Ałła spojrzała na swoją obrączkę.
Cieniutka, wytarta.
Dostaliby za nią najwyżej półtora tysiąca, to niczego nie uratuje.
— Dziękuję, babo Walo.
W pracy (Ałła pracowała jako pakowaczka w magazynie aptecznym) dzień ciągnął się bez końca.
Naklejała etykiety na pudełka: „witaminy dla urody i młodości”, cena — 2500 rubli za opakowanie.
Do głowy wchodziły głupie myśli: „a gdyby wsunąć jedno do kieszeni?
Ochrona śpi.
Sprzedać na Avito za pół ceny…
Nie, złapią, zwolnią, wtedy to już naprawdę koniec”.
Obiad pominęła, nie było co jeść, piła wodę z dystrybutora, żeby zagłuszyć burczenie w brzuchu.
Wieczorem wróciła do domu.
W klatce było ciemno — żarówkę ktoś wykręcił.
Włożyła klucz, drzwi się otworzyły.
W mieszkaniu było ciemno i cicho, prądu nie było.
— Pasza?
zawołała.
Cisza, tylko chrapanie z pokoju.
Ałła kliknęła włącznik: nic.
Poszła do skrzynki bezpiecznikowej na korytarzu, a tam wisiała kartka: „Odłączono za brak płatności. Dług 4800 rubli. Mosenergo.”
Paweł zapomniał zapłacić, miesiąc temu dała mu pieniądze — pięć tysięcy.
Powiedział, że zapłacił, a tymczasem… przepił?
Albo też oddał Kasi?
Siedziała w ciemności na brudnej wycieraczce w przedpokoju.
Z pokoju wyszedł Miszka.
— Mamo, wróciłaś?
Nie mogę dokończyć lekcji, jest ciemno i chce mi się jeść.
Ałła spojrzała na syna.
— Już, synku, już coś wymyślimy.
Wstała i weszła do sypialni.
Paweł spał na kanapie, w ubraniu.
Obok na podłodze leżała pusta butelka po wódce.
Czuć było od niego taki alkoholowy odór, że aż szczypało w oczy.
Chrapał z gwizdem, z rękami rozrzuconymi jak pan życia.
Było mu ciepło pod kołdrą i miał gdzieś hipotekę, prąd, głodnego syna.
Ałła patrzyła na niego i nagle poczuła pustkę.
W środku urwała się cierpliwość i nadzieja, że wszystko się ułoży.
Nie ułoży się.
Jutro bank naliczy karne odsetki, za trzy dni przyjdą spisywać mieszkanie, a ona nie ma dokąd pójść.
Matki nie ma, ojca też.
Zostaną bezdomni przez to, że ten… postanowił pobawić się w dobrego brata.
Miała ochotę wziąć ciężką żeliwną patelnię z kuchni i zrobić z niej użytek, żeby przestał chrapać.
Ale nie miała siły nawet na to.
Ałła usiadła na brzegu kanapy i cicho, bezgłośnie zawyła, gryząc pięść, żeby nie przestraszyć Miszki.
— „Jestem facetem, muszę pomóc siostrze!” — darł się wczoraj, oddając nasze ostatnie pieniądze.
A dziś spał, kiedy odcinali nam prąd.
Spojrzałam na klucze w przedpokoju i zrozumiałam: jest wyjście.
Rano Ałła wstała o świcie.
Oczy miała suche, czerwone, złe.
Paweł jeszcze spał, śliniąc poduszkę.
Ałła podeszła do szafki w przedpokoju.
Leżały tam klucze.
Klucze do Łady Westy, ulubienicy Paszy, którą kupił na kredyt trzy lata temu.
Mył ją w każdy weekend, kupował zapachy i pokrowce, nawet wtedy, gdy w domu nie było chleba.
Ałła wzięła klucze.
Nie poszła do samochodu, tylko wzięła telefon.
Znalazła wizytówkę, którą tydzień temu wrzucono do skrzynki.
„Skup aut, każdy stan, pieniądze od ręki. Problematyczne, bite, bez dokumentów. Aszot.”
Wybrała numer.
— Halo?
Aszot?
— Tak, słucham, piękna.
Chcesz coś sprzedać?
— Tak, Łada Vesta, rocznik 2021.
Biała, stan idealny.
— O, dobra bryka.
Dokumenty są?
— PTS ma mąż, śpi.
Dowód rejestracyjny mam, klucze mam, potrzebuję pilnie.
Zabierzesz na części?
Albo pod rozbiórkę?
— Bez PTS będzie tanio, siostro.
Ryzyko, rozumiesz.
— Ile?
— No… dam sto tysięcy, jeśli od razu.
Sto tysięcy — a auto kosztowało milion.
Ale milion to czas, ogłoszenia, oglądający, targowanie się.
A sto tysięcy to rata na trzy miesiące, prąd i jedzenie.
— Sto piętnaście i przyjeżdżasz teraz, laweta twoja.
— Umowa stoi, podaj adres.
Po dwudziestu minutach na podwórko wjechała zardzewiała laweta z napisem „Usługi 24”.
Ałła wyszła w płaszczu narzuconym na szlafrok.
Aszot, krępy Ormianin w skórzanej czapce, obszedł auto i cmoknął z uznaniem.
— Słuchaj, prawie nowe!
Szkoda na części, może mąż się obudzi, odda papiery?
Dałbym trzysta.
— Nie obudzi się,
ucięła Ałła.
— Ładuj, Aszot, pieniądze potrzebne mi teraz.
Nie mam czym nakarmić dziecka.
Aszot spojrzał na jej poszarzałe policzki i drżące ręce.
W milczeniu wyjął z kieszeni plik banknotów spięty gumką.
— Dobra, twoja sprawa.
Masz, sto piętnaście.
Ałła wzięła pieniądze i przeliczyła.
Brudne, pogniecione banknoty pachniały benzyną i shawarmą.
Dla niej pachniały życiem.
— Dziękuję.
Aszot machnął na kierowcę lawety, wyciągarka zabrzęczała.
Zgrzyt wyciągarki — paskudny, jęczący — obudził Pawła.
Otworzył oczy, nie rozumiejąc, co się dzieje, a głowa mu pękała.
Podszedł do okna.
I znieruchomiał.
Jego ukochana, jego biała piękność, powoli wpełzała na platformę lawety.
Obok stała Ałła i chowała coś pod płaszczem.
Paweł mrugnął, pomyślał, że śni, uszczypnął się boleśnie.
— Nie-e-et!
— wrzasnął tak, że szyby zadrżały.
Wypadł z mieszkania, jak stał, w slipach i koszulce na ramiączkach, bosy.
Zbiegł po schodach.
Wybiegł na podwórko.
— Stój!
— piszczał, chwytając się burty lawety.
— Co ty wyprawiasz?!
To kradzież!
Policja!
Aszot spokojnie spojrzał na niego z góry na dół.
— Ej, chłopie, odsuń się.
Właścicielka sprzedała, wszystko uczciwie.
Paweł odwrócił się do Ałły.
— Ty… ty sprzedałaś mój samochód?!
Oszalałaś?!
To mój samochód, ja na niego zbierałem!
Ałła stała spokojnie, ręce w kieszeniach; nie było jej zimno, gniew grzał lepiej niż futro.
— Był twój, Pasza, teraz jest od hipoteki.
Zainwestowałeś w „przyszłość rodziny”?
W przekręt Kasi?
No to ja zainwestowałam w naszą teraźniejszość.
— Szuja!
Paweł rzucił się na nią z pięściami.
— Oddaj pieniądze, oddaj samochód!
Ałła wyszarpnęła rękę z kieszeni: miała w niej gaz pieprzowy.
Pssyk.
Żółty strumień uderzył Pawła prosto w twarz.
Zawył, chwycił się za oczy i upadł na kolana w brudne listopadowe błoto.
— A-a-a!
Oczy!
Oślepiłaś mnie!
— Ochłoń, Pasza,
powiedziała Ałła.
— Aszot, jedź.
Laweta ruszyła, zabierając „Westę”.
Paweł został w kałuży, rozmazując smarki i błoto po twarzy.
— Co ty zrobiłaś…
— wył.
— Jak ja teraz…
Jestem facetem bez kół…
— Dług spłaciłam, Pasza.
Idź do Kasi, niech cię wozi swoją bryką.
Albo poproś matkę, przecież jest bogata, emeryturę dostaje, kupi ci hulajnogę.
— Jesteś wiedźmą!
— syczał, siedząc w kałuży po spotkaniu z moim gazem.
Ja tylko się uśmiechnęłam: wiedźma czy nie, dziś mój syn będzie najedzony, a mąż dostanie lekcję, której nie zapomni nigdy.
Ałła wróciła do domu, a Miszka patrzył na nią przestraszonymi oczami.
— Mamo, tata tam krzyczał…
— Tata po prostu się zdenerwował, synku: zabrali mu zabawkę.
Ubieraj się, idziemy do sklepu.
Kupimy kurczaka i tort.
— Tort?
Oczy syna rozbłysły.
— Ktoś ma urodziny?
— My, Miszka.
Dziś mamy dzień wyzwolenia od idiotyzmu.
Poszli do banku, Ałła wpłaciła ratę za hipotekę, opłaciła prąd (z karą).
Zaszli do „Magnita”.
Kupili całego kurczaka, kilogram ziemniaków, tort „Ptasie mleczko”.
Kiedy wrócili, Paweł siedział w kuchni: brudny, mokry, oczy czerwone od pieprzu i łez.
Na widok Ałły drgnął, ale milczał — przestraszył się.
Zobaczył w jej oczach to, co przeraża każdego „kanapowego króla”: absolutną obojętność wobec jego losu.
Zadzwonił telefon Ałły.
Kasia.
— Ty jesteś chora?!
— darła się w słuchawkę szwagierka.
— Paszka dzwonił, ryczał!
Ukradłaś mu samochód!
Złożę na ciebie donos, oddaj samochód, złodziejko!
— Oddasz pięćdziesiąt tysięcy, to powiem, na jakim złomowisku szukać,
odpowiedziała Ałła spokojnie.
— Nie mam!
Zainwestowałam!
Musisz zrozumieć!
— No to Pasza też musi zrozumieć, że chodzenie pieszo jest zdrowe.
Ałła nacisnęła „rozłącz” i zablokowała numer.
Wieczorem włączyli prąd.
Ałła upiekła kurczaka, ziemniaki skwierczały na blasze, pachniało czosnkiem i domem.
Miszka jadł tort, brudząc się kremem, i był szczęśliwy.
Od jedzenia ciepło rozlało się po żołądku, ale w duszy został lód.
Paweł siedział w kącie na taborecie; nikt nie proponował mu ani kurczaka, ani tortu.
Przed nim stał talerz zupy z kurzych grzbietów (wczorajszej).
Milczał.
Nienawidził jej całym swoim małym, tchórzliwym wnętrzem.
Za to, że okazała się silniejsza, upokorzyła go i odebrała ukochaną zabawkę.
Ałła o tym wiedziała.
Patrzyła na potwierdzenie opłacenia hipoteki.
Mieszkanie jest jej, syn jest najedzony, a facet…
Facet, który zabiera dzieciom chleb dla zachcianek siostry, powinien chodzić pieszo, po błocie, w dziurawych skarpetkach.
„Czy on wybaczy?” — myślała Ałła.
Nie.
„Zemści się?” — możliwe.
— Jesteś wiedźmą, Ałła.
— Jestem żoną, Pasza, a właściwie byłam.
Poszła do pokoju i szczelnie zamknęła drzwi.
Czy jest szczęśliwa?
Nie.
Ale ma dach nad głową.
A Pasza ma zupę z grzbietów i bogate doświadczenie życiowe — niech przeżuwa.
