Czterdzieści dni po śmierci męża Seda otrzymała wiadomość z jego numeru telefonu.
„Jutro o jedenastej przyjdzie nasz syn. Cokolwiek powie, niczego nie podpisuj. Niebieskie pudełko otwórz dopiero po jego wyjściu”.
Seda stała przy oknie, z siwymi włosami niedbale upiętymi i w brązowym wełnianym kardiganie, który Wahan zawsze nazywał swoim ulubionym ubraniem. Tak mocno ścisnęła telefon, że rozbolały ją palce.
Z tego numeru nikt nie dzwonił od czterdziestu dni.
Telefon Wahana leżał w szufladzie w sypialni — wyłączony, obok ładowarki.
Seda wybrała numer.
„Abonent jest niedostępny”.
Przeczytała wiadomość jeszcze raz. Potem usiadła na kanapie i długo patrzyła na zdjęcie męża.
— Wahanie… co to jest?
Przeżyli razem czterdzieści trzy lata. W ostatnich miesiącach mąż często zamykał się w gabinecie, a na pytania Sedy odpowiadał zawsze tak samo.
— Muszę dokończyć kilka spraw. Wkrótce wszystko ci opowiem.
Nie zdążył.
Zawał nastąpił pewnego zwyczajnego poranka, kiedy Seda przygotowywała kawę w kuchni.
Od tamtego dnia ich syn, Gor, przychodził niemal codziennie. Przynosił zakupy, układał leki, przypominał, żeby mama nie chodziła sama do banku.
Seda czerpała siłę z jego troski.
Ale po otrzymaniu wiadomości po raz pierwszy przypomniała sobie, jak często Gor pytał o dokumenty domu.
Następnego ranka, dokładnie o jedenastej, zadzwonił dzwonek do drzwi.
Gor wszedł z młodą kobietą trzymającą czarną teczkę.
— Mamo, to Anna. Jest prawniczką. Przyszliśmy, żeby oszczędzić ci niepotrzebnego załatwiania formalności.
Seda zaprosiła ich do salonu.
— Jakich formalności?
Gor położył teczkę na stole.
— Spadkowych. Dom, konta… trzeba wszystko uporządkować. Podpiszesz tylko pełnomocnictwo. Resztą zajmę się ja.
Anna rozłożyła dokumenty i podsunęła długopis.
— To standardowa procedura.
Seda spojrzała na pierwszą stronę. Zobaczyła swoje nazwisko, a potem słowa, których znaczenia nie rozumiała do końca.
— Dajcie mi przeczytać.
— Mamo, to długie, zmęczysz się — powiedział szybko Gor. — Właśnie dlatego przyprowadziliśmy specjalistkę.
Seda przypomniała sobie wiadomość.
— Dzisiaj nie podpiszę.
Uśmiech zniknął z twarzy syna.
— Dlaczego?
— Najpierw chcę to zrozumieć.
— Nie ufasz mi?
To pytanie ją zabolało. Seda podniosła wzrok na syna.
— To, że ci ufam, nie oznacza, że nie powinnam czytać.
Gor wstał.
— Dobrze. Ale potem nie mów, że zostawiłem cię z tym wszystkim samą.
Wyszli, zabierając dokumenty.
Seda poczekała, aż ucichnie odgłos samochodu, po czym weszła do gabinetu. Na górnej półce szafy stało niebieskie metalowe pudełko. Przez lata sądziła, że znajdują się w nim stare zdjęcia Wahana.
Klucz znalazła w szufladzie jego biurka.
W pudełku nie było zdjęć.
Były wyciągi bankowe, kopie kilku umów, niewielki pendrive i koperta z jej imieniem.
Seda otworzyła kopertę.
„Kochana Sedo, jeśli to czytasz, to znaczy, że nie zdążyłem ci powiedzieć. Nasz syn ma ogromne długi. Już dwa razy je spłaciłem, ale ostatnim razem odmówiłem. Potem dowiedziałem się, że szuka kupca na nasz dom”.
Seda przestała czytać.
Przed oczami stanął jej dziesięcioletni Gor — z tornistrem na ramieniu i kwiatami zerwanymi po drodze dla mamy w dłoni.
Potem znów spojrzała na list.
„Przedstawił pełnomocnictwo z moim podpisem. Nie podpisałem tego dokumentu. Nasz prawnik, Mikael, już zajmuje się tą sprawą. Jego numer znajdziesz poniżej. Proszę, najpierw go wysłuchaj”.
Seda zadzwoniła.
Mikael sprawiał wrażenie, jakby czekał na ten telefon.
— Pani Sedo, znalazła pani pudełko?
— To pan wysłał wiadomość?
— Tak. Wahan poprosił, żebym w razie potrzeby napisał z jego numeru. Dał mi kartę SIM. Obawiał się, że ostrzeżenie otrzymane z mojego nieznanego numeru przekaże pani Gorowi.
— A skąd pan wiedział, że dzisiaj przyjdzie?
— Wczoraj Gor skontaktował się z moją kancelarią. Powiedział, że zgodziła się pani na sprzedaż domu i że dzisiaj pełnomocnictwo będzie gotowe. Próbowałem do pani zadzwonić, ale pani nie odbierała.
Seda przypomniała sobie wczorajsze nieodebrane połączenia.
— Dlaczego Wahan nic mi nie mówił?
Mikael przez chwilę milczał.
— Miał nadzieję, że syn naprawi swój błąd. Chciał najpierw z nim porozmawiać.
Jeszcze tego samego dnia prawnik przyjechał.
Wyjaśnił, że poprzedni sfałszowany dokument został wykryty na czas, a transakcję wstrzymano. Teraz Gor potrzebował prawdziwego podpisu matki.
Na pendrivie znajdowało się nagranie.
Seda usłyszała zmęczony głos męża.
— Nie pozbawię cię domu, Gorze. Ale domu matki nie zabierzesz.
Potem zabrzmiała odpowiedź syna.
— Nie rozumiesz. Jeśli nie zapłacę do końca miesiąca, stracę wszystko.
— Więc sprzedaj swoje mieszkanie.
— A gdzie będziemy mieszkać?
Wahan długo milczał.
— Czyli żeby zachować własny dom, chcesz zostawić matkę bez dachu nad głową?
Seda zakryła dłonią usta. Mikael zatrzymał nagranie.
— Wystarczy.
— Nie — wyszeptała. — Muszę wysłuchać do końca.
Wieczorem Seda zadzwoniła do syna.
— Przyjedź. Sam.
Gor zjawił się pół godziny później z bukietem kwiatów.
— Mamo, rano byłem zdenerwowany…
Zamilkł, gdy zobaczył na stole niebieskie pudełko.
Seda nie musiała już zadawać pytań. Twarz syna powiedziała jej wszystko.
— Ile masz długu?
Gor usiadł.
— Oddałbym pieniądze. Dom jest duży, kupiłbym ci mniejsze mieszkanie.
— Zapytałeś mnie?
— Nie zgodziłabyś się.
— Dlatego postanowiłeś mnie oszukać?
Gor spuścił głowę.
Seda spodziewała się usprawiedliwień, kłótni, nawet złości. Ale syn nagle zaczął płakać.
— Bałem się, mamo.
Chciała podejść i go przytulić. Robiła tak przez całe życie.
Tym razem została na miejscu.
— Ja też się boję. Od śmierci twojego ojca, każdego dnia. Ale to nie daje mi prawa do zniszczenia czyjegoś życia.
Gor opowiedział o długach. Nieudany interes, ukrywane straty, nowe kredyty zaciągane na spłatę starych. Seda wysłuchała go do końca.
Potem powiedziała:
— Powiesz prawnikowi prawdę. Sprzedasz swoje mieszkanie. A tutaj możesz przychodzić jako mój syn. Po mój podpis już więcej nie przychodź.
Gor wyszedł, nie zabierając kwiatów.
Trzy miesiące później wrócił z pustymi rękami. Sprzedał mieszkanie, przeprowadził się z żoną do wynajmowanego lokum i zaczął spłacać długi.
Seda otworzyła drzwi, ale nie przytuliła go od razu.
— Napijesz się herbaty?
— Jeśli pozwolisz.
Odsunęła się, żeby go wpuścić.
W salonie zdjęcie Wahana stało w tym samym miejscu. Niebieskie pudełko było już zamknięte w szafie.
Seda postawiła na stole dwie filiżanki. Potem zatrzymała się na chwilę i odłożyła trzecią do szafki.
Gor to zauważył. Tym razem nie udawał, że nie widzi.
— Ja też za nim tęsknię, mamo.
Seda usiadła naprzeciwko syna.
— Wiem. Ale teraz musimy nauczyć się żyć tak, żebyśmy, patrząc na jego zdjęcie, nie musieli spuszczać wzroku.
