Rozwiązałam problem zdalnie.
— Nie widziałeś przypadkiem zapasowych kluczy?
Zazwyczaj leżały na szafce w przedpokoju.
Anya przeszukała stos rachunków, podniosła
swoją czapkę, zajrzała pod nią, ale pęk kluczy
z brelokiem w kształcie niebieskiego delfina
jakby wyparował.
— Znalazłaś o co pytać.
Nie mam co robić.
Wołodia nawet nie odwrócił głowy.
Stał przed lustrem i z wyjątkową starannością poprawiał kołnierz swojej nowej kurtki.
Wczoraj Anya przypadkiem zobaczyła w koszu na śmieci metkę od tego zakupu.
Koszt nowej rzeczy był prawie taki sam, jak cała jej ostatnia zaliczka.
— Sama gdzieś wsadziłaś, a teraz na mnie patrzysz.
— Nie, nie wsadziłam.
Złożyła ręce na piersi i uważnie obserwowała męża.
— Jeszcze wczoraj leżały tutaj.
Tuż obok twojego prawa jazdy.
Dziś ich nie ma.
— Znaczy, wrzuciłaś do swojej bezdennej torby i zapomniałaś.
Wołodia z irytacją wzruszył ramionami i hojnie spryskał się perfumami.
Tymi samymi drogimi perfumami, które Anya podarowała mu zimą, a on zapewniał, że używa ich tylko przy wyjątkowych okazjach.
— Nie mam teraz czasu bawić się w detektywa.
Chłopaki już czekają, mam mnóstwo spraw.
— Znowu w garażu?
— A gdzież by indziej?
Odwrócił wzrok i z nadmierną gorliwością zaczął wiązać sznurowadła w butach.
— Będziemy rozbierać silnik u Siergieja.
Wrócę dopiero wieczorem.
A tak poza tym, przelej mi pieniądze na kartę.
Muszę kupić płyn chłodniczy, trochę mi brakuje.
— Pieniądze przelać?
Anya uśmiechnęła się, nawet nie próbując ukryć ironii.
— Zabawnie to wygląda.
W nowej kurtce zamierzasz grzebać pod samochodem?
Zazwyczaj przecież zakładasz stare ubrania robocze.
Tak, i perfumami pachniesz tak, jakbyś szedł wcale nie do garażu, a na randkę.
— No, znowu się zaczyna?
Wołodia gwałtownie się wyprostował.
Twarz natychmiast pokryła się czerwonymi plamami.
— Według ciebie mam teraz chodzić po ulicy jak obdartus?
Żal ci, że mąż sprawił sobie porządną kurtkę?
Wszystko, wychodzę.
Nie zaczynaj od samego rana.
Swoje klucze sama szukaj.
Tak mocno trzasnął drzwiami wejściowymi, że na ścianie zadzwonił ciężki żeliwny klucznik.
Anya powoli oparła się o ścianę.
Przez lata pracy jako starszy dyspozytor w firmie zarządzającej nieruchomościami przyzwyczaiła się dostrzegać nawet najbardziej nieznaczne niespójności.
Profesjonalny nawyk analizowania szczegółów dosłownie krzyczał o niebezpieczeństwie.
Klucze zniknęły.
Mąż wystroił się tak, jakby wybierał się nie do garażu, a na święto.
Podczas rozmowy ciągle unikał patrzenia jej w oczy.
To wszystko zbyt słabo składało się w jedną całość.
To dwupokojowe mieszkanie Anya kupiła jeszcze na długo przed poznaniem Wołodii.
Dla własnego kąta przez kilka lat pracowała praktycznie bez odpoczynku: brała dodatkowe zmiany, przychodziła w weekendy, oszczędzała dosłownie na każdej drobnostce — od urlopu po wizyty w salonie kosmetycznym.
Kredyt udało się spłacić przed terminem kosztem ogromnego wysiłku.
Po ślubie Wołodia pojawił się w jej mieszkaniu z jedną torbą sportową i głośnymi obietnicami szczęśliwej przyszłości.
Tylko obietnice pozostały słowami.
Jego zarobki jako mechanika samochodowego były niestabilne i szybko znikały: to na samochód, to na kolejny drogi gadżet, to na spotkania z przyjaciółmi, bez których, jak lubił powtarzać, „normalny facet żyć nie może”.
Wszystkie domowe wydatki — czynsz, żywność, zakupy gospodarcze — stopniowo i prawie niezauważalnie całkowicie spadły na barki Anyi.
Wieczorem udała się do siostry.
Swojego ukochanego kota Markiza zawiozła tydzień temu do Daszy.
W mieszkaniu przeprowadzali odpluskwianie, które Wołodia zdołał przynieść po kolejnej próbie uratowania bezdomnego psa z jakiejś piwnicy.
Psa wkrótce oddał do schroniska, a owady postanowiły zostać w dywanie.
W kuchni u Daszy pachniało świeżymi wypiekami i cynamonem.
Siostra szybko kroiła jabłka na szarlotkę i wrzucała je do dużej miski.
— Znowu pojechał do garażu?
Zapytała, nie odrywając się od deski do krojenia.
— Tak.
Anya przysunęła do siebie laptopa służbowego.
Z przyzwyczajenia praktycznie nigdy się z nim nie rozstawała.
Praca wymagała ciągłej łączności.
Na ekranie był już otwarty program, przez który ich firma zdalnie kontrolowała nowoczesne liczniki energii elektrycznej w nowych budynkach mieszkalnych.
— Myślisz, że naprawdę zgubiłaś klucze?
Dasza wrzuciła ostatnie kawałki jabłek do ciasta.
— Nie.
Myślę, że coś zaplanował.
Ostatnio ciągle zaczyna rozmowy o swojej matce, Zinaidzie.
Wszystko powtarza, że ciężko jej mieszkać samej w domu za miastem.
Że niby wiek już nie ten, przydałoby jej się przenieść bliżej lekarzy i sklepów.
Dasza zatrzymała się z łyżką w ręku.
— On co, chce ją zamieszkać u was?
Anya pokręciła głową.
— Jeszcze ciekawiej.
Niedawno zaczął mówić, że czas rodzinie się powiększać.
Mieć dzieci.
A jeśli sprzedać moje mieszkanie, dołożyć dom jego matki, to uda się kupić duże trzypokojowe mieszkanie.
I miejsca dla wszystkich starczy.
Dasza tylko pokręciła palcem przy skroni.
— Nieźle wymyślił.
Wykorzystać mieszkanie, na które tyle lat pracowałaś, żeby potem żyć wszyscy razem z teściową?
W tym momencie na stole zawibrował telefon.
Dzwonił Wołodia.
— Anya, dzisiaj się spóźnię.
Głos brzmiał zbyt energicznie i nienaturalnie.
Przy tym w tle nie było słychać ani huku narzędzi, ani rozmów przyjaciół, ani zwykłego szumu garażu.
— Trafił się skomplikowany silnik.
Do samej nocy będziemy się babrać.
Nie czekaj na mnie, połóż się odpocząć.
— Dobrze.
Odpowiedziała spokojnie Anya.
— Rozbierajcie się.
Tylko nie pobrudź za bardzo nowej kurtki.
Zakończyła rozmowę.
Praktycznie od razu na ekranie pojawiło się powiadomienie:
„Wykryto ruch”.
To zadziałała aplikacja powiązana z inteligentnym karmnikiem Markiza.
Wbudowana kamera reagowała nawet na nieznaczny ruch.
Chociaż kot już dawno mieszkał u Daszy, sam karmnik pozostawał w kuchni Anyi — pusty, ale podłączony do internetu.
Natychmiast otworzyła transmisję.
Po sekundzie obraz się załadował.
W środku jej kuchni, w mieszkaniu, gdzie teraz w ogóle nikogo nie powinno być, stały dwie osoby.
Wołodia, całkowicie po gospodarsku opierając się o stół kuchenny.
I obok niego — Zinaida.
Teściowa nawet nie pomyślała, żeby zdjąć obuwie.
W butach przeszła po jasnych płytkach, jakby była u siebie w domu.
Na jej szyi, jak zawsze, prezentowała się jaskrawa, kwiecista chustka, a na piersi błyszczała masywna broszka.
— Tapety tutaj jakieś zbyt mroczne, synku.
Przez mikrofon kamery jej głos brzmiał trochę metalicznie.
Powoli przesunęła palcem po szafkach kuchennych, jakby specjalnie sprawdzała, czy nie ma kurzu.
— I przeciąg po nogach czuć.
Od takiego od razu zaczyna mnie łupać w kręgosłupie.
— Mamo, przestań się czepiać.
Wołodia podrapał się po karku.
— Mieszkanie jest świetne.
Remont świeży, sprzęt działa bez problemów.
Dasza podeszła bliżej i zajrzała w ekran telefonu.
Jej oczy stały się ogromne ze zdziwienia.
— To… co się w ogóle dzieje?
Zapytała prawie szeptem.
— Przegląd przyszłych posiadłości.
Odpowiedziała chłodno Anya, czując, jak palce stają się lodowate.
Tymczasem Zinaida otworzyła szafkę z naczyniami.
Niezadowolona przestawiła ulubione ceramiczne kubki Anyi.
— Naczynia jakieś mało poważne.
Same miseczki.
Ja przywiozę swój piękny serwis, postawimy w szafce.
Zatrzasnęła drzwiczki i odwróciła się do syna.
— Myślisz, że ona się zgodzi?
Twoja Anyjka jest uparta.
Swojego majątku trzyma się mocno.
— Namówimy.
Odpowiedział pewnie Wołodia, przechadzając się po kuchni prosto w butach ulicznych.
— Jesteśmy przecież rodziną.
Wyjaśnię jej, że mamie potrzebna jest opieka.
Przeniesiemy się wszyscy tutaj.
Będzie jej wygodnie: blisko przychodnia, sklepy, wszystko, co potrzebne.
A swoje mieszkanie ona sprzeda, a pieniądze wpłaci na konto.
Anya poczuła, jak wewnątrz gwałtownie podnosi się gorąca fala gniewu.
Teraz nie pozostało jej najmniejszych wątpliwości: zniknięcie kluczy wcale nie było przypadkiem.
Żadnych przeprowadzek Anya nawet nie rozważała.
Myśl o zamianie mieszkania, na które dosłownie wycierpiała własną pracą, na wspólne życie z teściową wydawała jej się prawdziwym koszmarem.
A pomysł posiadania dzieci z człowiekiem, który bez pytania przyprowadza swoją matkę do obcego domu i już knuje plany, jak zająć należące do żony metry kwadratowe, wyglądał wręcz na szaleństwo.
— Balkon tutaj jest oszklony?
Zinaida poprawiła chustkę na ramionach i skierowała się w stronę okna.
— Wiosną muszę przecież wystawić rozsadę.
Ona ma tylko puste doniczki, żadnego porządku.
Ja swoje pomidory będę hodować.
— Oczywiście, że oszklony, mamo!
Chętnie potwierdził Wołodia.
— Jeszcze i ocieplony.
Teraz pokażę.
Tylko ostrożnie, tam jest wysoki próg.
Ale teściowa już przełączyła się na lodówkę.
Pociągnęła drzwiczki do siebie i zajrzała do środka.
— Trzeba sprawdzić zamrażarkę.
Ja na zimę zawsze dużo wszystkiego mrożę, miejsce się przyda.
Jakoś pustawo tutaj…
Tylko opakowanie ciasta francuskiego leży.
To co, synowa wcale cię nie karmi?
Anya milcząc przesunęła laptopa bliżej.
Na ekranie świecił się program zdalnego sterowania systemem zasilania elektrycznego.
Ich dom całkiem niedawno podłączyli do nowego zautomatyzowanego systemu.
W przypadku awarii lub zadłużenia dyspozytor mógł w ciągu kilku sekund odłączyć zasilanie w odpowiednim mieszkaniu lub na oddzielnym odcinku domu.
Jej palce szybko wpisały adres.
Ulica Budowniczych.
Dom osiemnaście.
Drugi podjazd.
Mieszkanie czterdzieści dwa.
— Co ty zamierzasz?
Dasza zdziwiona przykryła usta dłonią, obserwując, jak kursor pewnie porusza się po ekranie.
— Eksmituję nieproszonych gości.
Odpowiedziała spokojnie Anya.
Wcisnęła przycisk „Odłącz zasilanie”.
W tym samym momencie obraz z kamery karmnika pogrążył się w ciemności.
Po sekundzie włączyło się podświetlenie podczerwone, i obraz stał się czarno-biały.
— Ojej, mamusiu!
Przenikliwie krzyknęła Zinaida.
— Co to teraz huknęło?!
— Mamo, stój!
Nie ruszaj się!
Rozległ się przestraszony głos Wołodii.
Śladem słychać było głośne uderzenie.
Wygląda na to, że w ciemności wpadł na taboret kuchenny, który z hukiem wywrócił się razem z miską kota.
— Wołodia!
My teraz spłoniemy!
Narzekała teściowa, bezładnie tupiąc w miejscu.
— To po prostu elektryczność wyłączyła się!
Nie panikuj!
— Jaka wyłączyła się?!
Ja nic nie dotykałam!
Mam serce!
Teraz prądem zabije!
Ja od razu mówiłam — tutaj wszystko jest niepewne!
W mroku błysnęło słabe światło latarki telefonicznej.
Wołodia pospiesznie wodził snopem światła po ścianach.
— Okablowanie, pewnie stare…
Wymamrotał, pocierając obite kolano.
— Pewnie lodówka zrobiła zwarcie.
Teraz wyjdę na klatkę, sprawdzę, co ze skrzynką.
Tylko ty nie ruszaj się.
Anya spokojnie odliczyła pół minuty.
Kiedy światło latarki przemieściło się na korytarz, wcisnęła inny przycisk.
Zasilanie zostało przywrócone.
Kuchnia natychmiast rozbłysła jasnym światłem.
Kamera znowu przeszła w tryb kolorowy.
Zinaida, mocno trzymająca się blatu stołu obiadowego obiema rękami, zmrużyła oczy.
— Wołodia!
Z całych sił krzyknęła.
— Samo włączyło się!
Wołodia pospiesznie wrócił z powrotem.
— Mamo, na klatce też ciemno!
U sąsiadów prądu nie ma!
Pewnie awaria w całym podjeździe.
Nikt normalnie nie pracuje, wiecznie bałagan!
Anya znowu wcisnęła przycisk.
Oświetlenie zniknęło.
— Tak ile można?!
Krzyknęła Zinaida i rzuciła się do syna.
Rozległ się dźwięk tłuczonego naczynia.
Wygląda na to, że w ciemności zaczepiła suszarkę przy zlewie, i kilka talerzy poleciało na podłogę.
— Jakie okropne miejsce!
Ciśnienie teraz podskoczy!
Wołodia, zabieraj mnie stąd!
Natychmiast!
— Idziemy, mamo.
Trzymaj się mojej kurtki.
Teraz głos samego Wołodii wyraźnie drżał.
— Tylko ostrożnie.
Tutaj jest szkło.
Anya znowu włączyła światło.
Po kilku sekundach wyłączyła.
Znowu włączyła.
I znowu zgasiła.
Dla nieproszonych gości kuchnia zamieniła się w prawdziwe świetlne widowisko.
— Wszystko!
Więcej ja tutaj nigdy nie przyjdę!
Prawie w histerii wykrzyknęła teściowa, śpiesząc do wyjścia.
— Tutaj i zginąć nietrudno!
Okablowanie okropne!
Szukaj sobie inne mieszkanie!
Ja żadnej swojej rzeczy tutaj nie przewiozę!
— Dobrze, zrozumiałem.
Cicho odpowiadał Wołodia, prawie wypychając matkę do przedpokoju.
Snop światła latarki przemknął do drzwi.
Mignęły dwie figury.
Po sekundzie drzwi wejściowe zatrzasnęły się, a potem dwukrotnie kliknął zamek.
Anya z ulgą wypuściła powietrze, wytarła występujący na czole pot i przywróciła zasilanie mieszkania do zwykłego trybu.
Elektryczność działała jakby nigdy nic.
Dasza przez cały ten czas milcząc obserwowała to, co dzieje się przez ekran telefonu.
W końcu pokręciła głową, a potem rozpłynęła się w zadowolonym uśmiechu.
— Oto oni, oczywiście, świetnie w garażu popracowali.
Anya zamknęła klapę laptopa.
— No tak.
Silnik wyremontowali po prostu idealnie.
Następnego dnia Wołodia wrócił do domu po pracy.
Wyglądał nienaturalnie napięty, unikał patrzenia żonie w oczy i ciągle przestępował z nogi na nogę.
A brelok z niebieskim delfinem jakimś cudownym sposobem znowu znalazł się na półce na buty.
Anya jakby nigdy nic przecierała lustro w przedpokoju.
— Wyobraź sobie.
Niepewnie powiedział Wołodia, wskazując na pęk kluczy.
— Znalazły się twoje klucze.
Zatoczyły się pod kanapę.
Dzisiaj rano przypadkiem zobaczyłem.
— Prawda?
Spokojnie odpowiedziała ona.
— Ot, cuda.
Same zniknęły, same wróciły.
Mąż szybko zdjął kurtkę i powiesił ją na haczyku.
— Swoją drogą, wczoraj jeszcze i w garażach prąd wyłączyli.
Jakaś awaria wydarzyła się.
Musieliśmy rozejść się wcześniej.
Samochodu nawet porządnie nie sprawdziliśmy.
— Szkoda.
Anya odwróciła się do niego i spokojnie spojrzała prosto w oczy.
Nie mówiąc więcej ani słowa.
Pauza przedłużyła się tak bardzo, że Wołodia zaczął nerwowo szarpać zamek na bluzie.
— Swoją drogą, dzisiaj dzwoniła do mnie Zinaida.
Zamarł, nie zdążywszy jeszcze zdjąć drugiego buta.
— Mama?
Do ciebie?
Z jakiego powodu?
— Opowiedziała, że w moim mieszkaniu przebywać jest niebezpiecznie.
Mówi, że okablowanie iskrzy, światło ciągle miga, a dom w ogóle może spłonąć w każdej chwili.
I jeszcze dodała, że więcej nigdy nie przekroczy progu tego „szopy”.
Farba powoli zalała twarz Wołodii.
Kilka razy otworzył i zamknął usta, jakby nie znajdował słów.
— Nawet nie wyobrażasz sobie, dlaczego ona nagle tak postanowiła?
Spokojnie zapytała Anya, opierając się o framugę drzwi.
— Może być, że coś jej się przyśniło?
Wołodia ciężko przełknął.
— Wiek…
Ledwo słyszalnie powiedział on.
— Starsi ludzie czasem zaczynają wiele sobie wymyślać.
Ciśnienie skacze…
Pospieszył schować się w łazience, tak ani razu nie spotkawszy się z żoną wzrokiem.
Po tej rozmowie pogadanki o przeprowadzce Zinaidy, sprzedaży mieszkania, dużym wspólnym życiu i „garażowych posiedzeniach” w nowej kurtce zniknęły same z siebie.
A jeszcze mniej więcej po miesiącu Wołodia znowu składał rzeczy do tej samej torby sportowej, z którą kiedyś pierwszy raz przekroczył próg mieszkania Anyi.
