Klucze zakleszczyły się w zamku.
Wera szarpnęła drzwi do siebie — nie otwierają się.
Spróbowała jeszcze raz.
Zamek ustąpił z chrzęstem, jakby go wymieniono.
Popchnęła drzwi ramieniem i zastygła.
W salonie, gdzie tydzień temu była biała ściana z abstrakcyjnym panelem, teraz błyszczała wiśniowa farba — gęsta, agresywna.
Zamiast designerskiej lampy wisiał kryształowy potwór z radzieckiej przeszłości.
Oleg stał przy oknie, ręce w kieszeniach.
— Co to ma być?
Wera opuściła torbę.
— Mama się przeprowadziła. Na stałe.
Mówił tak, jakby podawał prognozę pogody.
— Od dziś wszystko uzgadniasz z moją mamą.
Ona jest teraz najważniejsza w domu.
Wera poczuła, jak zaciska się jej gardło.
Nie od słów — od tego, jak spokojnie je wypowiedział.
— Oleg, to jest moje mieszkanie.
— Nasze. A teraz mama też tu mieszka. Przyzwyczajaj się.
Z korytarza wyszła Galina Pawłowna.
Wysoka, z włosami ściągniętymi w kok, w granatowym szlafroku, który nosiła jak mundur dyrektorki.
Była wicedyrektorka szkoły.
Zmierzwiła Werę spojrzeniem — jak uczennicę na apelu.
— Dzień dobry, Wiero. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że odświeżyłam wystrój?
Było zimno.
Dom powinien być przytulny.
Wera milczała.
Galina Pawłowna minęła ją i poszła do kuchni, nie czekając na odpowiedź.
Rano Wera obudziła się od zgrzytu.
Wyszła do korytarza — teściowa wynosiła pudła z jej gabinetu.
Papierowe makiety budynków, nad którymi pracowała miesiącami, leżały na podłodze, pogniecione.
— Co pani robi?
— Robię miejsce na schowek. Nie potrzebujesz tyle rupieci.
Pracuj w kuchni.
Wera podniosła makietę muzeum — jedna wieża była zgnieciona.
Ścisnęła ją w dłoniach.
— To jest moja praca.
— Praca to coś, co przynosi pieniądze.
To jest zabawa.
Wera poszła do Olega.
Siedział na kanapie, przewijając coś w telefonie.
— Powiedz swojej matce, żeby oddała mój gabinet.
Nawet nie podniósł wzroku.
— Mama ma rację. Nie potrzebujesz osobnego pokoju.
— Oleg, ja tu mieszkam. Ja tu pracuję.
Spojrzał w końcu na nią.
Wzrok pusty.
— Teraz mieszkamy tu wszyscy. Mama jest dyrektorką domu.
Szanuj ją.
Wera próbowała pracować w kuchni, rozkładając rysunki na stole.
Galina Pawłowna przeszkadzała bez przerwy: stawiała garnek na papierach, włączała czajnik w trakcie rozmów telefonicznych.
Pewnego dnia Wera prowadziła negocjacje z dużym deweloperem.
Galina Pawłowna weszła, włączyła okap na maksimum i zaczęła smażyć cebulę.
Wera gestem próbowała poprosić, żeby poczekała.
Teściowa udawała, że nie widzi.
— Przepraszam, oddzwonię.
Wera wyciszyła telefon.
— Zrobiła to pani specjalnie?
— Co specjalnie? Gotuję obiad.
Mam głodować, podczas gdy ty się nagadasz?
Klient nie oddzwonił.
Projekt przeszedł do konkurencji.
Wieczorem Wera sprawdziła ich wspólne konto.
Kwota była mniejsza.
Duży przelew na konto Olega.
Weszła do sypialni.
— Dokąd poszły pieniądze?
— Mamie były potrzebne.
— Na co?
— Na leczenie. Nie twoja sprawa.
Wera usiadła na brzegu łóżka.
Ręce jej drżały.
— To jest nasze wspólne konto. Nie miałeś prawa.
— Miałem. Mama powiedziała, że dość wydawania pieniędzy na twoje głupotki.
Czas inwestować w rodzinę.
— W rodzinę? Oleg, to ja je zarobiłam.
— Nasze pieniądze. Teraz mama kontroluje budżet. Tak jest uczciwiej.
Wstał i wyszedł, nawet się nie odwracając.
Wera nie spała całą noc.
Słuchała, jak za ścianą Galina Pawłowna chodzi po mieszkaniu, sprawdzając, czy wszystko jest wyłączone.
Kroki ciężkie, metodyczne.
To nie jest na chwilę.
To na zawsze.
Jeśli teraz tego nie zatrzyma — wyrzucą ją z własnego domu.
Rano wstała wcześniej niż wszyscy.
Przeszła do dawnego gabinetu — teraz schowka.
Drzwi były uchylone.
Galina Pawłowna siedziała na podłodze, przekładając papiery.
Wera je rozpoznała — dokumenty z sejfu.
Intercyza, akt własności mieszkania.
Teściowa podniosła głowę.
Bez cienia wstydu.
— Szukam kodu do sejfu. Oleg mówi, że masz tam jeszcze jakieś papiery.
Trzeba sprawdzić.
Wera weszła do pokoju.
Cicho wyjęła telefon, włączyła nagrywanie i wsunęła go do kieszeni ekranem na zewnątrz.
— Chcesz podważyć intercyzę?
— Chcę chronić interesy mojego syna.
— Przed kim? Przede mną?
Galina Pawłowna wstała.
— Przed tobą. Ty go wykorzystujesz.
Mieszkasz w swoim mieszkaniu jak królowa, a on jest nikim.
To niesprawiedliwe. I ja to naprawię.
— W jaki sposób dokładnie?
— Mam znajomości. Wszystkim opowiem, że twój ostatni projekt się zawalił przez ciebie.
Że oszukałaś klienta.
Reputacja to delikatna rzecz, Wiero.
Łatwo ją złamać.
Wera trzymała telefon tak, by mikrofon wszystko wychwycił.
Galina Pawłowna mówiła wyraźnie, pewnie.
— Szantażuje mnie pani?
— Daję ci szansę załatwić wszystko po dobroci.
Przepiszesz mieszkanie na Olega — i dam ci spokój.
Nie przepiszesz — zniszczę wszystko, co zbudowałaś.
Wybieraj.
Wera wyłączyła nagrywanie.
Odwróciła się i wyszła, nie mówiąc ani słowa.
Oleg wrócił wieczorem.
Wera siedziała w kuchni, przed nią leżała teczka z wydrukami.
— Musimy porozmawiać.
Podszedł do lodówki, wyjął wodę.
— O czym?
— Twoja matka próbuje odebrać mi mieszkanie.
Wzruszył ramionami.
— Mama chce sprawiedliwości.
Ty mieszkasz sama w trzypokojowym, a ona w wynajętej kawalerce.
To normalne?
— Oleg, to jest moja własność. Według dokumentów.
— Dokumenty można zmienić.
Usiadł naprzeciwko i spojrzał jej prosto w oczy, zimno i twardo.
— Albo akceptujesz nowe zasady, albo się rozwodzimy.
Mama zostaje. Ty z nią uzgadniasz wydatki, decyzje, wszystko.
Albo sama się wynosisz.
Wera nie drgnęła.
— Dobrze. Zastanowię się.
Następnego dnia Wera zadzwoniła do sąsiadki — Tamary Borisowny, byłej sędzi, która przeszła na emeryturę trzy lata temu.
Piły herbatę w jej kuchni, a Wera opowiedziała wszystko.
Tamara Borisowna słuchała w milczeniu, potem skinęła głową.
— Słyszałam krzyki. Jestem gotowa złożyć zeznania, jeśli będzie trzeba.
Wera przekazała nagranie swojej prawniczce.
Ta odpisała krótko: „Tego wystarczy. Przygotowuję dokumenty”.
Dwa dni później Wera wróciła do domu wcześniej niż zwykle.
Drzwi do schowka były uchylone.
Popchnęła je — Galina Pawłowna stała przy sejfie ze śrubokrętem w ręku, próbowała zdjąć zamek.
— Co pani robi?
Teściowa odwróciła się.
Twarz wściekła, bez próby tłumaczenia się.
— To, co powinnam była zrobić dawno. Myślisz, że pozwolę ci wyrzucić mojego syna?
— To jest mój dom.
— Nie. To dom mojego syna. I ty odejdziesz. Sama albo z hańbą — zdecyduj.
Wera milczała.
Galina Pawłowna rzuciła śrubokręt na podłogę i podeszła bliżej.
— Nie żartuję, Wiero. Podpiszesz darowiznę — albo pogrzebię twoją karierę.
Mam dość znajomych.
Wera wyjęła telefon.
Włączyła ekran.
Galina Pawłowna to zauważyła i zamilkła.
— Nagrałaś mnie?
— Nagrałam. Już wczoraj. I przedwczoraj. Wszystko, co mówiłaś.
Twarz teściowej pobladła.
— Nie odważysz się.
— Zobaczymy.
Wera odwróciła się i wyszła.
Rano Galinie Pawłownie doręczono pismo sądowe.
Zakaz zbliżania się i nakaz eksmisji.
Stała w korytarzu z kartką w rękach, nie wierząc własnym oczom.
— To nielegalne! Jestem tu zameldowana!
— Nie jest pani zameldowana. Proszę sprawdzić.
Prawniczka Wery stała obok, spokojna i chłodna.
— Groźby zostały zarejestrowane.
Próba włamania do sejfu też.
Mamy zeznania świadków. Ma pani dobę na spakowanie rzeczy.
Galina Pawłowna spojrzała na Werę z nienawiścią.
— Jeszcze pożałujesz.
— Nie. To ty pożałujesz.
Oleg wrócił wieczorem.
Zobaczył swoją walizkę przy drzwiach.
Werę stojącą z teczką dokumentów w ręku.
— Co tu się dzieje?
— Wyprowadzasz się. Z mamą.
— Nie masz do tego prawa!
— Mam.
Podała mu papiery.
Przebiegł je wzrokiem — i zbladł.
— To jest intercyza. Mieszkanie jest moje.
Twoja matka mi groziła, próbowała włamać się do sejfu, szantażowała mnie.
Wszystko jest nagrane.
Sąd wydał decyzję — zostajecie eksmitowani. Oboje.
— Wera, poczekaj, możemy…
— Nie.
Podniosła rękę i wskazała na drzwi.
— Patrz na moją rękę.
Spojrzał tam, gdzie pokazywała.
Do drzwi ktoś zapukał.
Wera otworzyła.
W progu stali komornicy i dwóch policjantów.
— Czy Galina Pawłowna Sokołowa i Oleg Wiktorowicz Sokołow są tutaj?
— Tak.
Wera odsunęła się na bok.
Oleg próbował coś powiedzieć, ale komornik mu przerwał.
— Proszę nie przeszkadzać w wykonaniu orzeczenia.
Proszę się spakować. Dziesięć minut.
Galina Pawłowna wyszła z pokoju.
Spojrzała na Werę z taką furią, że ta poczuła chłód.
Ale nie cofnęła się.
Godzinę później odjechali.
Wera stała przy oknie, patrząc, jak Oleg ładuje walizki do samochodu.
Galina Pawłowna siedziała na przednim siedzeniu, ściskając torebkę na kolanach.
Odjechali, nie oglądając się.
Wera zamknęła okno.
Przeszła przez mieszkanie — znów swoje.
Wiśniową ścianę zamaluje jutro.
Żyrandol zdejmie sama.
Gabinet odzyska.
Usiadła na kanapie.
Po raz pierwszy od tygodni poczuła, że oddycha swobodnie.
Telefon zawibrował.
Wiadomość od prawniczki: „Wszystko załatwione. Możesz wymienić zamki”.
Wera spojrzała na pusty salon.
Cisza nie przygniatała.
Była jej własna.
Na stole leżał śrubokręt — ten sam, którym Galina Pawłowna próbowała otworzyć sejf.
Wera wzięła go, podeszła do wiśniowej ściany i przejechała końcówką po farbie.
Warstwa była cienka.
Pod spodem przebijała biała podstawa.
Uśmiechnęła się.
Okazało się, że to wszystko nie sięga tak głęboko, jak się wydawało.
