Musiałam przy gościach odczytać jej prawdziwą
umowę…
— A my z ojcem ostatnie od siebie odrywaliśmy,
byle tylko dzieciaczki na łonie natury
odpoczywały!
— Pasza, dokąd niesiesz grill?
Stawiaj bliżej werandy, dym będzie Irinie przeszkadzał!
Natalia Nikołajewna stała na niedawno pomalowanym ganku i pewnie dowodziła, wymachując rękami.
Na głowie miała jaskrawą jedwabną chustkę, a na zgięciu łokcia, jak zawsze, wisiała lakierowana torebka.
Julia zastygła przy drzwiach letniej kuchni z miską zamarynowanego mięsa w rękach.
Gości spodziewali się na drugą godzinę po południu.
A teściowa ze swoim towarzystwem zjawiła się już o dwunastej, ogłaszając, że „gospodarze powinni przyjezdnych witać jako pierwsi”.
— Mamo, jeśli postawię grill przy werandzie, cały dym pójdzie prosto na stół — zmęczony odparł Paweł.
Przełożył ciężką żelazną brytfannę wygodniej.
— Nic nigdzie nie pójdzie!
Wiatr wieje w drugą stronę.
Ja to wiem, wszystko tutaj przemyślałam! — nie poddawała się teściowa.
Odwróciła się do swojej dawnej przyjaciółki Iriny, która z ciekawością oglądała nowy siding na ścianach domu.
Nieco dalej niezręcznie przestępował z nogi na nogę daleki krewny, Wadim.
— Oto, Iroczko, podziwiaj, jakie piękno zrobiliśmy dzieciom.
Natalia Nikołajewna z czułością przesunęła dłonią po drewnianej poręczy.
— Dwa lata temu rósł tu tylko chwast.
Domek był stary, dach przeciekał.
Ale od razu powiedziałam ojcu: trzeba brać.
Gdzie wnuki mają biegać, świeżym powietrzem oddychać?
W mieście kurz łykać, czy co?
Julia otworzyła usta.
Bezczelność tych słów była tak niewiarygodna, że słowa utknęły jej gdzieś w gardle.
Dwa lata temu rodzice samej Julii postanowili przenieść się bliżej południa.
Swoją starą działkę oficjalnie podarowali córce.
Przekazali klucze, życzyli powodzenia i wyjechali.
Działka wtedy rzeczywiście zarosła.
Domek wymagał poważnych nakładów finansowych.
Julia z Pawłem całe zeszłe lato pracowali tutaj bez wytchnienia.
Przekrywali dach.
Ocieplali ściany.
Budowali tę samą werandę, na której teraz ważnie zasiadała teściowa i wydawała polecenia.
— Ojej, Nataszko, jaka jesteś dzielna! — klasnęła w dłonie Irina.
Podeszła bliżej i z zachwytem zaczęła cmokać.
— Teraz rzadko spotyka się takie teściowe.
Oddałaś całą duszę młodym.
To przecież jakie środki są potrzebne, żeby dach przekryć!
— I nie mów! — zaśpiewała Natalia Nikołajewna.
Zdmuchnęła z poręczy nieistniejący pyłek.
— My z ojcem wszystkie oszczędności wyciągnęliśmy.
Po szufladach wyskrobaliśmy.
Ja na składach budowlanych całe zdrowie zostawiłam, dopóki z tymi majstrami się kłóciłam.
Za to teraz — cudo!
Natalia Nikołajewna przez cały czas trwania remontu pojawiła się na działce dokładnie dwa razy.
Za pierwszym razem przywiozła stary wąż do podlewania, szczodrze owinięty niebieską taśmą izolacyjną.
Za drugim razem przyjechała bez zapowiedzi wcześnie rano.
Skrytykowała kolor nowych zasłon, nazwała Julię rozrzutną i wyjechała, tłumacząc się ciśnieniem.
— Dzień dobry, Natalio Nikołajewno — powiedziała Julia, schodząc z ganku i akcentując każdy krok.
Postawiła ciężką miskę z mięsem na drewnianym stole.
— Patrzę, że świeże powietrze źle wpłynęło na pamięć.
— Ojej, Julio, my tutaj oglądamy wasz dom — nie zmieszała się ani trochę teściowa.
Po gospodarsku poprawiła obrus.
— Właśnie opowiadam Irinie, ile sił my z ojcem włożyliśmy w tę działkę.
— Sił? — złośliwie dopytała Julia.
— Pewnie mówi pani o tym niebieskim wężu?
Który pękł drugiego dnia?
Twarz Natalii Nikołajewnej pokryła się brzydkimi czerwonymi plamami.
Irina z niepokojem przeniosła wzrok z synowej na przyjaciółkę.
— Co ma do tego wąż! — wybuchnęła teściowa.
Nerwowo poprawiła chustkę.
— Mówię o poważnych rzeczach.
O dachu, o ścianach.
Kto, według ciebie, za to wszystko płacił?
— Rzeczywiście, kto? — Julia oparła ręce na biodrach.
— Pewnie my z Paszą z naszych pensji.
Tak, Pasza?
Paweł z hałasem postawił grill na trawie pięć metrów od werandy.
Awantur nie cierpiał, szczególnie przy obcych ludziach.
— Dziewczyny, no wystarczy już wam — pojednawczo poprosił.
Mąż otarł pot z czoła.
— Odpocznijmy już.
Irino Konstantinowno, Wadimie, siadajcie.
Teraz rozpalę węgiel, sałatki postawimy na stół.
Wadim z ulgą skinął głową i pospieszył zająć miejsce w wiklinowym fotelu.
Irina, wciąż zerkając na Natalię Nikołajewnę, ostrożnie usiadła na brzegu ławki.
Teściowa zwycięsko spojrzała na Julię.
W jej rozumieniu milczenie syna oznaczało jedno: jest w pełni po stronie matki.
Julia milczała.
Odwróciła się i poszła do letniej kuchni po warzywa.
Urządzać bazarową kłótnię przy postronnych osobach nie chciała.
Ale wewnątrz wszystko wrzało z oburzenia.
Godzinę później nad działką popłynął gęsty zapach smażonego mięsa.
Na werandzie nakryto duży stół.
Pojawiły się gotowane ziemniaki, zielenina, świeże ogórki z grządki.
Wadim z apetytem jadł szaszłyk.
Irina co chwila chwaliła zestaw kuchenny, który widać było przez otwarte drzwi domu.
— Jak zobaczyłam ceny w sklepie na takie meble, mało nie zemdlałam! — Natalia Nikołajewna całkowicie weszła w rolę.
Elegancko trzymała plastikowy kubeczek z napojem.
— Ale co robić?
Trzeba pomagać dzieciom.
Teściowa obwiodła gości triumfującym wzrokiem.
— A my z ojcem ostatnie od siebie odrywaliśmy, byle tylko dzieciaczki na łonie natury odpoczywały!
Wstała ze składanego krzesełka.
Goście posłusznie zamarli z widelcami w rękach.
— No, za gospodarzy! — głośno obwieściła teściowa.
Podniosła kubeczek wyżej.
— I za tych, którzy podarowali im tę bajkę!
Paweł starannie dłubał widelcem w sałatce.
Udawał, że pomidory na talerzu nagle stały się najciekawszym widokiem na świecie i zupełnie nie słyszy tego, co wygaduje jego matka.
To było już poza granicami przyzwoitości.
Natalia Nikołajewna tak bardzo wczuła się w rolę poświęcającej się matki przed znajomymi, że wydaje się, iż sama uwierzyła w swoje opowieści.
Siedziała przy cudzym stole, na cudzej działce i przyjmowała podziękowania za cudzą pracę i cudze pieniądze.
Julia powoli położyła szpadkę na krawędzi stołu.
Potem wytarła ręce papierową serwetką.
— Czyli to pani kupiła?
I remont pani opłaciła? — zapytała rzeczowo.
— Julio, nie trzeba — ledwo słyszalnie wykrztusił Paweł.
Pociągnął żonę za rąbek bluzki pod stołem.
— Dlaczego nie trzeba?
Bardzo nawet trzeba, Pasza.
Człowiek czeka na podziękowania.
Czy możemy odmówić?
Julia wyjęła z kieszeni dżinsów telefon.
Odblokowała ekran i otworzyła komunikator.
Goście z wyraźnym zainteresowaniem śledzili ją, czekając, co będzie dalej.
Nawet Wadim przestał żuć.
— Co ty wymyśliłaś? — z niepokojem zapytała Natalia Nikołajewna.
Z jej dawnego słodkiego tonu nie zostało ani śladu.
— Chcę wesprzeć pani toast — mrugnęła złośliwie do Iriny.
Nacisnęła ikonę połączenia wideo.
Czekać długo nie musiała.
Na ekranie pojawiła się uśmiechnięta twarz starszej kobiety, a za jej plecami widać było palmy.
— O, Julka!
Cześć, kochanie!
A my spacerujemy po nadmorskiej promenadzie, jemy lody.
Głos mamy Julii rozniósł się po całej werandzie.
Julia specjalnie włączyła tryb głośnomówiący na pełną moc.
— Mamo, tato, cześć!
Jak tam u was?
— Świetnie! — w kadr wcisnął się ojciec Julii.
— Macie tam jakąś biesiadę?
Smażycie szaszłyki?
— Smażymy, tato.
Właśnie goście wygłaszają toasty.
Julia obróciła telefon ekranem w stronę stołu.
— Oto Natalia Nikołajewna z przyjaciółmi przyjechała.
Siedzimy i wspominamy, komu za tę działkę dziękować.
Teściowa wpiła się palcami w krawędź stołu.
Czerwone plamy na jej szyi połączyły się w jedną wielką płonącą łunę.
— Ojej, witam, swatowo! — radośnie zamachał ręką do ekranu ojciec Julii.
Poprawił okulary przeciwsłoneczne na czole.
— Pilnujcie tam naszego domku!
Jak przekazaliśmy wam klucze dwa lata temu, tak czasem do tej pory za grządkami tęsknimy.
Przy stole wszyscy jakby naraz przestali oddychać.
Wadim zakaszlał i pospiesznie sięgnął po serwetkę.
Irina zdezorientowana mrugała umalowanymi rzęsami.
— Tak, tak — podchwyciła mama Julii z głośnika.
— Mimo że działkę na córkę darowizną przepisaliśmy, to i tak serce boli.
Pomagajcie młodszym radą, jeśli coś.
— Na pewno pomogą — złośliwie przeciągnęła Julia.
Nie spuszczała wzroku z czerwonej ze złości teściowej.
— Natalia Nikołajewna właśnie opowiada, że z ojcem ostatnie od siebie odrywali dla tej działki.
I zestaw kuchenny nam kupili.
W głośniku zapanowała krótka pauza.
Słychać było tylko, jak gdzieś w tle szumi przypływ.
— Jakie ostatnie? — szczerze zdziwił się ojciec.
— Przecież my wam dom podarowaliśmy.
Czy wy robiliście remont na kredyt?
Pasza, co wy, w długi weszliście?
Paweł głośno odsunął krzesło i wyprostował się.
— Nie, Wiktorze Siergiejewiczu, żadnych długów.
Wszystko robimy z własnych oszczędności.
Spojrzał na matkę spode łba.
— Po prostu mama lubi przy ludziach pofantazjować.
Julia uśmiechnęła się do ekranu.
— Wszystko w porządku, tato.
Żadnych kredytów.
Po prostu chcieliśmy wam podziękować za tak wspaniały prezent.
Dobra, odpoczywajcie.
Zadzwonię później.
Rozłączyła się i położyła telefon na stole.
Na werandzie zrobiło się tak cicho, że słychać było, jak w grillu trzeszczą stygnące węgle.
— Takie to są rzeczy, Irino — pojednawczo powiedziała Julia.
Wzięła widelec i zaczęła ostrożnie przekładać kawałki mięsa na wspólny półmisek.
— A pani mówi, że rzadko spotyka się takie teściowe.
U nas Natalia Nikołajewna to w ogóle rzadki okaz.
Stary wąż przywiozła, a wszystkim opowiada, jakby działkę kupiła.
Talent!
Teściowa zakrztusiła się z oburzenia.
— Ty… jak ty się do starszych odzywasz?!
Gwałtownie zerwała się ze składanego krzesełka i o mało nie przewróciła szklanki z napojem.
— Ja wam węże przywoziłam!
Trzy paczki gwoździ ojciec kupował za własne pieniądze!
Natalia Nikołajewna szturchnęła umalowanym palcem w stronę syna.
— Gdyby nie nasze gwoździe, ta weranda dawno by się zawaliła w cholerę!
— Cynkowane gwoździe to oczywiście luksus — skinęła głową Julia.
Nawet nie podniosła głosu.
— Dziękuję za gwoździe, Natalio Nikołajewno.
Będziemy pamiętać przez wieki.
Tylko następnym razem, gdy zechce pani się chwalić, proszę chociaż legendę z nami wcześniej ustalić.
— Ja… my…
Teściowa bezradnie spojrzała na przyjaciółkę.
Irina siedziała z kamienną twarzą i starannie oglądała wzór na perkalowym obrusie.
Widać było, że czuje się jawnie niezręcznie.
Paweł ciężko oparł się rękami o stół.
— Mamo, no naprawdę, po co ty to wszystko wymyślasz?
Zmęczony potarł nasadę nosa.
— Nie daliście nic na budowę.
Po co robić ten spektakl przed ludźmi?
Chciałaś koleżankom zamydlić oczy?
To okazało się zbędne.
Kiedy w kłamstwie przyłapuje synowa — to jeszcze pół biedy.
Z synową zawsze można się pokłócić, wystawić ją na zołzę, niewdzięcznicę i wredną osobę.
Ale kiedy własny syn przy wszystkich zrywa z ciebie koronę dobroczyńcy — tego Natalia Nikołajewna nie mogła już znieść.
Chwyciła ze stołu swoją lakierowaną torebkę.
— Noga moja więcej w waszym domu nie postanie!
Więcej nie powiedziała ani słowa.
Odwróciła się i tupiąc, ruszyła do furtki z wysoko podniesioną głową, gniewnie akcentując krok po nowych drewnianych deskach.
Wadim z wyrzutami sumienia spojrzał na Pawła.
— Pasza, my chyba też pojedziemy.
Niezręcznie wyszło.
Zdążymy na pociąg.
— Siedźcie — uciął Paweł.
Przesunął w stronę Wadima półmisek z gorącym szaszłykiem.
— Jedzcie.
Mięso stygnie.
Co wy macie z tym wspólnego.
Święto, o dziwo, nie zostało zepsute.
Jak tylko za urażoną teściową trzasnęła furtka, goście wyraźnie się rozluźnili.
Irina sama sięgnęła po karafkę z napojem.
Zaproponowała toast za świetne zbiory ogórków i więcej tematu niesamowitej szczodrości teściowej nie poruszała.
Wieczór minął spokojnie — bez pompatycznych toastów, wymyślonych wyczynów i pouczeń.
Kilka tygodni później Paweł majstrował przy kosiarce za domem.
Upał był nie do zniesienia.
Julia wyniosła mężowi na ganek domową lemoniadę z lodem.
W tym momencie na werandzie zadzwonił jego telefon.
Paweł zgasił silnik kosiarki, otarł pot z czoła brudnym rękawem i odebrał.
— Tak, mamo.
Wszystko w porządku.
Wysłuchał krótkiej, ale bardzo głośnej tyrady po drugiej stronie linii.
— Nie, w weekend nie przyjedziemy.
Mamy na działce dużo roboty.
Trzeba plewić truskawki.
Paweł mruknął i zakończył połączenie.
— Co mówi? — zapytała mimochodem Julia.
Podała mężowi szklankę zimnej lemoniady.
— Obraża się.
Paweł wziął duży łyk i z zadowoleniem zmrużył oczy.
— Mówi, że nie zabraliśmy od niej rozsady pomidorów.
Żali się, że wdzięczności od nas nie doczekasz.
Oddaje nam całą duszę, a my nie doceniamy.
Julia uśmiechnęła się.
Wzięła konewkę i poszła podlewać grządki.
Sprzeczać się z tym, że rozsada rzeczywiście była od teściowej, nie zamierzała.
Człowiek się nie zmienia.
Każdemu według jego zasług.
