Mężczyzna zobaczył dziewczynkę leżącą nieprzytomną na poboczu, a obok — ślady dorosłego mężczyzny: kiedy dziewczynka się ocknęła, opowiedziała coś strasznego.
Jechał znajomą, zimową drogą prowadzącą do domu córki, kiedy zauważył na śniegu jaskrawą czerwoną plamę.
Najpierw pomyślał, że to torba, szmata, czyjeś śmieci. Ale coś w tym obrazie tak go poruszyło, że nacisnął hamulec.
Samochód poślizgnął się na lodzie i zatrzymał. Mężczyzna wysiadł, a mroźne powietrze uderzyło go w twarz.
Im bliżej jednak podchodził, tym mocniej ściskało mu się serce. Czerwona plama okazała się dziecięcą kurtką.
Dokładnie taką samą, jaką miała jego wnuczka Lera.
Nawet nerwowo się uśmiechnął: „No mało to kto ma taką…” — ale wtedy zobaczył twarz dziecka.
I nogi się pod nim ugięły.
To była ona.
Lera leżała na śniegu, nieruchomo, policzki pobladłe, oczy zamknięte.
— Lerusiu… Lera, słyszysz? — dziadek przysiadł obok, delikatnie potrząsnął ją za ramiona. — Lera, obudź się, kochanie…
Nie reagowała. Serce mężczyzny biło tak mocno, że zagłuszało leśną ciszę.
Podniósł wzrok — i zobaczył ślady. Ludzkie. Duże.
Prowadzące od drogi… w las. A obok — inne, małe, jakby dziewczynka biegła, a potem… ślady nagle się urywały.
— Boże… co się tu stało? — wyszeptał.
Znowu wrócił do wnuczki, zaczął pocierać jej ręce i policzki, wołał ją po imieniu. Palce już mu drętwiały z zimna, ale się nie zatrzymywał.
I nagle Lera gwałtownie drgnęła, wciągnęła powietrze, jakby wynurzyła się z wody, i otworzyła oczy.
— Dziadku… — wyszeptała, jej usta drżały. — On… wróci…
Mężczyzna zobaczył dziewczynkę leżącą nieprzytomną na poboczu, a obok — ślady dorosłego mężczyzny: kiedy dziewczynka się ocknęła, opowiedziała coś strasznego.
— Kto? Kto, Lera? Co się stało? Przecież byłaś w szkole. Jak się tu znalazłaś?
Lera spazmatycznie przełknęła ślinę i wreszcie odezwała się spokojniejszym głosem.
To, co opowiedziała, wprawiło dziadka w przerażenie 😱🫣
— Po lekcjach pod szkołę podjechał jakiś mężczyzna… Nie znałam go.
Powiedział, że mama poprosiła go, żeby mnie odebrał, bo się spóźni.
Znał moje imię… wiedział, jak wygląda mama… a ja… ja mu uwierzyłam…
Dziadek słuchał bez mrugnięcia, czując, jak chłód przenika go nie tylko z zewnątrz, ale i od środka.
— Pojechaliśmy — ciągnęła dziewczynka — ale mama napisała, że się nie spóźni, że nikt nie powinien po mnie przyjeżdżać.
Powiedziałam mu, że muszę zadzwonić do mamy… a on przyspieszył i kazał mi się nie ruszać.
Dziadek zacisnął pięści.
— Lera… dlaczego więc znalazłaś się tutaj?
— Na światłach ja… ja otworzyłam drzwi i wyskoczyłam — dziewczynka rozpłakała się cicho, prawie bezgłośnie.
— On od razu wybiegł za mną.
Pobiegłam w stronę lasu. Krzyczał, że i tak mnie dogoni…
Mężczyzna zobaczył dziewczynkę leżącą nieprzytomną na poboczu, a obok — ślady dorosłego mężczyzny: kiedy dziewczynka się ocknęła, opowiedziała coś strasznego.
Dziadek okrył jej ramiona własnymi rękami, starając się nie pokazać, jak bardzo trzęsą mu się palce.
— Potem… — Lera mocno zacisnęła powieki — nagle pojawił się jakiś kierowca, zatrzymał się tuż obok mnie.
Tamten mężczyzna przestraszył się, odwrócił i uciekł do lasu.
A ja… ja biegłam dalej… dopóki nie poczułam się źle. I… upadłam.
Próbowałam wstać, ale… nie dałam rady…
Dziadek zamknął oczy, próbując wydechem uspokoić drżenie.
Mocno przytulił wnuczkę do siebie.
— Już dobrze, Lerusiu.
Jesteś ze mną. Nikt cię już nie tknie.
Skinęła głową, wtulając się w jego ramię.
Ale dziadek wciąż patrzył w stronę lasu, dokąd prowadziły tamte wielkie ślady.
I rozumiał: tamten mężczyzna wciąż gdzieś tam jest.
