W jednym z największych i najbardziej prestiżowych biur w mieście pojawiło się ogłoszenie o pracę na stanowisko programisty.
Projekt był rozległy, międzynarodowy, z atrakcyjnym wynagrodzeniem i perspektywami rozwoju kariery.
Firma ogłosiła dzień otwartych rozmów kwalifikacyjnych.
Zapraszano wszystkich — od początkujących po doświadczonych specjalistów, najważniejsze były wiedza, ambicje i miłość do zawodu.
Od samego rana w korytarzu przy sali rozmów kwalifikacyjnych zgromadzili się młodzi, pewni siebie kandydaci.
Jedni trzymali w rękach świeże portfolio, inni byli ubrani w nienagannie wyprasowane garnitury.
Rozmawiali o algorytmach, przypadkach z pracy, poprzednich projektach i marzyli o sukcesie.
I nagle… pojawiła się ona.
Kobieta około sześćdziesiątki, w surowym czarnym garniturze, z starannie ułożonymi siwymi włosami i skórzaną torebką.
Spokojnie przeszła obok zdziwionych spojrzeń i usiadła na samym końcu rzędu.
Na początku zapadła cisza. Potem rozległy się szepty:
— „Serio? Kto ją zatrudni?”
— „Programistką? W jej wieku?”
— „To jakiś żart?”
— „Ciekawe, czy w ogóle pamięta, jak włączyć komputer…”
Niektórzy otwarcie się uśmiechali, ktoś nagrywał relacje na Instagramie, a ktoś pozwalał sobie na złośliwe komentarze na głos.
W tym momencie nikt nie mógł sobie wyobrazić, kim naprawdę była ta starsza kobieta.
Pełną historię można przeczytać tutaj, a nam ciekawi twoja opinia: czy to prawda, że po 60. roku życia nie warto pracować w takich branżach?
Minął czas, rozpoczęła się pierwsza część rozmowy kwalifikacyjnej — grupowa.
Wszyscy kandydaci zostali zaproszeni do przestronnej sali, gdzie czekali już przedstawiciele działu HR oraz ta sama kobieta w czarnym garniturze.
Jeden z kandydatów nie wytrzymał i zapytał:
— „Przepraszam, czy ona też będzie przechodzić rozmowę?
Przecież to stanowisko techniczne, a nie klub zainteresowań…”
W tym momencie jedna z menedżerek HR spokojnie wstała i oświadczyła:
— „Dzień dobry. Jestem kierownikiem działu kadr, a to jest moja asystentka.
Ona nie jest zwykłym kandydatem, jest częścią dzisiejszego testu.
Nasza firma ceni profesjonalizm, ale przede wszystkim — człowieczeństwo.
Dziś uważnie obserwowaliśmy, jak zachowywaliście się w korytarzu, jak reagowaliście na osobę, która ‘nie pasowała’ do waszych wyobrażeń.”
Przerwa.
— „I wiecie co?
Jeśli nie potraficie szanować osoby różniącej się od was wiekiem, wyglądem czy doświadczeniem, nie będziecie mogli pracować w zespole, gdzie ważne są zrozumienie, szacunek i tolerancja.
Bo my nie tworzymy tylko produktów IT — budujemy kulturę.”
Nastała niezręczna, grobowa cisza.
Z całej grupy dalej uczestniczyły tylko trzy osoby — te, które przywitały się ze starszą kobietą, ustąpiły jej miejsca i nie pozwoliły sobie na ani jedno lekceważące słowo.
Pozostali opuścili salę ze spuszczonymi głowami, po raz pierwszy rozumiejąc, że prawdziwy test zaczął się nie od pierwszego pytania, lecz od pierwszego spojrzenia w korytarzu.
