— Daj mi dziecko. Znowu źle je trzymasz.
Teściowa wyciągnęła ręce po mojego synka, nawet nie czekając na odpowiedź.
— Dopiero się uspokoił — szepnęłam. — Niech jeszcze chwilę ze mną zostanie.
— Przy tobie on się nie uspokaja. Po prostu jest już zmęczony płaczem.
Mój mąż, Seweryn, siedział na kanapie z telefonem w dłoni.
Spojrzałam na niego, czekając, aż chociaż tym razem coś powie.
— Daj go mamie, Kalino. Ona ma doświadczenie.
Puściłam brzeg kocyka.
Wtedy jeszcze nie rozumiałam, że we własnym domu stopniowo staję się gościem. Gościem, któremu czasami pozwala się z daleka popatrzeć na własne dziecko.
Po narodzinach Tymona długo dochodziłam do siebie. Przez pierwsze dni z trudem chodziłam, prawie nie spałam i potrzebowałam pomocy.
Kiedy moja teściowa, pani Leokadia, zaproponowała, że wprowadzi się do nas na dwa tygodnie, rozpłakałam się z wdzięczności.
— Ty tylko odpoczywaj — powiedziała. — Resztą ja się zajmę.
Początkowo gotowała, robiła pranie, nocami zmieniała małemu pieluszki. Byłam jej wdzięczna za wszystko.
Potem zaczęła wynosić dziecko z naszej sypialni.
— Budzisz się przy każdym skrzypnięciu drzwi. Niech śpi przy mnie.
Następnego dnia łóżeczko stało już w salonie, obok jej posłania.
Kiedy przychodziłam do synka, przykładała palec do ust.
— Ledwie go uśpiłam. Teraz nie podchodź.
Gdy Tymon nie spał, znajdowała inny powód.
Dopiero zjadł.
Bolał go brzuszek.
Zbliżała się pora kąpieli.
Zawsze przychodziłam w nieodpowiednim momencie.
Dwa tygodnie zamieniły się w miesiąc, a potem w dwa.
Pewnego ranka poprosiłam, żeby nauczyła mnie kąpać dziecko.
Teściowa się roześmiała.
— Tego nie da się nauczyć. Trzeba mieć wyczucie.
— Ale ja jestem jego matką.
Podniosła wzrok.
— W takim razie powinnaś już wiedzieć, jak to robić.
Po tych słowach przez cały dzień drżały mi ręce. Za każdym razem, kiedy Tymon płakał w moich ramionach, zastanawiałam się, czy rzeczywiście robię coś źle.
Leokadia natychmiast pojawiała się w drzwiach.
— Widzisz? Wyczuwa twój niepokój.
I zabierała mi synka.
Próbowałam wytłumaczyć Sewerynowi, jak źle się z tym czuję.
— Mama robi to wszystko dla ciebie — odpowiadał. — Inne kobiety marzyłyby o takiej pomocy.
Milczałam. Wstydziłam się przyznać, że czasami zazdroszczę teściowej. Wiedziała, jak zasypia mój syn, co wywołuje jego uśmiech i kiedy jest głodny.
A ja musiałam o niego wypytywać.
Pewnego dnia usłyszałam, jak rozmawia przez telefon ze swoją siostrą.
— Co to dziecko by beze mnie zrobiło? Jego matka całymi dniami siedzi w pokoju.
Stałam w korytarzu ze świeżo wypranymi ubrankami małego w rękach.
Chciałam wejść i przypomnieć jej, ile razy sama zamykała przede mną drzwi.
Ale nie potrafiłam się ruszyć.
Tamtej nocy obudził mnie płacz Tymona. Po raz pierwszy nie zamierzałam czekać, aż Leokadia odeśle mnie z powrotem do łóżka.
Podeszłam do uchylonych drzwi salonu.
Teściowa siedziała w fotelu z moim synkiem na rękach.
— Nie płacz, maleńki — szeptała. — Mamusia jest tutaj.
Pomyślałam, że się przesłyszałam.
Potem powtórzyła:
— Twoja mamusia nigdy nikomu cię nie odda.
Pchnęłam drzwi i weszłam.
— Co mama powiedziała?
Drgnęła, po czym jej twarz stwardniała.
— Mów ciszej. Przestraszysz dziecko.
— Dlaczego nazywa się mama jego matką?
— Czepiasz się słów. Nie urządzaj scen w środku nocy.
Wyciągnęłam ręce.
— Proszę oddać mi syna.
Przytuliła dziecko mocniej.
— W takim stanie ci go nie dam.
Mój podniesiony głos obudził Seweryna.
— Co się dzieje?
— Twoja żona znowu histeryzuje — oznajmiła Leokadia. — Dziecko dopiero się uspokoiło.
Spojrzałam na męża.
— Powiedz jej, żeby oddała mi syna.
Seweryn przetarł zmęczoną twarz.
— Kalina, porozmawiamy rano.
Wtedy zrozumiałam, że rano też nic się nie zmieni.
Ubrałam się, wzięłam telefon i zadzwoniłam do siostry.
— Możesz przyjechać? Teraz?
Leokadia obserwowała mnie z progu.
— Jeśli wyjdziesz, dziecko zostaje tutaj.
Powoli się odwróciłam.
— Nigdzie nie pójdę bez mojego dziecka.
Siostra przyjechała po dwudziestu minutach. Nie kłóciła się, nie podnosiła głosu. Po prostu podeszła do mnie.
— Usiądź. Odetchnij. Potem weź swojego synka.
Dzięki jej obecności po raz pierwszy nie czułam się sama.
Podeszłam do teściowej i spokojnie powtórzyłam swoją prośbę.
Tym razem Seweryn stanął przed nią.
— Mamo, oddaj jej dziecko.
Leokadia długo patrzyła na syna, a potem przekazała mi Tymona.
Kiedy przycisnęłam małego do piersi, rozpłakałam się. Poruszył się niespokojnie, więc odruchowo zaczęłam go kołysać.
Po kilku sekundach ucichł.
Nikt nic nie powiedział.
Tamtej nocy pojechałam do siostry. Seweryn został z matką.
Rano zadzwonił i powiedział, że chce przyjechać.
— Sam — odpowiedziałam.
Zjawił się w południe. Długo siedział naprzeciwko mnie, nie wiedząc, od czego zacząć.
W końcu podał mi telefon.
Na ekranie była wiadomość od jego matki.
„Zabrałam łóżeczko do siebie. Niech Kalina odpocznie, a potem zdecydujemy, kiedy będzie gotowa się nim zajmować”.
Podniosłam wzrok.
— Teraz rozumiesz?
Seweryn skinął głową.
Okazało się, że już tydzień wcześniej Leokadia zaproponowała, żeby tymczasowo zabrali dziecko do jej mieszkania. Twierdziła, że jestem wyczerpana i muszę odzyskać siły.
— A ty co odpowiedziałeś?
Spuścił wzrok.
— Że się zastanowimy.
To wyznanie zabolało bardziej niż wszystkie zniewagi teściowej.
— Decydowaliście o moim dziecku beze mnie?
— Tak — odpowiedział ledwie słyszalnie. — Popełniłem błąd.
Nie wróciłam od razu do domu.
Najpierw poznałam codzienny rytm Tymona. Wykąpałam go z pomocą siostry, a potem sama. Kilka razy krzywo zapięłam pieluszkę. Pewnego wieczoru długo nie potrafiłam go uspokoić.
Ale obok nie było nikogo, kto wyciągałby ręce i mówił, że sobie nie poradzę.
Pod koniec trzeciego tygodnia wróciliśmy do domu. Leokadia już z nami nie mieszkała. Łóżeczko znów stało w naszej sypialni.
Pierwszy raz odwiedziła nas dopiero miesiąc później.
Tymon spał na moim ramieniu. Teściowa odruchowo wyciągnęła ręce.
Delikatnie pokręciłam głową.
— Weźmie go mama, kiedy się obudzi.
Zacisnęła usta. Spojrzała na Seweryna.
Mąż przysunął krzesło do stołu.
— Usiądź, mamo. Napijemy się herbaty, zanim mały się obudzi.
Zostałam przy oknie z synkiem w ramionach.
I tym razem nikt mi go nie odebrał.
