Wynik upokorzył nie mnie, tylko jej burzliwą młodość.
Mąż chciał mnie skompromitować testem DNA przy gościach.
Ale skompromitował się sam i stracił rodzinę.
Srebrne wesele to nie żarty.
Ćwierć wieku minęło jak z bicza strzelił.
Stół uginał się, Nadieżda stanęła na wysokości zadania: galareta przejrzysta jak łza, miednica sałatki jarzynowej, śledź pod pierzynką, domowa pieczeń, wszystko jak u ludzi.
Gości było około dwudziestu: rodzina, sąsiedzi, koledzy z pracy.
Wiktor, mąż Nadieżdy, siedział na honorowym miejscu, w nowym garniturze.
— No to — wstał kum Tolik.
— Za młodych.
— Żeby kolejne dwadzieścia pięć lat żyli dusza w duszę.
— Gorzkie.
— Gorzkie — podchwycili goście, przeżuwając kanapki z kawiorem.
Nadieżda przysunęła się do męża, żeby go pocałować, ale Wiktor nagle odsunął się gwałtownie.
— Poczekaj, Nad’ka, nie spiesz się.
Wstał, kołysząc się, i rzucił widelec z brzękiem na talerz.
W sali zapadła cisza, nawet ciotka Masza, która głośno mlaskała galaretą, zamarła.
— Chcę powiedzieć toast — zachrypiał Wiktor.
— Podsumowujący.
Zinaida Pietrowna, teściowa siedząca po jego prawej stronie, kiwnęła z zadowoleniem głową.
Czekała na ten moment dwadzieścia lat.
— No to, Nad’ka — Wiktor omiótł gości mętnym wzrokiem.
— Dwadzieścia pięć lat cię znosiłem, harowałem, żeby cię wykarmić i twoje dzieci… kukułcze podrzutki.
Nadieżda pobladła tak, że prawie zlała się z białym obrusem.
— Witia, co ty wyprawiasz.
— Za dużo wypiłeś.
— A właśnie.
— Mam dość — Wiktor uderzył pięścią w stół, kieliszki podskoczyły.
— Panowie, składam pozew o rozwód, jutro, i nawet mieszkania dzielić nie będę.
— Jak to. — odezwał się syn Sława, siedzący na końcu stołu.
— Tata, ty jesteś chory.
— Jakie mieszkanie.
— Milcz, nieślubny dzieciaku — wrzasnął Wiktor, pryskając śliną.
— Ty nie jesteś moim synem.
— I Lenka nie jest moją córką.
— Od dawna podejrzewałem.
— W naszej rodzinie, u Smirnowów, nosy są proste, greckie.
— A wy macie kartofle.
— Cała wieś się śmiała, że wychowuję cudze szczeniaki.
— Witia ma rację — wtrąciła teściowa, błyskając oczami.
— Zawsze mówiłam.
— Sława ma odstające uszy, a u Witi są zgrabne.
— Nachodziłaś je, kiedy on był na wyjazdach do pracy.
Nadieżda wstała, ręce jej drżały, ale głos miała cichy i przerażająco spokojny.
— Witia, usiądź i nie rób z siebie widowiska.
— Nie, to ty się teraz skompromitujesz — Wiktor sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki.
— Ja, Nad’ka, nie jestem głupi, przygotowałem się.
— Miesiąc temu, kiedy spaliście, pobrałem próbki i zaniosłem do laboratorium.
— Zapłaciłem kupę pieniędzy, ale poznałem prawdę.
Wyciągnął biały kopertę.
— Proszę.
— Oficjalny dokument, test DNA.
— Zaraz się dowiemy, od kogo ich przyniosłaś, ladacznico.
— Niech wszyscy się dowiedzą.
Goście siedzieli z otwartymi ustami, sąsiadka babka Walja nawet się przeżegnała.
Sława i córka Lena patrzyli na ojca z przerażeniem i obrzydzeniem.
— Otwieraj — zapiszczała Zinaida Pietrowna.
— Czytaj, synku.
— Niech jej będzie wstyd.
— Wyrzucimy ją na ulicę z gołym tyłkiem.
Toast męża: „Dzieci nie są moje, wynocha”.
Wiktor z triumfującym uśmiechem naderwał kopertę.
Ręce mu drżały z podniecenia: teraz ją zgniecie, zniszczy i zostanie sam w trzypokojowym mieszkaniu, jako zwycięzca.
Wyjął złożoną kartkę, rozłożył ją, założył okulary i zaczął czytać.
W sali zawisła grobowa cisza, twarz Wiktora zaczęła się zmieniać: najpierw zrobiła się purpurowa, potem pokryła się plamami, oczy mu się rozszerzyły i niemal wyszły z orbit.
— No i. — teściowa nie wytrzymała.
— Co tam jest, Witia.
— Zero procent.
— Wiedziałam.
Wiktor milczał i powoli osunął się na krzesło.
— Witia. — przestraszył się kum Tolik.
— Słabo ci.
Nadieżda podeszła do stołu.
Nie płakała; w środku wszystko wypaliło się pięć minut wcześniej, kiedy nazwał dzieci „kukułczymi podrzutkami”.
Wzięła kartkę.
— Przeczytajmy — powiedziała głośno, wyraźnie, jak na zebraniu.
— „Wynik ekspertyzy genetycznej: prawdopodobieństwo ojcostwa obywatela Smirnowa Wiktora Pietrowicza wobec syna Smirnowa Wiaczesława Wiktorowicza wynosi 99,9 procenta”.
— „Prawdopodobieństwo ojcostwa wobec córki Smirnowej Jeleny Wiktorowny wynosi 99,9 procenta”.
Wynik DNA.
Szok dla „rogacza”.
Teściowa otworzyła usta, zamknęła, znowu otworzyła, wyglądała jak ryba wyrzucona na brzeg.
— Jak to. — wyszeptała.
— Dziewięćdziesiąt dziewięć.
— To… to pomyłka.
— Pomyłka laboratorium.
— Pozamieniali probówki.
— Nie, mamo — powiedziała Nadieżda lodowatym tonem.
— To nie pomyłka, tylko wasza paranoja, twoja i Witi.
Wiktor siedział z twarzą ukrytą w dłoniach, ramiona mu drżały.
Rozumiał, co się stało: właśnie tu, na oczach całej rodziny, przyjaciół i sąsiadów, upokorzył żonę, którą oskarżał przez dwadzieścia pięć lat.
Upokorzył dzieci, które nazywał cudzymi.
I co najgorsze, nie miał racji.
Myślał, że ta koperta to jego as w rękawie, przepustka do nowego, wolnego życia bez „pasożytów”.
A okazała się wyrokiem na niego samego.
— Tato — głos Sławy drżał ze złości.
— Ty naprawdę zrobiłeś test.
— Kradłeś nam ślinę.
— Sława, ja… — Wiktor podniósł głowę, wyglądał żałośnie.
— Myślałem…
— Przecież nie jesteś podobny.
— Do kogo niepodobny. — zapytała Lena, wstając.
— Do ciebie.
— Dzięki Bogu, że niepodobny.
— Jesteś moralnym potworem.
— Lena, nie waż się tak do ojca — zapiszczała Zinaida Pietrowna.
— To wszystko Nad’ka ustawiła.
— Przekupiła lekarzy.
Nadieżda roześmiała się.
— Zinaido Pietrowno, a nie przyszło wam do głowy, dlaczego oni nie są podobni do Witi.
— Bo nie są jego — warknęła teściowa.
— My mamy rasę.
— Grecki nos, z garbkiem.
— A u nich kartofle z Riazania.
Nadieżda westchnęła, podeszła do kredensu i wyjęła stary, aksamitny album ze zdjęciami.
— Ostatnio robiłam porządki — powiedziała, otwierając album.
— I znalazłam pani zdjęcia z młodości, Zinaido Pietrowno.
Wyjęła czarno-białą fotografię: młoda Zinaida Pietrowna stała, obejmując mężczyznę.
— To mój mąż — powiedziała teściowa z dumą.
— Ojciec Witi.
— Tak, to Piotr Iwanowicz, niech spoczywa w pokoju.
— A to kto. — Nadia wyjęła inne, grupowe zdjęcie, sąsiedzi na pikniku.
— To… no, sąsiedzi.
— Wujek Kola.
— Wujek Kola — kiwnęła Nadia.
— Ten sam, co wpadał do pani „na herbatkę”, kiedy Piotr Iwanowicz był w delegacjach.
— Cała wieś szeptała, Zinaido Pietrowno.
— Co ty bredzisz, szmato. — teściowa poczerwieniała jak rak.
— Proszę spojrzeć — Nadia wsunęła jej zdjęcie pod nos.
— Proszę spojrzeć na wujka Kolę i na Witię.
— Słuchaj… rzeczywiście — powiedział kum, wpatrując się.
— U Kolki nos był z garbkiem, taki grecki, i broda z dołeczkiem, jak u Witi.
— Dokładnie — podchwyciła babka Walja.
— Kola był znanym babiarzem.
— Do Zinki latał, pamiętam.
Sala wybuchła, ktoś zachichotał, ktoś zagwizdał, układanka się domknęła.
Wiktor spojrzał na matkę.
— Mamo. — zapytał cicho.
— To prawda.
— Witiuś, nie słuchaj jej.
— Ona kłamie.
— A czego tu słuchać. — Nadia zamknęła album.
— Moje dzieci poszły w moją linię, riazanską: zadarte noski, jasne włosy.
— A ty, Witia, poszedłeś w wujka Kolę, więc nie dzieci testuj, tylko siebie i mamę.
— Może się dowiesz, skąd masz ten „szlachetny” nos.
„Twój ojciec to wujek Kola”: tajemnica teściowej.
Sława wstał od stołu.
— No to co, „ojcze”, chciałeś rozwodu.
— Dostaniesz go.
— Synku… — wymamrotał Wiktor.
— Nie synku.
— Dwadzieścia lat nazywałeś mnie nieślubnym dzieckiem.
— Znosiłem to, bo mama prosiła, ale teraz dość.
Wyszedł z pokoju, trzaskając drzwiami, a Lena wstała zaraz za nim.
— Nazywałeś nas kukułczymi podrzutkami.
— To znaczy, że jesteśmy dla ciebie nikim.
— Żegnaj.
Wyszła za bratem.
W pokoju zostali tylko goście oraz zdruzgotany Wiktor z matką.
Nadieżda nalała sobie pełny kieliszek szampana i wypiła duszkiem.
— Witia — powiedziała.
— Dwadzieścia pięć lat wierciłeś mi dziurę w głowie, a ja znosiłam to dla dzieci.
— Myślałam: głupiec, zazdrosny, ale swój, w końcu ojciec.
— A ty nie jesteś głupcem.
— Jesteś podły.
— Nadia, wybacz — Wiktor próbował złapać ją za rękę.
— Byłem pijany.
— Diabeł mnie podkusił.
— Matka mnie nakręciła.
— Przecież cię kocham.
— Zabierz ręce — Nadia cofnęła dłoń.
— Miłość, Witia, to zaufanie, a ty oddałeś je do laboratorium, w kopercie.
Spojrzała na gości.
— Przepraszam, dobrzy ludzie, świętowania nie będzie.
Potem odwróciła się do męża.
— Pakuj rzeczy, Witia.
— I zabierz swoją matkę.
— Macie co omawiać: greckie nosy i wujka Kolę.
— Dokąd ja pójdę. — zawył Wiktor.
— Mieszkanie jest wspólne.
— Wspólne. — Nadia uśmiechnęła się krzywo.
— Chyba z chciwości straciłeś pamięć.
— To mieszkanie jest darowizną od moich rodziców, jeszcze przed ślubem przepisane na mnie.
— Ty tu jesteś tylko zameldowany.
— A za takie zachowanie wymelduję cię przez sąd w dwa razy dwa, jako byłego członka rodziny.
To był cios: Wiktor naprawdę o tym zapomniał.
Tak przywykł uważać wszystko za swoje, że zapomniał, iż przyszedł tu w jednych spodniach.
Rozwód i panieńskie nazwisko: „Tu jesteś tylko zameldowany”.
Po pół godzinie mieszkanie opustoszało.
Wiktor i Zinaida Pietrowna wyszli jak zbite psy.
Wiktor ciągnął torbę z majtkami i skarpetkami, teściowa dreptała za nim, zawodząc: „Upokorzyli.
Na starość.
Bestie”.
Goście rozchodzili się w milczeniu, starając się nie patrzeć Nadji w oczy.
Było im wstyd, że siedzieli przy tym stole i słuchali tego bełkotu.
Tylko przyjaciółki Nadji, Lenka i Swietka, zostały pomóc posprzątać.
— No ty, Nad’ka, potrafisz — powiedziała Lenka, zgarniając sałatkę do kosza.
— Z tym wujkiem Kolą to mocno pojechałaś.
— To naprawdę prawda.
— A kto to wie — Nadia wzruszyła ramionami, mydląc talerz.
— Ale podobny jest, drań, wykapany Kola, i charakter ma taki sam paskudny.
Wytarła ręce ręcznikiem i nalała sobie jeszcze kieliszek szampana.
— No to co, dziewczyny, za wolność.
— Za wolność — stuknęły się kieliszkami przyjaciółki.
Wszystko wybaczę.
Łzy pod drzwiami.
Minął miesiąc.
Wiktor mieszka u matki w dwupokojowym mieszkaniu, w ciasnocie i urazie.
Zinaida Pietrowna piłuje go od rana do nocy: „Zhańbiłeś matkę.
Straciłeś mieszkanie.
Jak teraz będziemy żyć z mojej emerytury”.
O wujku Koli milczy, ale Wiktor widzi, jak chowa stare albumy.
Sława i Lena nie rozmawiają z ojcem, zablokowali go wszędzie.
Wiktor próbował dzwonić, grozić, płakać, ale to było bez sensu.
Wczoraj przyszedł do Nadji, stał pod drzwiami, brudny, nieogolony, pachnący przetrawionym alkoholem.
— Nad’… otwórz, przecież kocham.
— No pomyliłem się, każdemu się zdarza.
— Ja wszystko wybaczę.
— Ty wybaczysz. — Nadia roześmiała się zza drzwi.
— Witia, ty masz sumienie.
— Czy też wujek Kola ci go nie dał.
Otworzyła drzwi i podała mu paczkę.
— Proszę, twoje stare wędki, zapomniałeś w schowku.
— Nadia, wpuść… ja się poprawię.
— Miłość, Witia, to wtedy, gdy nie szuka się cudzych cech w twarzach własnych dzieci, a ty szukałeś ich przez dwadzieścia pięć lat.
— Teraz idź i szukaj sensu życia gdzie indziej.
Zatrzasnęła drzwi i oparła się o nie plecami.
W mieszkaniu było cicho: nikt nie burczał, nie szurał nogami, nie marudził, że zupa przesolona.
Nikt nie patrzył na dzieci podejrzliwie.
Było czysto, jasno i spokojnie.
Nadia poszła do kuchni, nalała sobie herbaty i spojrzała przez okno.
Na dole Wiktor ponuro szedł w stronę przystanku, wlokąc wędki.
Czy było jej go żal.
Nie.
Głupców się nie żałuje, głupców się uczy.
Ta lekcja kosztowała go mieszkanie i rodzinę, drogo jak na test DNA, ale wynik był za to stuprocentowy.
