Właśnie w tym momencie zza krzaków wyskoczył Szary — przemknął jak strzała i, nie zwalniając, wskoczył prosto w otwarte okno samochodu.
Lądując na kolanach kierowcy, wbił pazury w jego nogi!
Lord od szczeniaka miał wrodzoną opanowanie.
Nawet jako malutki szczeniak, gdy robił kałuże lub gryzł meble, robił to z pewną szczenięcą powagą.
Nic dziwnego — przecież rasa zobowiązywała.
Dog niemiecki brzmi dumnie, a Lord o tym wiedział.
Pojawił się w domu Andrzeja i Ksusi, gdy miał zaledwie półtora miesiąca.
Mały, zabawny szczeniak był prezentem od przyjaciół: na weselu młodej parze wręczono pudełko, z którego dobiegło piszczenie.
To była niespodzianka — nieoczekiwana, ale najcenniejsza.
Małżonkowie nie planowali robić ze szczeniaka championów wystaw ani zajmować się hodowlą, ale mieli zdecydowany cel: wychować mądrego i dobrze ułożonego psa, który będzie członkiem rodziny.
Chcieli, by znał wszystkie komendy i rozumiał z półsłowa.
Lord czuł miłość od pierwszych dni.
Właściciele pełzali po podłodze, bawiąc się z nim, nosili go na rękach, gdy cierpiał z powodu bólu brzuszka, który często występował w dzieciństwie.
Zmieniali się, by Lord nie zostawał sam.
Z czasem zaczęły się spacery, treningi i zajęcia.
Pies starał się, choć nie zawsze rozumiał, czego od niego oczekiwano.
Komendy trzeba było powtarzać w kółko, ale nikt nigdy na niego nie krzyczał, a tym bardziej go nie krzywdził.
Kupowano mu zabawki, smakołyki, zabierano w podróże.
Nie był zwykłym pupilem — był członkiem rodziny.
I wszystko było wspaniałe… aż do momentu, gdy w ich życie wdarł się Szary.
Sam Lord go znalazł — kłębek sierści, brudny, drżący, z katarem, piszczący.
Porzucony na topniejącym śniegu budził litość, i nawet szlachetny pies nie mógł przejść obojętnie.
Musiał zanieść znalezisko Ksusi.
Ksuśka szybko wykąpała kotka, ogrzała go, nakarmiła, i wkrótce przypominał kulkę.
Jednak jedzenie najwyraźniej nie było dobrze trawione — ślady pojawiały się wszędzie.
Lord nie mógł tego znieść i zaczął osobiście pilnować nauki Szarego korzystania z kuwety, przeciągając go za kark.
Kot okazał się bystry i szybko zrozumiał, że skoro jest najmniejszy — wszystko mu wolno.
Ostrzył pazury gdzie popadnie, spał na poduszkach właścicieli, grzebał w ziemi w doniczkach, a nawet nauczył się otwierać lodówkę, wyciągając z niej najsmaczniejsze rzeczy.
Ale i to Szaremu nie wystarczało.
Mimo starań Andrzeja i Ksusi, by go nie wypuszczać, kot zaczął regularnie uciekać na zewnątrz.
Wracał brudny, podrapany, ale zawsze zadowolony.
Lord wiedział, że jest równie kochany, ale mimo to czuł ukłucie zazdrości, gdy kota brano na ręce lub pozwalano spać na poduszce, podczas gdy jemu pozostawało miejsce przy nogach.
Był zazdrosny, zwłaszcza gdy Szary, mrucząc, ocierał się o Ksusię, obserwując reakcję psa.
Lord kochał prawdziwie, bez fałszu, nie oczekując nic w zamian…
I wszystko zmieniło się z pojawieniem się najważniejszej istoty w jego życiu.
Mała różowa paczuszka, przyniesiona do domu późną jesienią, stała się sensem istnienia Lorda.
Krzykliwa, pachnąca mlekiem dziewczynka była jego własna — rodzinna.
Od pierwszego spotkania Lord poczuł coś głębokiego i czułego. Od razu zdecydował: będzie jej obrońcą.
Nie odstępował od pokoju dziecka, godzinami siedział przy łóżeczku i czujnie obserwował. Kota do dziecka nie dopuszczał.
Szary musiał zadowolić się resztą mieszkania — droga do pokoju dziecka była mu zabroniona.
Lord stał na straży i nie miał zamiaru ustąpić.
Kiedy zaczęli wyprowadzać dziewczynkę w wózku na ulicę, Lord szedł obok, jak ochroniarz.
Chodził z dumą i godnością.
Dla Ksusi było wygodniej — mogła zostawić wózek przy wejściu, obok Lorda, i zająć się swoimi sprawami, podczas gdy dziewczynka spała.
Pod koniec grudnia przed ich domem powstało lodowisko. Naprzeciw wejścia zaczęli ustawiać dużą choinkę.
Tym razem była prawdziwa, przywieziona ciężarówką z lasu.
Do montażu przyjechały maszyny i ekipa robotników.
Zebrało się sporo gapiów — dzieci, emeryci.
Wszyscy komentowali wydarzenie, choć trudno było ich zrozumieć: głośniki ryczały muzyką dyskotekową, a słowa ginęły w huku.
Dziecko się tym nie przejmowało — spało spokojnie w wózku, a Lord, przywiązany smyczą do ławki, siedział obok, czujnie obserwując sytuację.
Choinkę podniesiono dźwigiem, starając się ustawić w podstawie zamocowanej w ziemi.
Ale drzewo się kiwało — nie chciało stać prosto. Robotnicy spierali się, widzowie hałasowali, muzyka dudniła.
Operator dźwigu, chyba chcąc zmienić metodę, zaczął powoli cofać, podnosząc pień.
Krzyczał coś do kolegów, gestykulując z otwartego okna.
Nie zauważył, że tuż za nim, przy ławce, stoi wózek.
Lord wyczuł zagrożenie na długo przed niebezpiecznym zbliżeniem.
Najpierw podskoczył, zasłonił wózek swoim ciałem, zaczął szczekać, mając nadzieję, że ktoś go usłyszy.
Ale hałas i muzyka tłumiły jego próby.
Szarpał smyczą, próbował przesunąć ławkę — wszystko na nic.
A dźwig zbliżał się coraz bardziej do wózka.
Wtedy zza krzaków jak z procy wyleciał Szary.
Wzbił się w powietrze i wskoczył do otwartego okna kabiny samochodu.
Lądując na kolanach kierowcy, mocno wbił pazury w jego nogi!
Mężczyzna oczywiście nie spodziewał się takiego ataku.
Z bólu wrzasnął, wcisnął hamulec i wyrzucił kota z kabiny.
Szary odleciał, uderzył o rampę i leżał nieruchomo…
Operator wyskoczył z samochodu, przeklinając, biegnąc do kota, i dopiero wtedy zauważył wózek i wściekle szczekającego Lorda, który dosłownie ślinił się z napięcia.
Trzeba przyznać — wszystko zrozumiał w jednej chwili. Bledł, zacisnął ręce na głowie…
I wtedy wyskoczyła Ksuśka. Podczas domowych obowiązków zerkała na ulicę i gdy ostatni raz spojrzała przez okno, zamarła ze strachu — zaraz ruszyła w dół.
Dobiegając do wózka i upewniwszy się, że dziecko jest bezpieczne, rzuciła się na kierowcę, gotowa go dosłownie rozszarpać.
Ale jego zdezorientowany i przybity wygląd powstrzymał ją na sekundę — tylko machnęła ręką i miała odejść, gdy nagle zauważyła nieruchome ciało Szarego nieopodal.
— Szary! — krzyknęła w panice i podbiegła, chwytając kota w ramiona. — Co się z tobą stało?
Nie widziała samego momentu, gdy kot wskoczył do samochodu, więc nie rozumiała, dlaczego leży nieruchomo.
— Obudź się! Trzymaj się, słyszysz? Kto ci to zrobił?
— E… przepraszam… naprawdę… — zaczął kierowca, próbując zagłuszyć muzykę.
Na szczęście, w tym momencie dźwięk został wyłączony. — To ja… To było przypadkiem…
Wskoczył do kabiny i wbił pazury — najpierw nie zrozumiałem, po prostu odruchowo go wyrzuciłem.
Potem wyskoczyłem — myślałem, że go zastrzelę… Ale tam, — wskazał ręką na wózek — rozumiecie, on w zasadzie uratował wszystkich… A ja prawie…
Ksuśka potrząsała kotem, a po jej twarzy płynęły łzy.
I nagle Szary coś mamrotał, syczał, wygiął grzbiet, otworzył oczy i zaczął rozglądać się wokoło, zdezorientowany.
— Cicho, cicho… — szeptała Ksuśka, ściskając kota i wycierając łzy spływające po twarzy. — Nie ruszaj się…
— Wybacz mi, bracie… — jąkał się kierowca, patrząc na zwierzę z poczuciem winy. — Nie zrobiłem tego celowo, tak wyszło…
Kot całkowicie się ocknął i, wbijając pazury w właścicielkę, rozglądał się dziko, jakby nie rozumiał, gdzie się znajduje.
Zgromadzony tłum zaczął mówić, niektórzy chwalili kota, inni wskazywali na podrapane nogi kierowcy, on na przemian opowiadał o swoim spotkaniu z latającym futrzakiem, nie przestając powtarzać, jak to wszystko się stało.
Ksuśka ostrożnie przecisnęła się przez tłum, odwiązała Lorda, objęła kota jedną ręką, a drugą powoli pchała wózek do wejścia, starając się nie uronić kolejnej łzy…
Później, wieczorem, Andrzej i Ksuśka siedzieli na podłodze przy choince, obejmując się.
Ona po raz setny przewijała w myślach straszny moment, gdy samochód zbliżał się do ich córeczki.
Na samą myśl drżała ciało.
Mąż delikatnie przytulał ją, głaskał po włosach i szeptał uspokajająco:
— Wszystko dobrze… już wszystko dobrze…
A w pokoju dziecka, po raz pierwszy w życiu, spały razem w jednym łóżeczku malutka dziewczynka i szary, kudłaty kot, wciąż lekko wstrząśnięty.
Lord siedział w pobliżu, obserwując ich, i myślał, że może nie bez powodu kilka lat temu uratował z zimnego śniegu tego niezdarnego, złośliwego kłębuszka.
I nie na darmo go wychowywał — kot okazał się prawdziwym.
W tym momencie Szary, jakby poczuł na sobie spojrzenie, lekko otworzył jedno przebiegłe oko, a Lord, na ile pozwalała psia twarz, mrugnął do niego:
„Dobra robota, Szary. Jesteś facetem… Szacunek!”
