— Tak, Dańka da sobie radę, na daczy będzie mu
dobrze, nie ma czego szukać nad morzem!
Sasza z irytacją wepchnął kąpielówki do torby
podróżnej, z siłą pociągnął za zamek, ale ten
zaciął się na zgięciu.
Złorzeczył gniewnie, szarpnął jeszcze raz,
niemal odrywając suwak, i rzucił szybkie spojrzenie na żonę.
Nina w milczeniu pakowała dziecięce koszulki do plecaka.
— Nin, no dlaczego milczysz?
Sasza wyprostował się i oparł ręce na biodrach.
— Przecież normalnie ci wytłumaczyłem. Mamie bardzo rozbolały się stawy. Lekarz powiedział, że potrzebuje morskiego klimatu. Wycieczka kosztowała ogromne pieniądze, dla nas czworga to było nie do udźwignięcia. I tak wpadłem w długi.
— Usłyszałam cię, Sasza.
Nina starannie wygładziła małą koszulkę z wizerunkiem dinozaura.
— Usłyszała ona…
Chodził nerwowo po pokoju, przypadkiem nadepnął na samochodzik Dańki i z irytacją odrzucił go nogą.
— Wiecznie patrzysz tak, jakbym zrobił coś okropnego! Obiecywałem mamie wyjazd nad morze przez dwa lata. Sama nas wychowała, czy nie zasłużyła na odpoczynek? A syn ma dopiero siedem lat. Za kilka lat nawet nie będzie pamiętał tej wycieczki. U twojej mamy na daczy będzie miał tylko lepiej: świeże powietrze, jagody, przyroda. Czego jeszcze dziecku potrzeba?
Nina w końcu spojrzała na męża.
Trzy tygodnie temu przypadkiem otworzyła pocztę elektroniczną na domowym laptopie. Sasza wtedy się spieszył i nie wylogował się ze swojego konta. Pierwszym listem było powiadomienie od firmy turystycznej: „Wymiana pasażera została pomyślnie potwierdzona”.
Wtedy nie zrobiła awantury. Po prostu otworzyła załączony dokument. Było w nim czarno na białym napisane, że z ich rodzinnych oszczędności, które odkładali na remont przedpokoju, została pobrana znaczna suma za wymianę pasażera. Zamiast ich własnego syna, w wycieczce figurowała teraz Ałła Borysowna.
Nina spokojnie zamknęła list. Zaparzyła sobie kawę, usiadła przy oknie i długo patrzyła, jak dozorca zamiata ścieżki na podwórku. Po tym wyjęła swoją kartę bankową.
— Sasza, przecież umawialiśmy się zupełnie inaczej.
Powiedziała to spokojnie, bez krzyku.
— Cały rok odkładaliśmy pieniądze właśnie na ten urlop. Dańka codziennie wykreślał dni w kalendarzu. W przedszkolu wszystkim opowiadał, że po raz pierwszy poleci samolotem.
— Przeżyje!
Z przedpokoju majestatycznie wyłoniła się Ałła Borysowna. Miała na sobie jaskrawą bawełnianą bluzę, usta grubo pomalowane, a na palcu wskazującym błyszczał masywny pierścień. Na osobę potrzebującą pilnego leczenia w ogóle nie wyglądała. Raczej na dowódcę przed atakiem.
— Saszeńka ma absolutną rację.
Teściowa nawykowo zacisnęła usta i przemówiła pouczającym tonem:
— Oj, Ninoczko, przestań robić z tego tragedię. Małe dzieci na wakacjach tylko sprawiają kłopoty. To chce im się pić, to zgubili czapeczkę, to trzeba je nosić na rękach. Jaki tu odpoczynek? Sasza też musi odpocząć po pracy. Przecież utrzymuje rodzinę. Chce spokojnie spędzić czas, a nie biegać za dzieckiem po plaży.
Nina powoli przeniosła wzrok z teściowej na męża. Sasza stał nieco przygarbiony, ale czuło się, że przy matce czuje się pewnie.
— I kiedy dokładnie zamierzaliście mi o wszystkim powiedzieć?
Nina zapięła plecak syna.
— Dopiero jutro na lotnisku? Przed odprawą? Powiedzieć: „Niespodzianka! Lecimy bez Dańki. Dzwoń do swojej mamy, niech pilnie przyjeżdża go zabrać”?
Twarz Saszy pokryła się czerwonymi plamami. Nie znosił, gdy żona mówiła tak spokojnie, ponieważ każde jej słowo uderzało znacznie mocniej niż jakikolwiek krzyk.
— Jaka różnica, kiedy!
Zirytowany machnął ręką.
— Najważniejsze, że sprawa jest już rozstrzygnięta. Mama jedzie z nami. I to jest ostateczne. Jestem głową rodziny, podjąłem decyzję. Więc nie rób scen.
— Nie zamierzam robić scen.
Nina zarzuciła plecak na ramię i głośno zawołała:
— Dańka, zbieraj się!
Z pokoju dziecięcego natychmiast wybiegł siedmioletni syn, ciągnąc za sobą nowiutki zabawkowy samolot.
— Mamo, już wyjeżdżamy?
— Tak, słoneczko. Zakładaj buty.
Ałła Borysowna niezadowolona cmoknęła.
— I dokąd wy ciągniecie dziecko na noc? Samolot przecież dopiero rano. Niech spokojnie pośpi.
— Wyjeżdżamy natychmiast — odpowiedziała spokojnie Nina.
Sasza skonsternowany zamrugał. Po jego niedawnej pewności nie było śladu.
— Nina, co ty wymyśliłaś? Po co teraz gdzieś jechać?
— Do mamy.
Niewzruszona założyła kurtkę.
— Skoro Dańka ma spędzić lato na daczy, zawiozę go dzisiaj. A jutro prosto stamtąd pojadę na lotnisko. Zobaczymy się przy odprawie.
Sasza zauważalnie się rozluźnił. Był już przygotowany na głośny skandal, łzy i rozmowy o rozwodzie. Ale żona wyglądała nieoczekiwanie spokojnie. Znaczy, pogodziła się. Tak jak wcześniej.
— No i świetnie.
Nawet ulgowo się uśmiechnął.
— Widzisz, mamo? Mówiłem, że Nina to rozsądna kobieta, wszystko zrozumie. Dobra, ostrożnie za kółkiem. Jutro o ósmej spotykamy się przy stanowiskach odprawy.
— Oczywiście — odpowiedziała Nina i zamknęła za sobą drzwi.
W przestronnym terminalu lotniska panował zwykły zgiełk.
Ludzie pospiesznie pchali walizki, komunikaty zmieniały się jeden po drugim, a przeciąg hulał między rzędami pasażerów.
Sasza nerwowo spoglądał na tablicę elektroniczną.
Obok, opierając się na rączce nowej walizki, stała Ałła Borysowna.
Jasna lniana koszula i kapelusz z szerokim rondem sprawiały, że wyglądała jak grzyb borowik.
— I gdzie ona chodzi?
Sasza już po raz kolejny sprawdzał telefon.
— Odprawa już dawno się zaczęła. Zaraz kolejka będzie ogromna.
— Tak, ona zawsze się grzebie.
Teściowa poprawiła kapelusz.
— Mówiłam ci, Sasza, trzeba było lecieć w ogóle bez niej. Jej wycieczkę zostawilibyśmy na następny sezon, a sami spokojnie wypoczęli. Ja bym w końcu wygrzała stawy.
— Mamo, przestań.
Sasza zmęczony skrzywił się.
— I tak ledwo wszystko załatwiliśmy.
W tym momencie wśród pasażerów pojawiła się znajoma postać.
Nina pewnie szła w ich stronę.
Obok szedł Dańka, śmiesznie ciągnąc za sobą dziecięcą walizkę w kształcie pingwina.
Sasza zastygł.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
— Nina… A Dańka po co tutaj?
Żona zatrzymała się zaledwie krok od niego.
Na jej twarzy nie było ani złości, ani urazy.
— Po to, że leci wypoczywać nad morze.
Sasza nerwowo spojrzał w stronę stanowiska odprawy.
— Ty co, oszalałaś?
Zbliżył się prawie na dotyk i zaczął mówić szeptem:
— Przecież wczoraj wszystko omówiliśmy! Nie ma go w rezerwacji! Przecież wyjaśniłem, że zamiast niego wpisaliśmy mamę! Po prostu nas nie odprawią!
Ałła Borysowna też podeszła bliżej.
— Ninoczko, no to już przesada. Po co męczysz dziecko? Przyprowadziłaś go na lotnisko, żeby potem odesłać z powrotem? Oddaj Saszy dokumenty i wezwij chłopcu taksówkę do domu.
Dańka wystraszony mocniej przytulił się do matki.
— Nie chcę jechać sam.
Nina delikatnie ścisnęła dłoń syna.
— Pani, czy można panią na chwilę?
Nie wytrzymując, Sasza rzucił się do stanowiska odprawy, prawie zahaczając o mężczyznę z plecakiem.
— Sprawdźcie, proszę, naszą rezerwację! Aleksandr Iwanow, Nina Iwanowa i Ałła Iwanowa.
Pracownica spokojnie wprowadziła dane.
— Tak, widzę. Trzech pasażerów. Proszę podać paszporty.
Sasza zwycięsko spojrzał na żonę.
— Słyszałaś? Trzy osoby! Przestań robić przedstawienie. Daj dokumenty, wstrzymujemy kolejkę.
— Masz rację.
Nina wyjęła paszport.
— Pasażerów rzeczywiście jest troje.
Zrobiła mały krok w tył.
— Tylko nie ma wśród nich mnie.
Sasza zastygł z wyciągniętą ręką.
— Jak to – nie ma?
— Bardzo prosto.
Nina wyjęła z plecaka dwa wydrukowane potwierdzenia rezerwacji.
— Dobrze, że trzy tygodnie temu przypadkiem zajrzałam do twojego laptopa. Kiedy ty przygotowywałeś mi niespodziankę, ja też postanowiłam się przygotować. Z naszego wspólnego konta oszczędnościowego wyjęłam dokładnie swoją połowę pieniędzy, dodałam urlopowe — i tego wystarczyło.
Lekko pomachała biletami.
— My z Dańką lecimy na inny kurort. Nasz wylot za dwie godziny z trzeciego terminala.
Ałła Borysowna aż otworzyła usta.
— Ty… wyjęłaś pieniądze ze wspólnego konta?
— Tylko swoją część. Wszystko uczciwie.
Nina spojrzała na teściową tak spokojnie, że ta niechcący zrobiła krok w tył.
— A my jak teraz?
Twarz Saszy oblała się czerwienią. Próbował wyrwać bilety, ale Nina już schowała je z powrotem.
— A wy wypoczywajcie tak, jak zamierzaliście.
Mówiła równo, bez irytacji.
— Macie wspaniały pokój dwuosobowy. Morze ciepłe, stawy można podleczyć, wschodnie słodycze spróbować. Nikt nie będzie się plątał pod nogami, nie trzeba szukać czapeczki i biegać za dzieckiem po plaży. Czy to nie idealny urlop?
— Nina, wróć natychmiast!
Sasza już krzyczał tak głośno, że przechodnie zaczęli się oglądać.
— Przecież opłaciliśmy wycieczkę na troje! Za ciebie pieniądze zapłacone!
— Zwrócicie koszt przez touroperatora. Albo cieszcie się urlopem we dwoje. Przecież właśnie tego chcieliście.
Odwróciła się do syna.
— Chodź, Dańka. Musimy jeszcze przejść kontrolę.
— Czekaj!
Sasza gwałtownie odwrócił się do matki, nie ukrywając złości.
— To wszystko przez ciebie! Zniszczyłaś mi rodzinę!
Nerwowo machnął rękami.
— Ostrzegałem, że ona zrobi skandal! Mówiłem, nie trzeba było wymieniać pasażerów po kryjomu! To twoja idea!
Ałła Borysowna natychmiast zapłonęła.
— Znaczy, teraz jestem winna?
Gniewnie szturchnęła palcem syna.
— To ty zapewniałeś mnie, że ona nic nie dowie się do samego wylotu! Mówiłeś, że postawimy ją przed faktem i nigdzie się nie podzieje! Szmata jesteś, a nie mężczyzna! Pozwoliłeś żonie sobą komenderować!
Nina już nie słuchała, kto z nich był inicjatorem tego zamysłu.
Po prostu wzięła syna za rękę i spokojnie ruszyła w stronę swojego terminala.
Za plecami jeszcze długo słychać było irytujące krzyki Ałły Borysownej i usprawiedliwienia Saszy.
Nadal wyjaśniali sobie relacje prosto przy stanowisku odprawy, zupełnie nie zwracając uwagi na niezadowolenie otoczenia.
Dwa tygodnie później Nina siedziała na plastikowym leżaku i z uśmiechem obserwowała, jak Dańka buduje ogromny zamek z mokrego piasku.
Morze cicho przetaczało fale, słońce powoli chowało się za horyzont, barwiąc wodę na złoto-różowe odcienie.
Telefon leżący obok na stoliku krótko zawibrował.
Przyszła kolejna wiadomość od Saszy — już piąta tego dnia.
„Nina, wróciliśmy. Porozmawiajmy. Mama zepsuła cały urlop swoimi wyrzutami. Wracaj do domu, spokojnie omówimy, co robić dalej”.
Nina nawet nie otworzyła wiadomości. Po prostu usunęła powiadomienie.
Wzięła łyk chłodnego soku, wciągnęła słone morskie powietrze i zamknęła oczy.
Zamek u Dańki wychodził znakomity.
A omawiać nie miała już o czym.
