— Natychmiast wyjmij dzieci z nosidła! Płacę ci za sprzątanie domu.
Na dźwięk głosu mężczyzny stojącego w progu dłoń Lusine znieruchomiała na marmurowym blacie.
Jeden z ośmiomiesięcznych bliźniaków spał w nosidle na jej piersi.
Drugi, na plecach, trzymał ją za kołnierzyk i się śmiał.
Aram postawił torbę na podłodze.
— Gdzie jest niania?
— Dzisiaj nie przyszła.
— A moja matka?
Lusine podniosła wzrok.
— Pani Sona wyszła rano. Powiedziała, że wróci dopiero wieczorem.
Aram podszedł bliżej, wyraźnie zdenerwowany.
Wrócił z podróży służbowej dzień wcześniej.
Przez sześć tygodni matka co wieczór zapewniała go, że dzieci mają się świetnie, niania jest doświadczona i nie ma żadnego powodu do niepokoju.
Tymczasem teraz w jego kuchni stała sprzątaczka z obojgiem dzieci w nosidle.
— Jak długo to trwa?
Lusine zdjęła żółte rękawiczki.
— Chce pan wiedzieć, od jak dawna tak je noszę, czy od jak dawna nie mówią panu prawdy?
Aram patrzył na nią w milczeniu.
W tej chwili maluch na jej plecach się roześmiał.
Lusine lekko odwróciła głowę.
— Tak, słoneczko, słyszę cię.
I zaśpiewała zaledwie dwie linijki.
Z twarzy Arama odpłynął kolor.
Tę piosenkę jego żona wymyśliła w ostatnim miesiącu ciąży.
Nigdzie jej nie opublikowała.
Nikomu innemu jej nie śpiewała.
— Skąd znasz tę piosenkę?
Lusine już się nie uśmiechała.
— Od ich matki.
Aram chwycił oparcie krzesła.
— Moja żona zostawiła te dzieci i odeszła.
— Pańska żona dzwoni do mnie w każdy wtorek i pyta, który z chłopców obudził się pierwszy.
Cztery miesiące wcześniej Nare trafiła do szpitala.
Po narodzinach bliźniaków prawie nie spała, ledwo jadła, a pewnego dnia przyznała mężowi, że boi się zostawać sam na sam ze swoimi myślami.
Aram zawiózł ją po pomoc.
Początkowo odwiedzał ją codziennie.
Potem matka zaczęła mówić, że po jego wizytach Nare jest jeszcze bardziej roztrzęsiona.
— Lekarz mówi, że potrzebuje spokoju. Niech się leczy, synu.
Aram nie porozmawiał z lekarzem osobiście.
Później właśnie ta myśl miała dręczyć go najbardziej.
Dwa tygodnie później matka pokazała mu wiadomość wysłaną z numeru Nare.
„Nie potrafię wrócić do tamtego życia. Ty zajmij się dziećmi. Nie szukaj mnie”.
Aram zadzwonił.
Telefon był wyłączony.
Następnego dnia Sona powiedziała, że pojechała do szpitala, ale Nare została już wypisana.
— U swojej matki też jej nie ma. Postanowiła odejść. Teraz musisz myśleć o dzieciach.
Zraniony i zagubiony Aram uwierzył.
Potem uciekł w pracę, przekonując samego siebie, że zarabiając pieniądze, przynajmniej pozostaje dobrym ojcem.
***
— Daj mi telefon — powiedział.
Lusine wyjęła z kieszeni stary aparat.
Na ekranie było wiele krótkich filmików.
Maluch kichał.
Drugi próbował się obrócić.
Obaj spali, trzymając się za rączki.
Pod każdym filmikiem widniały odpowiedzi tej samej kobiety.
„Jak dzisiaj ich oczka? Wszystko dobrze?”.
„Skarpetka po prawej stronie go uciska. Możesz ją zmienić?”.
„Jeśli znowu nie będzie chciał zasnąć, spróbuj naszej piosenki”.
Aram otworzył ostatnią wiadomość głosową.
Od razu rozpoznał głos Nare.
„Lusine, kochana, wiem, że proszę cię o coś, co nie należy do twoich obowiązków. Ale gdybyś dzisiaj znowu mogła nagrać, jak się śmieją… Jutro składamy wniosek z moim prawnikiem. Nie będę już czekać, aż pozwolą mi zobaczyć własne dzieci”.
Aram podniósł głowę.
— Jaki wniosek?
Lusine spojrzała na główkę śpiącego dziecka.
— Pańska żona myśli, że to pan zabrania jej wejść do domu.
— Nie rozmawiałem z nią od czterech miesięcy.
— Ona z panem też nie.
W kuchni słychać było jedynie cichy szum lodówki.
— Zadzwoń do niej.
Lusine wybrała numer.
Nare odebrała po drugim sygnale.
— Lusine, teraz nie mogę długo rozmawiać. Czy z maluchami…
— Nare.
Cisza.
Potem odezwała się tak cicho, że Aram przycisnął telefon do ucha.
— Dlaczego dzwonisz z jej telefonu?
— Gdzie jesteś?
— Teraz cię to interesuje?
Chciał powiedzieć: nie wiedziałem.
Ale przed oczami stanęła mu żona przy drzwiach szpitala, tego ostatniego dnia, kiedy poprosiła:
„Przyjdziesz jutro? Tylko przyjdź ty”.
A następnego dnia wysłał matkę.
— Nare, powiedziano mi, że odeszłaś.
Po drugiej stronie coś upadło.
— Trzy razy przychodziłam do domu — powiedziała. — Trzy razy. Za pierwszym razem ochroniarz nawet mnie nie wpuścił. Za drugim twoja matka wyszła do mnie przed bramę. Za trzecim pokazała mi pismo z twoim podpisem.
— Jakie pismo?
— Że bez twojej zgody nie mam zbliżać się do dzieci.
Aram usiadł.
Miesiąc wcześniej matka przyniosła mu do biura dokumenty.
Dotyczące obsługi domu, agencji niań, ubezpieczenia dzieci.
Podpisał je podczas rozmowy telefonicznej.
Nie czytając.
Sona wróciła po południu.
Na widok syna zawołała z radością:
— Dlaczego nie powiedziałeś, że przyjeżdżasz? Przygotowałabym kolację.
Potem zauważyła telefon leżący na stole.
Na ekranie była Nare.
Uśmiech zniknął z twarzy Sony.
— Nie wiesz, co robisz — powiedziała do syna. — Przez całe miesiące próbowałam utrzymać tę rodzinę razem.
— Przed kim jej broniłaś?
— Nie widziałeś jej wtedy. Płakała, trzęsła się. Bałam się o dzieci.
Z telefonu dobiegł głos Nare.
— Sama poprosiłam o pomoc, Sono. Ciebie też prosiłam: pomóż mi, żebym mogła się wyspać.
— Nie wiedziałam, kiedy wyzdrowiejesz.
— Dlatego postanowiłaś, że już nie mają matki?
Sona odwróciła się do Lusine.
— A ty zapomniałaś, gdzie twoje miejsce? Po co ja cię tutaj trzymałam?
Lusine powoli rozwiązała nosidło na plecach.
Aram podszedł i po raz pierwszy tego dnia wziął syna na ręce.
Maluch przez chwilę patrzył mu w twarz, po czym wyciągnął rączkę do Lusine.
Ten drobny gest zabolał Arama bardziej niż cała rozmowa.
— Wiem, gdzie moje miejsce — powiedziała Lusine. — Od ósmej do drugiej sprzątam. Tylko że o drugiej nie mogłam wyjść, bo niani, którą pani zamówiła, nie było.
Aram spojrzał na matkę.
— Mówiłaś, że jest tutaj cały dzień.
Sona zacisnęła usta.
— Agencja była droga. A Lusine i tak tutaj była.
— Opiekowałam się dwojgiem dzieci i sprzątałam dom za tę samą pensję — ciągnęła Lusine. — A wczoraj powiedziała mi pani, że jeśli wyślę ich matce jeszcze jedno zdjęcie, zwolni mnie pani.
Sona podniosła głos:
— Przez tę kobietę zamierzasz teraz zniszczyć moją rodzinę?
Aram spojrzał na dziecko w swoich ramionach.
— Mamo, musisz teraz wyjść.
***
Nare przyszła do domu wieczorem.
Zatrzymała się przy drzwiach, jakby nadal spodziewała się, że ktoś nie pozwoli jej wejść.
Lusine siedziała z dziećmi na dywanie rozłożonym na podłodze.
Nare uklękła przed nimi.
Jeden z maluchów z zaciekawieniem złapał pasek jej torebki.
Drugi spojrzał jej w twarz i zaczął się niespokojnie wiercić.
Nare przygryzła wargę.
— Zapomnieli mnie.
Lusine nie ruszyła się z miejsca.
— Niech pani zaśpiewa.
Początkowo Nare nie potrafiła wydobyć z siebie głosu.
Potem zaśpiewała te same dwie linijki.
Maluch przestał się wiercić.
Popatrzył na nią.
I się uśmiechnął.
Nare zasłoniła usta dłońmi, ale nie zdołała powstrzymać płaczu.
Aram stał w korytarzu.
Chciał podejść, objąć wszystkich i powiedzieć: wszystko naprawię.
Ale pozostał na miejscu.
Tego wieczoru Nare nie powiedziała, że mu wybacza.
Przenocowała w pokoju obok salonu.
Tam przenieśli łóżeczka dzieci.
Aram po kolei przynosił pieluchy, butelki i czyste ubranka.
Kiedy nie wiedział, co gdzie położyć, pytał.
Po raz pierwszy to on zadawał pytania.
***
W następnych miesiącach dużo rozmawiali.
Czasami tylko o dzieciach.
Czasami rozmowy były tak bolesne, że później przez wiele godzin nie patrzyli sobie w oczy.
Nare kontynuowała leczenie i terapię.
Aram nauczył się usypiać dwoje dzieci, z których jedno zasypiało przy świetle, a drugie wyłącznie w ciemności.
Obliczyli wynagrodzenie za nieopłacone godziny pracy Lusine.
Zgodziła się zostać jako niania, z jasno ustalonymi godzinami pracy.
Do sprzątania domu zatrudnili inną osobę.
Pewnego dnia Aram przypadkiem usłyszał, jak Nare mówi do niej:
— Nie wiem, jak ci podziękować za to, że zachowałaś dla mnie moje miejsce.
Lusine właśnie ustawiała umyte butelki.
— Nie zajmowałam pani miejsca, Nare. Po prostu trzymałam dzieci w ramionach, dopóki nie mogła pani przyjść.
Kilka miesięcy później z kuchni znów dobiegł śmiech.
Aram zatrzymał się w progu.
Tym razem Lusine spokojnie piła kawę.
Nare siedziała przy stole i karmiła jednego z synów kaszką.
Drugi był na rękach Arama i z całych sił próbował złapać jego krawat.
— Spóźnisz się — powiedziała Nare.
Aram spojrzał na zegarek.
Potem zdjął krawat, położył go na krześle i usiadł obok nich.
— Dzisiaj to oni poczekają.
