— Mama powiedziała, że lepiej, żebyś została w domu.
W tym roku będzie czysto rodzinne święto.
Ilja nawet nie podniósł wzroku znad telefonu.
Wera znieruchomiała ze ścierką w rękach pośrodku kuchni.
Dwadzieścia siódmego grudnia, trzy dni do Nowego Roku, i właśnie ją wykreślili z rodziny.
Znowu.
— To znaczy jak — zostać?
— No tak.
Nie wciśniesz się tam przecież, prawda?
U mamy mieszkanie nie jest z gumy, — oderwał się od ekranu i spojrzał na nią ze zdziwieniem, jakby zapytała o coś głupiego.
— Za to poprosiła, żebyś ugotowała.
Tu masz listę.
Podał kartkę, zapisaną okrągłym pismem Antoniny Pietrowny.
Wera wzięła ją dwoma palcami.
Galareta mięsna.
Trzy rodzaje sałatek.
Ryba pieczona.
Pierogi z mięsem i z jabłkami.
Deski z wędlin i delikatesów.
Na dole dopisek: «I nie zapomnij ładnie udekorować, Weroczko.
To w końcu goście».
Goście.
Czyli gościom wolno, a jej nie.
— Chce, żebym ugotowała na dwadzieścia osób, ale sama mnie nie wpuszcza do stołu.
Wera nie pytała.
Po prostu powiedziała to na głos, sprawdzając, jak to brzmi.
— No tak.
Przecież rozumiesz, oni mają swoje towarzystwo.
Ty byś się tam czuła niezręcznie.
Dwanaście lat małżeństwa.
Dwanaście lat gotowała dla tej rodziny na wszystkie posiadówki, urodziny, imieniny.
Do stołu dopuszczali ją może trzy razy, nie więcej.
Przez resztę czasu — podgrzać, podać, sprzątnąć, umyć.
— Dobrze, — powiedziała Wera.
Ilja skinął głową i znów wbił wzrok w telefon.
Dwudziestego dziewiątego stała w supermarkecie przy ladzie z mięsem na galaretę.
Połowa miesięcznej pensji.
Tej samej, którą odkładała na zimowy płaszcz.
Wera wzięła mięso, włożyła do wózka.
Potem łososia, awokado, ananasy do sałatek.
Antonina Pietrowna lubiła, żeby wszystko było «jak u ludzi».
W domu gotowała, kroiła, mieszała.
Ręce poruszały się same.
Trzydziestego wstała o szóstej rano i kontynuowała.
W pewnym momencie złapała się na myśli, że nawet się nie złości.
Po prostu wykonuje pracę.
W południe przyszła siostra Nadia.
Zobaczyła stół zastawiony pojemnikami i zagwizdała.
— Co to, restaurację otwierasz?
— To dla rodziny Ilji.
Na Nowy Rok.
— A ty gdzie?
— Tutaj.
Sama.
Mnie nie zaprosili, a jedzenie zamówili.
Nadia usiadła na taborecie i długo milczała.
— Słuchaj, od dawna chciałam ci powiedzieć.
Pamiętasz wasz ślub?
Przypadkiem usłyszałam, jak Antonina Pietrowna rozmawiała z koleżanką przy toalecie.
Powiedziała: «Iljusza znalazł sobie prostaczkę.
No i dobrze, przynajmniej gotować umie.
Do kuchni się nada».
Wera zastygła.
Nóż zawisł nad deską.
— Dwanaście lat milczałaś?
— Myślałam, że to nie moja sprawa.
Przepraszam, — Nadia potarła nasadę nosa.
— Ale teraz patrzę na to wszystko i robi mi się niedobrze.
Naprawdę zamierzasz oddać im jedzenie i zostać sama w Nowy Rok?
— Zamierzam.
Nadia wyszła, trzaskając drzwiami.
O siódmej wieczorem zadzwoniła Antonina Pietrowna.
Głos miała słodki jak karmel.
— Weroczko, kochana, tak sobie pomyślałam — może jeszcze dodasz krewetki?
I czerwoną ikrę.
W końcu Nowy Rok, goście poważni.
Ilja potem jakoś odda.
Jakoś.
Potem.
Przez dwanaście lat Ilja ani razu nie oddał jej ani grosza za produkty na rodzinne święta.
— Dobrze, Antonino Pietrowno.
Wszystko zrobię.
Wera odłożyła słuchawkę.
Usiadła na kanapie i siedziała tak z dziesięć minut, wpatrując się w jeden punkt.
Potem wstała, włożyła kurtkę i wyszła.
W aptece na rogu kupiła dwie buteleczki silnego środka przeczyszczającego bez smaku i zapachu.
W domu otworzyła pierwszy pojemnik z galaretą.
Wkropliła środek do wywaru i wymieszała łyżką.
Zamknęła pokrywkę.
Otworzyła następny — śledź pod futrem.
Jeszcze kilka kropel do majonezu.
Potem sałatka Olivier, Mimoza, sos do ryby.
Ręce poruszały się równo, bez drżenia.
W środku była pustka.
Zimna i spokojna.
Kiedy skończyła, na zegarze była jedenasta.
Wera wrzuciła buteleczki do kosza, zawiązała worek i wyniosła do kontenera.
Ilja wrócił o pierwszej w nocy pijany.
Zwalił się spać, nie pytając, co u niej.
Wera położyła się obok.
Spała bez snów.
Rano trzydziestego pierwszego Ilja wybiegł z mieszkania w pośpiechu.
— Dawaj szybciej, gdzie jedzenie?
Mama kazała przywieźć na obiad, zaczną nakrywać.
Złapał torby, załadował do samochodu.
Trzasnął klapą bagażnika, odwrócił się i krzyknął:
— Dobra, jadę!
Ty tu jakoś sama sobie poradzisz!
Nawet nie złożył życzeń.
Wera махnęła ręką.
Samochód zniknął za zakrętem.
Wróciła do mieszkania, zaparzyła kawę, włączyła telewizor.
Cały dzień spędziła na kanapie.
Było cicho i dziwnie spokojnie.
Nadia dzwoniła trzy razy, zapraszała do siebie, ale Wera odmówiła.
Chciała pobyć sama.
O północy stuknęła kieliszkiem musującego wina o ekran, gdzie prezydent składał życzenia krajowi.
Usiadła przy oknie i patrzyła na fajerwerki.
Ognie wybuchały nad miastem, jasne i krótkie.
O drugiej w nocy telefon zawibrował.
— CO TY TAM DODAŁAŚ?!
Ilja darł się tak, że odsunęła słuchawkę od ucha.
— Co się stało?
— TU JEST PIEKŁO!
Wszyscy siedzą w toalecie!
Mama, siostra, wszyscy goście!
Dzieci płaczą, ludziom niedobrze, nikt nie może wyjść!
Mąż mojej siostry narobił w gacie prosto przy stole!
Wszyscy się rozjechali, święto zrujnowane!
Co ty zrobiłaś?!
Wera upiła łyk z kieliszka.
— Ugotowałam wszystko tak, jak prosiła Antonina Pietrowna.
Domowo, z sercem.
Widocznie wasz organizm już nie przyjmuje jedzenia od obcych ludzi.
Sam mówiłeś — macie swój krąg.
— Ty… specjalnie?!
Głos mu się załamał.
— Ja jestem tylko kucharką, Ilja.
Do kuchni, pamiętasz?
Prostaczka, która do kuchni się nada.
Twoja mama tak powiedziała na naszym ślubie.
Dwanaście lat temu.
Cisza.
— Skąd ty…
— Nieważne.
Ważne, że teraz znam swoje miejsce.
I na pewno nie jest ono w waszej rodzinie, — Wera wstała i podeszła do okna.
Fajerwerki wciąż rozświetlały niebo.
— A tak w ogóle, szczęśliwego Nowego Roku.
Mnie i tak nie złożyłeś życzeń.
Rozłączyła się.
Położyła telefon ekranem w dół.
Ilja wrócił rano drugiego stycznia.
Wyglądał na zmiętego, twarz miał poszarzałą.
— Mama w szpitalu.
Odwodnienie.
Siostra się nie odzywa.
Wszyscy goście rozjechali się, nawet się nie pożegnali, — mówił cicho, patrząc w podłogę.
— To był prawdziwy koszmar.
Wyszło święto z efektami ubocznymi.
Wera stała przy oknie z kubkiem kawy.
— Szkoda, oczywiście.
— Naprawdę uważasz, że to normalne?
Podniósł wzrok.
— A ty naprawdę uważasz, że normalne jest trzymać żonę jak służącą przez dwanaście lat?
Nie dopuszczać jej do stołu w swojej rodzinie?
Zmuszać, żeby wydawała ostatnie pieniądze na jedzenie dla ludzi, którzy mną gardzą?
Ilja milczał.
— Wiesz, co jest najzabawniejsze?
Ja bym wybaczyła.
Gdybyś choć raz stanął po mojej stronie.
Choć raz powiedział matce, że jestem twoją żoną, a nie kucharką.
Ale milczałeś.
Dwanaście lat.
— Nie myślałem, że to jest dla ciebie aż tak ważne…
— Właśnie.
Nie myślałeś.
Ty w ogóle o mnie nie myślałeś, — zdjęła jego kurtkę z wieszaka i podała mu.
— Zbieraj się.
Jedź do mamy, źle się czuje.
A ja w tym czasie pomyślę, czy potrzebny mi mąż, który widzi we mnie tylko kucharkę.
Ilja wziął kurtkę.
Postał chwilę, otwierając usta.
Ale nic nie powiedział.
Ubierał się i wyszedł.
Wera zamknęła drzwi.
Oparła się o framugę.
Cisza w mieszkaniu była ogłuszająca.
Ale tym razem nie przygniatała.
Wypełniała lekkością, jakby Wera zrzuciła ciężar, który ciągnęła zbyt długo.
Za oknem było mroźno, jasno i spokojnie.
Nowy Rok dopiero się zaczynał.
I tym razem — był jej własny.
Jeśli ci się podobało, zostaw lajka, napisz komentarz i zasubskrybuj!
