Ale po co sprawdzał dokumenty…
— Więc werandę na pewno odeszklimy.
A tam, gdzie rosną stare jabłone, postawię
altanę — rozważał Vadim, energicznie machając
widelcem nad talerzem z makaronem.
— Zrobię normalną strefę grillową, żeby wszystko było jak u ludzi.
Zwołam facetów z pracy, świętujemy parapetówkę.
— I huśtawki, Vadik, nie zapomnij o huśtawkach — podchwyciła Larisa, delikatnie osuszając pomalowane usta serwetką.
— Dla mojego kręgosłupa bardzo zdrowo jest odpoczywać na świeżym powietrzu.
I ciśnienie poza miastem tak nie skacze.
Przejrzałam już sadzonki u sąsiadki, odda nie drogo.
Tatiana stała milcząco w progu kuchni.
Właśnie wracała z pracy, spędziwszy czterdzieści minut w dusznej marszrutce.
Nawet nie zdążyła przebrać domowego swetra – zdjęła tylko buty w przedpokoju.
A w jej własnej kuchni już na całego dzielono jej własny majątek.
Na stole, oprócz talerzy, leżał jakiś wspólny zeszyt, w którym Vadim z zapałem rysował krzywe prostokąty.
Widocznie przedstawiał plan działki.
W kącie kuchni, przy koszu na śmieci, stały dwa kartonowe pudła.
Z jednego wystawał róg ulubionego, kolorowego koca Tatiany.
— Czyją to werandę zamierzacie oszklić?
— spytała, przechodząc do zlewu i płucząc ręce.
Vadim machnął niezadowoloną ręką, jakby odganiał natrętną muchę, która przeszkadzała mu w planowaniu świetlanej przyszłości.
— Twoją, Taniu.
A raczej naszą nową działkę.
Znów pochylił się nad zeszytem.
— Umówiłem się już z budowlańcami, jutro rano przyjadą policzyć kosztorys.
Trzeba przecież doprowadzić wszystko do porządku przed majówką.
— Naszą nową działkę?
— zjadliwie przeciągnęła Tatiana, wycierając ręce kuchennym ręcznikiem.
— Ciekawe wiadomości.
I od jak dawna stała się nasza?
Spadek po bezdzietnym wujku Miszy trafił do niej trzy miesiące temu.
Porządny dom z cegły piętnaście kilometrów od miasta.
Zadbana działka, dobry płot, a nawet mała bania.
Wujek Misja wkładał w ten dom całe życie swoje serce.
Tatiana zamierzała wiosną wynająć ludzi, wywieźć stary grat, odświeżyć tapety i zrobić tam normalne miejsce wypoczynku dla siebie i Kristiny, ich dorosłej córki.
Vadim zresztą też miał nieruchomość.
Stara drewniana chata w głębokiej wsi ponad sto kilometrów od miasta, odziedziczona po dziadku.
Dach dawno tam przerdzewiał, płot leżał na ziemi, a z udogodnień był tylko przekrzywiony drewniany wychodek za zarośniętym ogródkiem.
Przez dziesięć lat Vadim nie włożył tam ani jednej poważnej sumy, za to regularnie nazywał to miejsce «gniazdem rodzinnym».
— No a czyją inną?
– Vadim odłożył widelec i spojrzał na żonę ze szczerym zdumieniem.
– Jesteśmy w małżeństwie?
W małżeństwie.
Więc wszystko idzie do rodziny.
Naradziliśmy się tutaj z mamą i postanowili.
Jej w mieście jest duszno.
Ekologia do niczego się nie nadaje.
Przenosi się do domu z cegły na całe lato.
A może zostanie tam aż do chłodów.
Larisa poprawiła dużą broszkę na piersi i potulnie pokiwałam głową.
— Tak, Taneczko.
Vadik wszystko dobrze wymyślił.
Mądry on u mnie.
Mnie ze względu na wiek potrzebny jest już spokój.
Wy jesteście młodzi, ta działka nie jest wam potrzebna codziennie, i tak całe dnie spędzacie w pracy.
A ja posadzę tam kwiatki, swoją zieleń.
Będę wam przekazywać ogóreczki.
Znowuż oszczędność dla budżetu rodzinnego!
Tatiana oparła się plecami o szafki kuchenne.
W środku powoli narastało głłuche poirytowanie.
– Świetnie wymyśliliście.
A ja, znaczy się, jeśli zechcę w weekend upiec szaszłyk albo po prostu posiedzieć w ciszy, muszę u ciebie, Lariso, pytać o pozwolenie?
Wpraszać się z wizytą do własnego domu?
– Po co pytać?
– Vadim szczerze oburzył się takim postawieniem sprawy.
– Miejsca starczy dla wszystkich!
No, mama będzie spać w dużym pokoju, ona potrzebuje komfortu.
A nam na werandzie postawimy sofę.
I w ogóle, mamy przecież dziadkową chatę w tamtej dalszej wsi!
Oto tam jedź, jeśli chcesz samotności.
– W tę ruinę?
– sprecyzowała Tatiana, nie wierząc własnym uszom.
– Gdzie piec dymi prosto w pokój, a podłoga pod nogami się zapada?
— No to trzeba przyłożyć rąk!
— ostro odpowiedział mąż, uderzając dłonią w stół.
— Ty przecież lubisz grzebać w ziemi!
Więc zajmij się sprawą.
Posadź tam ziemniaki, kop grządki, zrób porządek.
A mama potrzebuje komfortu.
Ona swoje odpracowała, zdrowie na fabrykach zostawiła.
Vadim zawsze potrafił być niezwykle szczodry i troskliwy, kiedy za tę szczodrość nie musiał płacić on sam.
Przez dwadzieścia lat małżeństwa niby to ciągnęli życie razem.
Chociaż, szczerze mówiąc, główny ciężar zawsze dźwigała Tatiana.
Vadim to “szukał siebie”, to zwalniał się z powodu “złego szefostwa, które nie potrafi docenić specjalistów”, to całymi tygodniami siedział na zwolnieniu lekarskim, narzekając na dziwne osłabienie.
Hipotekę na ich dwupokojowe mieszkanie spłacano głównie z jej premii.
Remont robiono za jej pieniądze urlopowe.
Kristinę na studiach też ciągnęła ona, podczas gdy mąż wywodził, że wyższe wykształcenie teraz nikomu szczególnie nie jest potrzebne.
A teraz, gdy Tatiana miała wreszcie cokolwiek osobistego, Vadim postanowił jednym ruchem zamienić to w darmowy letni pensjonat dla swojej matki.
Na dodatek, sądząc po grandioznych planach z oszkleniem i altaną, na koszt samej Tatiany.
— Widzę, że jużście tu rzeczy posakowali?
— Tatiana skinęła głową w stronę kartonowych pudeł w kącie kuchni.
— A na co czekać?
— odezwała się Larisa, zupełnie się nie pesząc.
— Przeszłam po szafach.
Zebrałam stare naczynia, pościel, ten oto koc.
Przecież i tak leży ci bezużytecznie, tylko miejsce zajmuje.
A na działce się przyda.
Vadik jutro wszystko zawiezie samochodem.
Tatiana podeszła do pudła, pochyliła się i wyciągnęła swój kolorowy koc.
Zaraz potem wyjęła zestaw ładnych kubków, które koledzi podarowali jej z okazji jubileuszowej.
— A więc tak, — postawiła kubki schludnie na blacie.
— Nikt nigdzie nie jedzie.
Ani jutro, ani pojutrze.
I altany też nie trzeba budować.
Vadim prawie się zakrztusił zimną herbatą.
— A to dlaczego jeszcze?
— zmarszczył brwi.
— Obiecałem już robotę facetom!
Ludzie przygotowali narzędzia, wydzielili czas.
— Nie zrozumiałam, — Tatiana skrzyżowała ręce na piersi.
— Ty, Vadim, postanowiłbyś oddać moją spadową działkę swojej matce, a mnie wysłać do roboty w twoją starych ruinach?
Jeszcze na dodatek remont tam urządzać za moje pieniądze?
— Znowu zaczynasz?
— skrzywił się mąż.
— Wiecznie musisz robić skandal z niczego.
Żal ci dla rodzonej teściowej?
Jesteśmy rodziną czy kim?
Wszystko powinno być wspólne!
— Otóż to, Tanechko, — zaczęła biadolić Larisa, przyciskając dłoń do serca.
— Rodzina powinna wspierać starszych.
Czy masz w ogóle sumienie posyłać rodzoną matkę męża do tej chatyny?
Tam ani normalnej wody, ani apteki w pobliżu.
A jak mi się pogorszy?
— To sprzedajcie chatę, — zaproponowała Tatiana.
— Sprzedajcie dziadkową działkę, dołóżcie pieniędzy i kupcie sobie normalny domek.
Choćby obok apteki, choćby obok przychodni.
Kto wam zabrania?
Vadim spojrzał na żonę tak, jakby zaproponowała mu zrobienie czegoś niewyobrażalnego.
— Sprzedać gniazdo rodzinne?!
Przecież za nie teraz prawie nic nie dadzą!
Ziemia tam nikomu nie jest potrzebna, wokół głusza!
To pamięć o dziadku, trzeba to chronić!
— Czyli gniazdo rodzinne chronimy jako świętość i palcem tam nie tknziemy, — podsumowała Tatiana, gorzko się uśmiechając.
— A moim domem gospodarzymy jak swoim własnym.
Ciekawa matematyka ci wychodzi, Vadik.
Bardzo wygodna.
Mąż podniósł się od stołu, poprawiając domowe spodnie.
Po jego wyglądzie stało się jasne: teraz postanowił włączyć rolę głowy rodziny i przeforsować sprawę autorytetem.
— A więc tak, Taniu.
Wszystko powiedziałem.
Koniec cyrku.
Jutro rano jadę tam z brygadą.
Głupio mi przed ludźmi.
Daj klucze od bramy, leżały u ciebie na półce w korytarzu.
Ruszył zdecydowanie w stronę przedpokoju.
Tatiana rzuciła się za nim i stanęła w progu, nie pozwalając mu dosięgnąć półki, na której zwykle leżał pęczek kluczy z niebieskim breloczkiem.
— Nie będzie żadnych kluczy, — powiedziała spokojnie, patrząc mężowi prosto w oczy.
— Taniu, nie wyprowadzaj mnie z równowagi, — warknął Vadim, napierając na nią.
— Umówiłem się już z facetami.
Daj klucze.
To nie podlega dyskusji.
W tej rodzinie decyzje podejmuję ja!
— Decyzje możesz podejmować co do swoich starych spodni i zgniłych desek na dziadkowej działce, — ucięła Tatiana, nawet nie drgnąwszy.
— A ta działka nie należy do ciebie.
I do twojej matki też nie.
Larisa wychyliła się z kuchni.
Jej twarz zrobiła się czerwona z oburzenia.
— Tanechko, no dlaczego tak dla męża?
— krzyczała teściowa.
— On przecież chce jak najlepiej!
Stara się dla wszystkich!
Przecież potem zakiszę wam tam ogórki, uwarzę konfiturę.
Sama będziesz miała mniej kłopotu!
Czego tak się uczepiłaś tych metrów jak pies ogrodnika?
— Mniej kłopotu będę miała, jak przestaniecie liczyć cudze pieniądze i rozporządzać moimi rzeczami, — spokojnie zgasiła ją Tatiana.
— Wyjmijcie moje rzeczy z pudeł.
I zapomnijcie drogę w tamtą stronę.
Vadim ciężko odetchnął.
Jego twarz pociemniała.
Takiego oporu zdecydowanie się nie spodziewał.
Zwykle żona mogła ponarzekać, ale dla świętego spokoju w rodzinie ostatecznie ustępowała.
— Jeszcze to sprawdzimy!
— warknął.
— Dom został nabyty w małżeństwie!
Ja jako mąż mam prawo tam przebywać!
Nie możesz mi zabronić!
Sam teraz wezmę klucze i pojadę!
Znów sięgnął po półkę, próbując odsunąć żonę ramieniem.
Tatiana spokojnie zrobiła krok w bok i skinęła głową na puste miejsce.
— Bierze.
Tylko jaki z tego pożytki?
Jutro Kristina wstawia tam nowe zamki.
Vadim zamarł z wyciągniętą ręką.
Mrugał bezmyślnie, wpatrując się raz w pustą półkę, raz w żonę.
— Jaka Kristina?
— Nasza córka Kristina, — Tatiana skrzyżowała ręce.
— Ta sama, której podarowałaś na wesele zestaw garnków, bo «pieniądze bardziej potrzebne w rodzinie, a młodzi niech sami zarabiają».
Larisa też zastygła w drzwiach kuchni z otwartymi ustami.
— Co tu ma do rzeczy Kristina?
Przecież działka jest twoja, została po wujku Miszy.
— Była moja, — Tatiana sprytnie zmrużyła oczy.
— A teraz jest Kristiny.
Wszystko zarejestrowałam już tydzień temu i przepisałam dom na nią.
Ona jest teraz pełnoprawną właścicielką.
I ma klucze.
I nie zamierza urządzać tam letniego obozowiska z krewnymi.
W przedpokoju zapadła ciężka cisza.
Tylko gdzieś za ścianą głośno buczał telewizor sąsiadów, a z ulicy dobiegał klakson samochodu.
Vadim powoli opuścił rękę.
— Coś ty zrobiła?
— głos mu się załamał, słowa utknęły w gardle.
— Po cichu?
Za plecami męża?
Oddałaś dom tej gówniarze?
— Tak, — skinęła głową Tatiana, czując, jak w końcu ubywa jej z serca.
— Za plecami męża, który za moimi plecami dogadywał się z budowlańcami i oddawał mój dom swojej matce.
Kristina ma młodą rodzinę, im z mężem działka jest bardziej potrzebna.
Zięć już powoli zaczął remont.
Sam, własnymi rękami.
Bez twoich brygad.
— Jak śmiałaś!
— wybuchła Larisa, łapiąc się za serce.
— To przecież brak szacunku!
To… to kradzież!
Okradłaś rodzonego męża!
— Kradzież czego?
Mojego własnego spadku?
— zaśmiała się Tatiana.
— Uspokój się, Lariso.
Nikt cię nie okradł.
A jeśli tak bardzo potrzebujesz świeżego powietrza – dziadkowa działka jest zawsze do waszych usług.
Powietrze tam czyste, las w pobliżu.
Vadim zgrzytnął zębami.
— Wymyśliłaś to specjalnie, tak?
Żeby poniżyć matkę!
Żeby pokazać, kto tu rządzi!
— Wymyśliłam to, żeby uratować to, co należało do mnie, przed miłośnikami życia na cudzy koszt, — ucięła żona.
— Chcesz być dobroczyńcą – bądź nim za własne pieniądze.
Inwestuj w swoją działkę, buduj mamie dom, bierz kredyt, zatrudniaj robotników.
Pokaż, jakim jesteś gospodarzem.
A na moje nie rozзяwiaj gęby.
Odwróciła się, podniosła z podłogi buty i poszła do pokoju, zostawiając męża i teściową do strawienia tego, co usłyszeli.
Z przedpokoju jeszcze długo dochodziło oburzone mruczenie Vadima i przyciszone łkanie Larisy, która skarżyła się na niewdzięczną synową, skaczące ciśnienie i zmarnowaną starość.
Miesiąc później Kristina z zięciem rzeczywiście całkowicie odnowili ogrodzenie i zamontowali nowe, solidne zamki.
Tatiana przyjeżdżała do nich w każdy weekend: piekła mięso, pomagała sadzić kwiaty na rabatach i odpoczywała duszą w ciszy.
Vadim na nową działkę już ani razu się nie wychylił.
Śmiertelnie się obraził.
Za to każdy weekend spędzał teraz w swojej starej wsi – próbował załatać dziurawy dach i sklecić nowy drewniany wychodek ze starych desek.
Wychodziło krzywo, ale prosić żony o pieniądze na normalny remont teraz z zasady nie chciał.
Larisa została w mieście.
Świeże powietrze na dziadkowej działce bez wygód, wodociągu i ciepłej toalety jakoś już jej zupełnie nie pociągało.
