«Jak brat ukradł klucze na urodzinach i postanowił wprowadzić się do czyjegoś mieszkania ze swoją rodzinką, zanim właścicielka wymieniła zamki i wyrzuciła całą hordę za drzwi»
Alena poprawiła obrus i rozejrzała się po salonie.
Wszystko było gotowe do świętowania. Dziś kończyła dwadzieścia osiem lat.
Władimir ustawił krzesła wokół dużego stołu.
— Ile osób przyjdzie? — zapytał mąż, przesuwając fotel do stołu.
— Siedem — odpowiedziała Alena. — Moi rodzice, Maksim ze Swietą i chłopcami, twoja mama.
— Mam nadzieję, że twój brat znowu nie zacznie marudzić o swoim wynajmowanym mieszkaniu — mruknął Władimir.
Alena westchnęła. Maksim naprawdę ciągle narzekał na problemy mieszkaniowe.
Rozmawiała z nim tylko podczas świąt.
Ich rozmowy rzadko wychodziły poza uprzejme pytania o zdrowie i pracę.
Jako pierwsi przyszli rodzice. Mama przyniosła ogromny tort, tata — bukiet róż.
— Wszystkiego najlepszego, córeczko! — objęła Alenę matka. — Jakie macie piękne mieszkanie!
— Dziękuję, mamo — uśmiechnęła się Alena. — Zapraszamy do salonu.
Po pół godzinie przyjechał Maksim z rodziną.
Swieta trzymała za ręce siedmioletnich bliźniaków, Denisa i Dimkę. Brat wyglądał na zmęczonego.
— Cześć, siostrzyczko — objął Alenę. — Wszystkiego najlepszego!
— Dziękuję, Maks. Chłopcy, jak w szkole?
Bliźniacy nieśmiało mamrotali coś niezrozumiałego. Swieta poprawiła im ubrania.
— Chłopcy, przywitajcie się z ciocią Aleną — powiedziała surowo.
Jako ostatnia przyjechała teściowa, Elena Iwanowna. Przyniosła drogi wazon w prezencie.
Przy stole toczyła się zwyczajna rozmowa. Rodzice pytali o pracę, dzieci grzebały w sałatkach.
Alena zauważyła, że Maksim zachowuje się dziwnie. Często wstawał od stołu pod różnymi pretekstami.
— Przepraszam, gdzie macie toaletę? — zapytał brat.
— W korytarzu, drugie drzwi po lewej — odpowiedziała Alena.
Maksim zniknął na dziesięć minut. Kiedy wrócił, poprosił o wodę i znów wyszedł — tym razem na balkon przewietrzyć się.
Alena śledziła wzrokiem, jak po drodze zaglądał do sypialni.
— Maks zawsze był taki niespokojny — zauważyła matka, podążając za wzrokiem córki.
— Tak, od dziecka taki był — zgodził się ojciec.
Tymczasem Swieta uważnie oglądała wnętrze salonu.
Dotknęła tapicerki kanapy, obracała w rękach figurkę z półki.
— Jakie piękne meble — powiedziała do Aleny. — Pewnie drogie?
— Nie wiem dokładnie — wzruszyła ramionami Alena. — Wybieraliśmy z Władimirem według gustu.
— A mieszkanie duże — kontynuowała Swieta. — Ile pokoi?
— Trzy — odpowiedziała krótko Alena.
Matka nagle ożywiła się i włączyła do rozmowy:
— Wiecie, rodzina powinna pomagać sobie w trudnych chwilach — powiedziała wymownie.
Alena spojrzała na matkę z niepokojem. Do czego te słowa?
— Mamo, o co ci chodzi? — zapytała.
— Tak sobie myślę — odpowiedziała wymijająco matka. — W naszych czasach wsparcie bliskich jest bardzo ważne.
Maksim wrócił z balkonu i usiadł przy stole. Wyglądał zamyślony.
— Wiecie, my z chłopakami mieszkamy w kawalerce — zaczął bez żadnego powodu.
— Wyobrażacie sobie, cztery osoby na trzydziestu metrach kwadratowych?
— Trudno, pewnie — odpowiedział uprzejmie Władimir.
— Oj, tak! — ożywił się Maksim. — Chłopcom nie ma gdzie odrabiać lekcji, Swieta ciągle się denerwuje.
A czynsz rośnie co miesiąc.
— Może poszukać czegoś większego? — zaproponowała Alena.
— Skąd wziąć na to pieniądze! — wzruszył ramionami brat. — Wszystkie mieszkania albo bardzo drogie, albo w tragicznym stanie.
Swieta kiwała głową, wspierając męża:
— Szukamy już pół roku. Ale ceny są kosmiczne. A dzieciom trzeba normalnej przestrzeni do rozwoju.
Tymczasem Denis i Dimka zwiedzali mieszkanie.
W zaglądali do pokoi, dotykali rzeczy, coś sobie szeptali.
— Chłopcy, nie hałasujcie — upomniała ich Swieta.
— Nic nie szkodzi, niech oglądają — powiedziała Alena.
Elena Iwanowna uważnie obserwowała sytuację.
Teściowa była przenikliwą kobietą i rzadko milczała bez powodu.
— A od dawna tam mieszkacie? — zapytała Maksima.
— W wynajmowanym? Już trzeci rok — odpowiedział. — Strasznie się znudziło. Chcę czegoś własnego, stałego.
— Rozumiem — przytaknęła Elena Iwanowna. — Rodzinie potrzebna jest stabilność.
Maksim ponownie wstał od stołu, powołując się na telefon.
Poszedł do korytarza, ale nie rozmawiał przez telefon.
Zamiast tego Alena zauważyła, że zagląda do ich z Władimirem sypialni.
— Maks, wszystko w porządku? — zawołała do brata.
— Tak, tak, tylko się rozglądam — odpowiedział szybko. — Macie tu bardzo przytulnie.
Po kolacji zaczęto podawać tort. Maksim stał się jeszcze bardziej ożywiony i opowiadał o ciasnocie w ich mieszkaniu coraz dokładniej.
— Swieta wczoraj płakała — wyznał ufnie. — Mówi, że dłużej tak żyć nie może.
— Maks! — upomniała męża Swieta, rumieniąc się.
— Co tu ukrywać? — wzruszył ramionami brat. — Przecież jesteśmy rodziną.
Matka znów zabrała głos:
— Bliscy powinni się rozumieć. Zwłaszcza gdy cierpią dzieci.
Bliźniacy tymczasem wrócili z kolejnej wyprawy po mieszkaniu.
Denis coś szeptał Dimce do ucha. Ten kiwał głową i rozglądał się wokół.
Goście wyjechali późnym wieczorem. Alena i Władimir zostali sprzątać ze stołu.
— Dziwnie zachowywała się twoja rodzina — zauważył mąż, zbierając talerze.
— W jakim sensie? — zapytała Alena.
— Maksim pół wieczoru studiował nasze mieszkanie. A twoja mama ciągle coś sugerowała.
Elena Iwanowna, pomagająca w sprzątaniu, nagle się zatrzymała:
— Sprawdźcie, czy czegoś nie zginęło — poradziła teściowa.
— Wydawało mi się, że Maksim zbyt uważnie wszystko oglądał.
Alena przeszła po pokojach. Wszystko było na miejscu. Ale pozostało przykre uczucie.
Przez dwa tygodnie Alena nie mogła pozbyć się dziwnego przeczucia.
Wydarzenia urodzin krążyły w głowie.
Zachowanie brata wydawało się podejrzane. Ale starała się o tym nie myśleć.
— Pojedziemy w weekend do mamy? — zaproponował Władimir w piątek wieczorem.
— Prosiła, żeby pomóc przy ogródku.
Alena zgodziła się.
— Oczywiście. Świeże powietrze nie zaszkodzi.
Elena Iwanowna mieszkała w osiedlu podmiejskim za miastem. Miała przytulny domek z ogrodem. Alena lubiła tam bywać.
Weekend minął niepostrzeżenie. Pracowali w ogrodzie.
Zbierali owoce, po prostu odpoczywali. Alena nawet zapomniała o niepokojących myślach.
W niedzielę wieczorem szykowali się do powrotu.
Droga zajęła około godziny. Władimir zaparkował samochód na podwórku ich domu.
— W końcu w domu — powiedziała Alena, wyciągając torbę z bagażnika.
Weszli na trzecie piętro. Alena wyjęła klucze i otworzyła drzwi.
To, co zobaczyli, wprawiło ich w szok.
Wszędzie leżały kartony i torby. Zabawki dziecięce były rozrzucone po podłodze.
W przedpokoju stały obce buty. Mieszkanie było nie do poznania.
— Co się dzieje? — wyszeptał Władimir.
Z kuchni wyłonił się Maksim. Na twarzy brata pojawił się zadowolony uśmiech. Wyglądał jak gospodarz domu.
— Cześć, siostrzyczko! — zawołał radośnie. — Prawie się już urządziśmy.
Alena zamarła w progu. Umysł odmawiał przyjęcia tego, co się działo. Brat stał w jej kuchni i zachowywał się jak w domu.
— Jak się tu dostałeś?! — krzyknęła, w końcu znajdując głos.
Maksim wyciągnął z kieszeni pęk kluczy. Pomachał nimi przed twarzą siostry.
— Elementarne — uśmiechnął się brat. — Mam klucze.
— Skąd?! — Alena nie mogła uwierzyć w to, co się stało.
— Wziąłem je na twoich urodzinach — odpowiedział spokojnie Maksim.
Z sypialni wyszła Swieta z bliźniakami. Dzieci wyglądały zagubione. Swieta trzymała w rękach ubrania dziecięce.
— Wam dwóm ewidentnie nie potrzeba trzech pokoi — oznajmił Maksim, rozkładając rzeczy na kanapie.
— Ukradłeś moje klucze! — krzyczała Alena.
— Nie ukradłem, tylko wziąłem — poprawił brat. — Rodzina jest rodziną. Musimy sobie pomagać.
Władimir w milczeniu przeszedł do salonu. Rozejrzał się po bałaganie, groźnie spojrzał na Maksima.
— Natychmiast wynoście się stąd — powiedział lodowatym tonem.
— Spokojnie, szwagrze — machnął ręką Maksim. — Miejsca wystarczy dla wszystkich. Wy zajmiecie jeden pokój, my pozostałe dwa.
— Co ty, całkiem oszalałeś?! — wybuchnęła Alena. — To nasze mieszkanie!
— A my nie jesteśmy rodziną? — oburzyła się Swieta. — Maks to twój brat!
— Brat nie wdziera się do cudzego domu! — odcięła Alena.
Denis i Dimka przytulili się do matki. Chłopcy ewidentnie nie rozumieli, co się dzieje. Swieta objęła synów.
— Dzieci, idźcie do swojego pokoju — powiedziała do bliźniaków.
— Jakiego swojego pokoju?! — oburzył się Władimir. — To nasza sypialnia!
— Teraz jest pokój dziecięcy — spokojnie odpowiedział Maksim. — Wy jesteście dorośli, poradzicie sobie.
Alena biegała po mieszkaniu w panice. Jej rzeczy były przesunięte, obce kartony zajęły całą wolną przestrzeń. Brat zachowywał się jak u siebie w domu.
— Maksim, straciłeś rozum! — krzyczała. — Wynoś się natychmiast!
— Nie krzycz przy dzieciach — upomniała ją Swieta. — Mamy prawo do lepszego życia.
— Na mój koszt?! — Alena była wściekła.
— A dlaczego nie? — wzruszył ramionami Maksim. — Macie tu wolne aż dwa pokoje.
Władimir wyjął telefon i zaczął wybierać numer.
— Co robisz? — zapytał Maksim.
— Wzywam ślusarza — odpowiedział mąż Aleny. — Wymieniamy zamki natychmiast.
— Po co takie skrajności? — próbował utemperować szwagra Maksim.
Po godzinie przyjechał ślusarz. Mężczyzna szybko wymienił zamki w drzwiach wejściowych. Maksim z rodziną zbierał rzeczy, poddenerwowanym mamrotaniem.
— Pożałujecie tego — rzuciła Swieta, ciągnąc torby w kierunku wyjścia.
— Wątpię — odpowiedziała chłodno Alena.
Bliźniacy płakali. Nie chcieli opuszczać dużego mieszkania. Maksim niósł kartony na klatkę schodową.
— Alena, zachowujesz się jak egoistka — powiedział brat. — Przecież jesteśmy rodziną.
— Rodzina nie kradnie kluczy — odcięła stanowczo.
Kiedy nieproszeni goście w końcu wyszli, Alena opadła na kanapę. Władimir objął żonę. Mieszkanie było w całkowitym nieładzie.
Następnego dnia zadzwoniła matka. Głos brzmiał oburzająco.
— Alena, jak mogłaś wyrzucić brata na ulicę? — rzuciła matka.
— On sam jest winny — odpowiedziała spokojnie córka. — Wdarł się do naszego domu bez pozwolenia.
— Jesteś chciwa i bez serca! — krzyczała matka. — Maks to twój brat! Ma dzieci!
— Dzieci nie dają prawa do kradzieży — odpowiedziała Alena.
— Niszczycie rodzinę! — kontynuowała matka. — Jak możesz tak postępować wobec swoich bliskich?
Alena zrozumiała straszną prawdę. Matka wiedziała o planach syna.
Całe urodziny były spektaklem. Rodzice pomagali Maksimowi w realizacji planu.
— Wiedzieliście o wszystkim — powiedziała cicho Alena.
— Oczywiście! — nie ukrywała matka. — Maksim potrzebował pomocy! A ty myślisz tylko o sobie!
— Nie musisz już do mnie dzwonić — powiedziała Alena i odłożyła telefon.
Wieczorem zadzwoniła Elena Iwanowna. Teściowa dowiedziała się o całym zajściu od syna.
— Alena, kochana, jak się czujesz? — troskliwie zapytała.
— Źle — odpowiedziała szczerze Alena. — Rodzina mnie zdradziła.
— Władimir opowiedział mi wszystko — powiedziała Elena Iwanowna. — Postąpiłaś właściwie. Nikt nie ma prawa wdzierać się do cudzego domu.
— Dziękuję za zrozumienie — Alena była wdzięczna teściowej.
— My jesteśmy twoją prawdziwą rodziną — ciepło powiedziała Elena Iwanowna. — Władimir i ja zawsze cię wspieramy.
Alena odłożyła słuchawkę i spojrzała na męża. Władimir siedział obok, trzymał ją za rękę. Stracili bliskich, ale naprawdę odnaleźli siebie nawzajem.
— Żadnych zapasowych kluczy więcej — powiedziała Alena.
— Żadnych — zgodził się Władimir. — Tylko my dwoje i mama.
Teraz ich mała rodzina składała się z trzech osób. Ale ci ludzie byli godni zaufania i uczciwi. Alena już nie miała wątpliwości co do ich oddania.
