Będziemy mieszkać tutaj!
— oświadczył Igor, rozwalony na mojej kanapie.
Anastazja przewijała strony sklepu internetowego na ekranie laptopa, wpatrując się w parametry łóżeczek dziecięcych i komód z przewijakiem.
Ostatnie trzy lata rozpłynęły się w szybkim, dobrze znanym rytmie, a teraz ta kwestia — dziecka — stanęła przed nimi jasno i bez niedomówień.
Dima też chciał zostać ojcem; rozmawiali o tym długo, leżąc w ciemności, snując plany.
Mieszkanie, jej dwupokojowe na sypialnianym osiedlu, kupione jeszcze przed ślubem za pieniądze ze sprzedanej babcinej „chruszczowki” i z własnych oszczędności, wydawało się idealnym gniazdkiem.
Jasne, po świeżym remoncie, z widokiem na skwer.
Drzwi z kuchni skrzypnęły.
Dmitrij wszedł, przeciągnął się i zajrzał żonie przez ramię na monitor.
— Już w samym środku?
— Przymierzam się do opcji, — Nastia odwróciła się do niego.
— Ten zestaw jest niezły, wszystko w jednym stylu.
— Ładne, — Dmitrij nalał sobie wody z filtra i usiadł na krześle naprzeciw.
— Ale najpierw trzeba by wszystko omówić z lekarzem, zrobić check-up.
— Już zaplanowałam na środę.
Mąż sięgnął ponad blat stołu, przykrytego ceratą w drewno, i przykrył jej dłoń swoją.
W takich chwilach Nasti wydawało się, że życie jest ułożone właściwie, solidnie.
Jedyną rzeczą, która nie pasowała do tego obrazka, była teściowa.
Ludmiła Pietrowna od początku traktowała synową jak irytującą przeszkodę, a każda jej wizyta zostawiała po sobie gęsty, nieprzyjemny osad.
W zeszłą sobotę Ludmiła Pietrowna wpadła z poczęstunkiem.
Nastia wpuściła ją, przywitała bez uśmiechu i zaprowadziła do kuchni.
Teściowa, nie zdejmując płaszcza, powoli omiotła wzrokiem pomieszczenie i cmoknęła z dezaprobatą.
— Znowu plamy na parapecie, Nasten’ko.
Okna nowe, a wygląda niechlujnie.
— To od kondensacji, — odparła spokojnie Nastia, włączając czajnik elektryczny.
— Wycieram codziennie.
— Widocznie za mało.
— Ludmiła Pietrowna wyłożyła z siatki pojemnik z domowymi wypiekami.
— Pasztet wołowy w cieście, Dimoćka uwielbia.
Ty, widzę, nadal nie opanowałaś porządnego gotowania, choć ja cię uczyłam.
Nastia zacisnęła zęby.
Jakie uczyłam?
Jedno wielkie pogardliwe marudzenie.
Teściowa nie dzieliła się ani sekretami, ani przepisami — tylko krytykowała.
Sprzeczanie się było bez sensu — to tylko ją nakręcało.
Dmitrij wyszedł z pokoju, objął matkę za ramiona, usiadł i z wyraźną przyjemnością wziął pierożek.
— Mamo, jak zawsze — nieziemskie!
— Bo to ręczna robota, — teściowa rzuciła Nasti wymowne spojrzenie.
— Nie to co półprodukty z supermarketu.
Nastia rozlała herbatę do kubków i przysiadła przy stole.
Najważniejsze — nie reagować.
Puszczać mimo uszu.
Ludmiła Pietrowna żuła, nie odrywając oceniającego wzroku od synowej.
— Dimoćka, a pamiętasz Lenę Siemionową?
Jej córkę Katiuszę?
Wyszła w zeszłym roku za mąż za tego architekta.
Jaka para!
I dziewczyna z klasą, i w domu porządek idealny.
Na takiej trzeba było się żenić, a nie…
— Mamo, dość, — Dmitrij skrzywił się.
— Co „dość”?
Mówię, jak jest.
Nasten’ko, nie obraź się, ale sama rozumiesz — ty i Dima macie różne doświadczenie życiowe.
On mógł znaleźć dziewczynę i lepszą.
Nastia ścisnęła kubek tak, że palce jej pobielały.
Różne doświadczenie?
Ludmiła Pietrowna trzydzieści lat przepracowała w przedszkolu, teraz jest na emeryturze.
Dmitrij — zwykły projektant w biurze konstrukcyjnym.
Nastia — testerka oprogramowania, zarabia dwa razy więcej od męża, pracuje z domu.
Jakie, do diabła, różne doświadczenie?
Dmitrij pośpiesznie zmienił temat na pogodę i nadchodzący remont w klatce, a Nastia w duchu odetchnęła z ulgą.
Wizyta, jak zwykle, trwała niewiele ponad godzinę, a po wyjściu teściowej w mieszkaniu jeszcze długo unosiło się uczucie napiętej sprężyny.
Minęło około dziesięciu dni.
Dmitrij wrócił z pracy jakoś nienaturalnie cichy, coś rozważał, ale nie odważał się zacząć.
Nastia zauważyła to od razu.
— Coś się stało?
Mąż postawił teczkę, zdjął kurtkę, przeszedł do kuchni i usiadł.
— Mama dzwoniła.
Sprawy Igora.
— Jakie sprawy?
— Przeprowadza się do nas.
No, do miasta.
Pamiętasz, mówiłem o starszym bracie?
Nastia skinęła głową.
Igor, syn Ludmiły Pietrowny z pierwszego małżeństwa, był o dziesięć lat starszy od Dmitrija.
Mieszkał gdzieś pod Tułą, kontakt mieli rzadki.
— Rozszedł się z żoną, — ciągnął Dmitrij.
— Postanowił tu zacząć od nowa.
Praca, mieszkanie.
— Cóż, jego sprawa.
— Tak.
Tylko mama prosi, żeby mu trochę pomóc.
Dopóki nie stanie na nogi.
W Nasti coś się zjeżyło.
— W jakim sensie „pomóc”?
— No… żeby u nas trochę pomieszkał.
Tydzień, góra dwa.
Zanim pojeździ po ogłoszeniach i wybierze coś dla siebie.
— Dima, nie.
— Nast’, to mój brat.
— Nie.
Ja tu mam gabinet, pracuję, potrzebuję ciszy.
Ma pieniądze na wynajem?
Albo niech się zatrzyma u Ludmiły Pietrowny.
Dmitrij westchnął, przeciągnął dłonią po twarzy.
— U mamy kawalerka, tam ciasno.
— U nas dwa pokoje, ale jeden to sypialnia, a drugi to mój kąt do pracy.
Gdzie on ma się ulokować?
W korytarzu?
— W salonie, na rozkładanym łóżku.
Nastiuś, no serio, tylko parę tygodni.
Chłopak jest w trudnej sytuacji: rozwód, przeprowadzka.
Rodzina powinna trzymać się razem.
Nastia wstała, przeszła do okna i z powrotem.
W środku wszystko się buntowało.
Szósty zmysł uparcie powtarzał: nic dobrego z tego nie będzie.
Ale Dmitrij patrzył na nią takim bezradnym, niemal dziecięcym wzrokiem.
— Dwa tygodnie, Dima.
Dokładnie.
Ani dnia dłużej.
I tylko on, żadnych niespodzianek.
— Oczywiście!
Dziękuję, kochanie.
Mąż ją objął, przycisnął do siebie.
Nastia wtuliła twarz w jego ramię, ale niepokój nie zniknął — tylko przyczaił się gdzieś głęboko, pod żebrami.
Igor miał przyjechać w sobotę.
Nastia wstała wcześniej, odkurzyła, pościeliła kanapę w salonie świeżą pościelą.
Wolny dzień pozwalał przyjąć gościa bez pośpiechu.
Dmitrij denerwował się, chodził od okna do drzwi, zapalał i zaraz gasił papierosa na balkonie.
— Chyba jadą!
Nastia podeszła do okna.
Przed klatką przyhamowała taksówka.
Z drzwi pasażera wysiadł rosły mężczyzna około trzydziestu pięciu lat, wyciągnął z bagażnika ogromny worek podróżny.
Potem pojawiła się dziewczyna.
Młoda, w kwasowo-różowej kurtce, z dwiema wielkimi torbami i kartonowym pudłem.
Za nimi wysiadła Ludmiła Pietrowna, obładowana siatkami z „Magnita”.
Nastia znieruchomiała.
— Dima, kto to jest?
Z bratem jest jakaś dziewczyna.
Dmitrij przyjrzał się, zmarszczył czoło.
— Nie wiem.
Może znajoma, podwiozła.
— Z takim bagażem?
Minutę później wszyscy byli już w mieszkaniu.
Igor wszedł pierwszy — barczysty, w znoszonej ramonesce, z szyderczym uśmiechem na twarzy.
— Siema, bracie!
Nastia, tak?
Miło cię poznać.
— Dzień dobry, — kiwnęła Nastia, nie spuszczając wzroku z góry toreb.
Za nim weszła dziewczyna, wciągając za sobą kolejną walizkę na kółkach.
Atrakcyjna, z gęstymi czarnymi włosami ułożonymi w skomplikowaną fryzurę, z wyrazistym makijażem.
— Cześć wszystkim!
Jestem Wika.
Ludmiła Pietrowna wcisnęła się na końcu, dysząc pod ciężarem siatek.
— No i proszę, dzieci, dotarliśmy!
Igor’ku, Wikusiu, rozgośćcie się jak u siebie.
Nastia stała w ciasnym przedpokoju, czując, jak w środku narasta fala lodowatego, klarownego gniewu.
Wika już przeszła do salonu, postawiła swoją torbę prosto na świeżo pościelonej kanapie i omiotła pokój oceniającym spojrzeniem.
— Przytulnie.
Tylko miejsca mało.
Igor wniósł resztę bagażu, zrzucił w kąt i potarł krzyż.
— Dima, gdzie tu macie lodówkę?
Gardło mi zaschło.
— Poczekaj, — Nastia zrobiła krok do przodu, zasłaniając przejście.
— Stop.
Wyjaśnijcie, co się dzieje.
Ludmiła Pietrowna odwróciła się do synowej z przesadnie oburzonym wyrazem twarzy.
— Nastjen’ka, co to za ton?
— Ludmiło Pietrowno, umawialiśmy się: tylko Igor, na dwa tygodnie, z jedną walizką.
A to co jest?
— Nastia machnęła ręką w stronę bagażu.
— I kto to?
— skinęła głową na Wikę.
— To towarzyszka Igora, — spokojnie wyjaśniła teściowa.
— Oczywiście, że są razem.
— Oczywiście?
— Nastia poczuła, jak płoną jej policzki.
— Zgodziłam się na jedną osobę!
Igor prychnął, wyciągnął z kieszeni dżinsów małą piersiówkę i łyknął.
— Daj spokój, Nastia, na krótko.
Miesiąc, góra.
Wika to cicha myszka, po kątach nie szwenda się.
— Miesiąc?
Dima mówił o dwóch tygodniach!
— Dwa tygodnie, miesiąc… jaka w sumie różnica?
— Igor machnął ręką.
— Ważne, że tymczasowo.
Wika tymczasem rozpięła jedną z toreb i zaczęła wykładać zawartość na stolik kawowy.
Kosmetyczka, lakier do włosów, kremy, dezodoranty.
Ustawiała to z miną kogoś, kto urządza się na lata.
— Przestańcie!
— Nastia podeszła do niej niemal na styk.
— Co pani robi?
Wika uniosła na nią zdziwione, podkreślone kreskami oczy.
— Rozkładam rzeczy.
A co?
— Tu niczego nie będzie pani rozkładać.
Pakujcie wszystko z powrotem i jedźcie do Ludmiły Pietrowny.
— O czym ty mówisz?
— Igor walnął piersiówką o szafkę z hukiem.
— Przyjechaliśmy tutaj.
— Zgodziłam się dać dach nad głową bratu mojego męża.
Jednemu.
Nie jego dziewczynie, nie całej karawanie bagażu.
Wynocha.
Ludmiła Pietrowna rozłożyła ręce.
— Nastia!
Jak ty śmiesz!
To krew Dimoćki!
— I świetny powód, żeby mieszkać u pani.
— Ja mam kawalerkę!
Tam im będzie ciasno!
— To nie moja sprawa, — Nastia skrzyżowała ręce na piersi.
— Na taki scenariusz się nie zgadzałam.
Teściowa odwróciła się do Dmitrija, który wciąż stał z boku, zagubiony, drepcząc w miejscu.
— Dimoćka, powiedz jej!
Wytłumacz tej nieczułej duszy, że tak się z bliskimi nie postępuje!
Dmitrij spojrzał na matkę, na brata, na Nastię.
— Nastiuś, bez awantury, co?
Igor naprawdę ma przejścia.
Jest mu teraz ciężko.
— Dima, mieliśmy umowę.
— Wiem, ale… Wika jest z nim.
Są razem.
Głupio jakoś…
— Dlaczego głupio?
Niech razem wynajmą mieszkanie.
— Potrzeba pieniędzy, czasu.
Nastia, bądź człowiekiem.
Nastia spojrzała na męża długo, badawczo.
A więc tak.
Matka nacisnęła — i on się ugiął.
Jak zawsze.
— Nie, — powiedziała twardo i głośno.
— Nie zgadzam się.
— A ty co sobie wyobrażasz!
— wrzasnęła Ludmiła Pietrowna.
— Skąpa!
Mieszkanie duże, a ty krzywdzisz rodzinę!
— Mieszkanie jest moje.
Kupiłam je przed ślubem, za własne ciężko zarobione pieniądze.
I to ja decyduję, kto tu będzie przebywał.
— O, taka twoja prawdziwa natura!
— teściowa wskazała ją kościstym palcem.
— Oto twoje wnętrze!
Samolubka!
— Mamo, uspokój się, — Dmitrij próbował ją chwycić za ramię, ale ta odskoczyła.
— Nie, Dimoćka, popatrz na nią!
Wyrzuca twojego brata na ulicę!
Twoją krew!
Igor dopił z piersiówki, schował ją do kieszeni.
— Słuchaj, Nastia, tak jakoś nie po rodzinnemu.
My nie na zawsze.
Wytrzymaj chwilę.
— Ja niczego nie zamierzam wytrzymywać, — Nastia odwróciła się do męża.
— Dima, albo oni wyjeżdżają natychmiast, albo wyjeżdżasz ty razem z nimi.
Dmitrij pobladł, jakby go uderzono.
— Mówisz poważnie?
— Jak najbardziej.
— Nastia, to ultimatum?
— Tak.
Dokładnie ultimatum.
Ludmiła Pietrowna wczepiła się synowi w rękaw.
— Dimoćka, nie pozwól, żeby tak z tobą postępowała!
Postaw ją do pionu!
Mąż stał między dwiema kobietami, twarz miał ściągniętą napięciem, szczęki zaciśnięte.
Milczał.
Nastia czekała.
Sekundy ciągnęły się gęste i lepkie.
— Wiesz co, Nastia, — w końcu wydusił Dmitrij, a jego głos brzmiał chrapliwie i głucho.
— Jest mi wstyd.
Za ciebie.
Igor to moja rodzina.
On potrzebuje pomocnej dłoni.
A ty tę dłoń odtrącasz.
— Odtrącam to, na co nie wyrażałam zgody.
— Rodzina zawsze powinna być obok.
Bez żadnych „jeśli” i „ale”.
— To bądź obok u Ludmiły Pietrowny.
Dmitrij drgnął policzkiem, gwałtownie odwrócił się do brata.
— Igor, pakuj rzeczy.
Wychodzimy.
— Dima, co ty?
— Igor zmarszczył brwi, nie rozumiejąc.
— Pakuj, powiedziałem.
Ludmiła Pietrowna zaczęła lamentować.
— Dimoćka, dokąd wy?
— Do ciebie, mamo.
Jakoś się ściśniemy.
Mąż poszedł do sypialni i zaczął rzucać swoje rzeczy do sportowej torby.
Nastia stała w drzwiach, patrząc na to ze dziwnym, niemal klinicznym spokojem.
Naprawdę wychodzi?
Naprawdę wybiera ich?
— Dima, opamiętaj się, — powiedziała cicho.
— To ty się opamiętaj.
Nie chcę żyć z kimś, dla kogo moi bliscy są niczym.
— Dla mnie nie są niczym.
Dla mnie to ludzie, którzy łamią dane słowo.
— Nazywaj, jak chcesz.
Dmitrij zapiął zamek torby, narzucił kurtkę.
Minął Nastię, nie patrząc.
W przedpokoju Igor i Wika już czekali, otoczeni swoim dobytkiem.
Ludmiła Pietrowna ocierała oczy rogiem chustki.
— Chodźmy, mamo, — Dmitrij otworzył drzwi wejściowe.
Wyszli.
Cała czwórka.
Drzwi zatrzasnęły się ciężkim, ostatecznym kliknięciem.
Nastia została sama w nagłej, ogłuszającej ciszy.
Usiadła na kanapie, wpatrzyła się w białą ścianę.
Pustka.
W środku i na zewnątrz.
Nie było nawet złości — tylko lodowate, wszechogarniające zdumienie.
Minął dzień.
Nastia próbowała zmusić się do pracy, ale myśli nie chwytały kodu, rozłaziły się.
Dmitrij nie dzwonił.
Nie pisał.
Ona też milczała.
Co powiedzieć?
Przepraszać?
Kogo i za co?
Miała rację.
Czuła to każdą komórką.
Minął tydzień.
Cisza stała się namacalna.
Nastia łapała się na tym, że co pół godziny sprawdza telefon.
Ekran pozostawał ciemny i niemy.
Przyjaciółka Katia dzwoniła, pytała, co słychać.
Nastia odpowiadała zdawkowo: wszystko w porządku.
Tłumaczenie było zbyt ciężkie, zbyt upokarzające.
Minął drugi tydzień.
Samotność zaczęła przybierać znajome kształty.
Mieszkanie bez Dmitrija wydawało się ogromne, dźwięczne jak pusta puszka.
Wieczorami Nastia siedziała w kuchni, piła herbatę z tego samego kubka i patrzyła w ciemny kwadrat okna.
Myślała.
Kręciła w głowie te same pytania: a może zareagowała zbyt ostro?
Może trzeba było wykazać się elastycznością, wielkodusznością?
Nie.
Nie była ostra.
Była konkretna.
To Dmitrij złamał umowę, uległ szantażowi, dokonał wyboru nie na jej korzyść.
Na tym polegała cała istota sprawy.
Osiemnastego dnia przyszła wiadomość.
Od Dmitrija.
Nastia otworzyła ją z uczuciem, jakby serce miało jej wyskoczyć przez gardło.
„Nastia, musimy się spotkać.
Przy naszym urzędzie stanu cywilnego.
Jutro o czwartej.
Złożyłem wniosek o rozwiązanie małżeństwa”.
Przeczytała te linijki kilka razy.
Litery tańczyły jej przed oczami.
Rozwiązanie.
Złożył pozew o rozwód.
Przez tę historię?
Przez to, że nie wpuściła nieproszonych lokatorów?
Odpisała jednym słowem: „Przyjdę”.
Spotkanie odbyło się w ponurym, wyblakłym gabinecie.
Dmitrij siedział naprzeciw, wpatrywał się w plamę na linoleum.
Schudł, nieogolony, z sinymi cieniami pod oczami.
Nastia przyglądała mu się, próbując znaleźć w tym człowieku tego, którego kochała.
Nie znajdowała.
— Dima, po co?
— zapytała, gdy urzędniczka wyszła po jakieś druki.
Mąż wreszcie uniósł na nią wzrok.
— Bo wyrzuciłaś moich bliskich za drzwi.
Pokazałaś, kim naprawdę jesteś.
— Nie wpuściłam do swojego domu dwóch osób z walizkami, kiedy zgadzałam się na jedną.
To podstęp.
— Podstęp?
Igor potrzebował pomocy.
Prawdziwej, ludzkiej.
A ty zrobiłaś targowisko.
— To moje mieszkanie, Dima.
Kupiłam je przed ślubem.
Mam pełne moralne i prawne prawo decydować, kto będzie w nim przebywał.
— Właśnie.
Twoje.
Zawsze było i zostało twoje.
Nigdy nie traktowałaś go jako naszego wspólnego.
Nastia odchyliła się na oparcie krzesła, zimnego i niewygodnego.
— Poważnie?
Przecież proponowałam dopisać cię do własności.
To ty odmówiłeś, powiedziałeś: nie trzeba, głupio.
— Bo nie chciałem czuć się przybłędą na czyimś utrzymaniu.
— A teraz się rozwodzimy.
Świetnie.
Dmitrij zacisnął usta w białą nitkę.
— Mama miała rację.
Zawsze mówiła, że nie jesteś „moją” osobą.
Że myślisz tylko o sobie.
Nie wierzyłem.
A teraz widzę — miała rację.
Nastia zaśmiała się.
Krótko, bezgłośnie, samymi ustami.
— Oczywiście.
Mama zawsze ma rację.
Mamusia wie lepiej.
Mamusia zawsze narysuje, gdzie jest twoje szczęście.
— Przestań krzyczeć na moją matkę!
— Ja nie krzyczę.
Stwierdzam fakt.
Ludmiła Pietrowna steruje twoimi decyzjami od kołyski.
Nie jesteś w stanie sam wybrać, po czyjej jesteś stronie.
Dmitrij zerwał się, krzesło z hukiem odjechało do tyłu.
— Dość.
Nie zamierzam tego słuchać.
Podpiszemy i rozejdziemy się.
Nastia podpisała papiery w milczeniu.
Dmitrij też.
Procedura zajęła nie więcej niż dwadzieścia minut.
Mieszkanie zostało przy niej — własność sprzed małżeństwa, żadnych sporów.
Wspólnego dorobku prawie nie było — meble, sprzęt, drobiazgi.
Dmitrij zabierał swoje książki, ubrania, gitarę, resztę zostawiał.
Wyszli na ganek.
Na dworze mżył listopadowy deszcz, zamieniając wszystko w szarą, przenikliwie mokrą breję.
Dmitrij zapalił — rzucił palenie dwa lata temu, na jej prośbę.
— No to wszystko, — powiedziała Nastia.
— Tak.
Wszystko.
— I ty szczerze uważasz, że to ja jestem winna?
Mąż zaciągnął się, wypuścił strużkę dymu w mokre powietrze.
— Tak, Nastia.
Uważam.
To ty zniszczyłaś nasze małżeństwo, bo nie potrafiłaś poświęcić własnej wygody dla rodziny.
— Jasne.
Nastia odwróciła się i poszła, nie oglądając się.
Szła szybko, niemal biegła po śliskich płytach chodnika.
Dotarła do metra, zeszła do głośnego, przesiąkniętego wilgocią i ludźmi podziemia.
I dopiero w wagonie, w tłoku, gdzie nikt na nikogo nie patrzył, pozwoliła sobie zamknąć oczy i zacisnąć powieki tak, by powstrzymać napływające łzy.
Po miesiącu wszystkie formalności zostały załatwione.
Dmitrij przyjechał po pozostałe rzeczy w sobotę, wcześnie rano.
Nastia wpuściła go, bez słowa wskazała ułożone przy ścianie pudła z książkami i starymi czasopismami.
On — już były mąż — równie milcząco zaczął wynosić je na klatkę schodową.
— Jak Igor?
— nie wytrzymała Nastia.
— Nic.
Szuka.
— A Wika?
— Z nim.
— U Ludmiły Pietrowny nadal mieszkacie?
— Tak.
Krótko, oszczędnie, bez szczegółów.
Dmitrij wciągnął ostatnie pudło do windy, odwrócił się w progu.
— Chyba wszystko.
— Chyba.
No to trzymaj się.
— Żegnaj.
Drzwi się zamknęły.
Nastia oparła czoło o futrynę, zamknęła oczy.
Wszystko.
Finał.
Trzy lata wspólnego życia obróciły się w proch przez to, że nie chciała zamienić swojego domu w przelotnię.
Absurd kompletny.
Ale powoli, dzień po dniu, zaczęło do niej docierać.
Nie chodziło o Igora ani o Wikę.
Chodziło o Dmitrija.
O to, że nigdy nie był dorosłym, samodzielnym mężczyzną.
Na zawsze pozostał chłopcem, którego trzeba strofować, prowadzić i za którego trzeba podejmować decyzje.
Synem Ludmiły Pietrowny, który nie zdołał i nie chciał stać się mężem Nasti.
Minęło około pięciu miesięcy.
Nastia mieszkała sama, dużo pracowała, czasem chodziła do kina z Katią.
Pewnego razu, przy kieliszku wina, przyjaciółka ostrożnie przekazała jej nowinę.
— Wiesz, Igor z tą Wiką zwiali.
Jeszcze w styczniu chyba.
— Dokąd?
— zdziwiła się Nastia.
— A kto go tam wie.
Mówią, że albo do Petersburga, albo w ogóle do Soczi.
Ale fakt jest taki: nie ma ich tu.
A twój Dima dalej mieszka z mamusią w tej kawalerce.
Wyobrażasz sobie?
Trzydzieści trzy lata, a on…
Nastia wyobraziła sobie.
Wąski korytarz, kuchnia pięć metrów, zastawiona słoiczkami, i wszechobecna, kontrolująca wszystko Ludmiła Pietrowna.
Jego życie, jego przyszłość — wszystko tam, w tych ścianach.
— Szkoda mi go, — westchnęła Katia.
— Po co ty tak, Nast’.
Złamałaś chłopaka.
— Nie szkoda, — odpowiedziała Nastia cicho, ale bardzo wyraźnie.
— Dokonał swojego wyboru.
I to była czysta prawda.
Każdy wybiera sam.
Dmitrij wybrał zostać w cieniu matki, w przytulnej, znajomej niewoli.
Nastia wybrała bronić swojej przestrzeni, swojego spokoju, swojego prawa do mówienia „nie”.
Nawet jeśli to prawo dużo kosztuje.
Późnym wieczorem siedziała w kuchni, dopijając zimną herbatę, i patrzyła w okno, gdzie zapalały się światła bloków.
Czy bolało?
Jeszcze jak.
Czy była uraza?
Tak, głucha i jątrząca.
Ale żalu nie było.
Nauczyła się najważniejszego — nie bać się zostać sama.
Nie trzymać się kurczowo tego, co cię od środka wyżera, co każe wątpić we własną poczytalność.
Przed nią leżało życie.
Niezaplanowana, jeszcze pusta strona.
I teraz tylko Nastia decydowała, jakim atramentem i jakim pismem ją zapełni.
Bez ultimatum, bez presji, bez czyichś aprobujących albo potępiających spojrzeń.
Tylko jej własne decyzje.
Jej własny, wycierpiany spokój.
