Jednak jedno nagranie zamieniło jej
usprawiedliwienia w kłamstwo.
— Znowu zostawiłeś swoje tabletki na ciśnienie
koło mikrofalówki?
Regina z irytacją chwyciła palcami načętą
paczkę tabletek i wrzuciła ją z blatu prosto do
kosza na śmieci.
Igor, który usadowił się przy stół kuchennym w starym domowym swetrze, nawet nie uniósł głowy znad telefonu.
— One w ogóle nie są moje — odpowiedział bez większego zainteresowania. — Mama wczoraj zostawiła.
— Jasne, mama. Wczoraj zapomniała tabletek. Dzień wcześniej uznała, że moje ulubione kubki stoją „nie tak”, i przestawiła je do innej szafki. A w zeszłym tygodniu udało jej się przebrać moją bieliznę w komodzie!
Igor z ciężkim westchnieniem położył smartfon na stole.
Takie poranne wyjaśnianie spraw w mieszkaniu, które niedawno kupili z ogromnym trudem na kredyt hipoteczny, stopniowo przekształcało się w stały rytuał.
— Regina, no po co znowu robić problem z niczego? Mama nam pomaga. Ty wracasz z pracy niemal w nocy, ja sam wracam z budowy późno. Ona dojeżdża do nas dwoma autobusami, żeby umyć podłogi, ugotować jedzenie. A ty robisz koniec świata z powodu przestawionych kubków.
— Ale ja nie prosiłam jej o mycie podłóg tutaj!
Regina oparła dłonie o stół i gniewnie spojrzała na męża z góry.
— Omówiliśmy to z tobą jeszcze wtedy, gdy kończyliśmy remont. Klucze twojej matki miały być potrzebne tylko w ostateczności. Jeśli nie ma nas w domu, jeśli pęknie rura, jeśli gdzieś wyjedziemy i trzeba będzie podlewać kwiaty. Ale nie umówiliśmy się, że będzie przychodzić tu co tydzień z kontrolami i grzebać w moich szafkach!
— Jakie znowu kontrole? — Igor znacznie podniósł głos. — Ona niszczy własne zdrowie dla nas! Wczoraj narzekała, że łapie ją w krzyżu, podczas gdy wyczyszczała kurz pod naszym łóżkiem. A od ciebie zamiast wdzięczności tylko pretensje.
Regina uśmiechnęła się ponuro.
— Więc naderwała kręgosłup. Nieszczęśliwa kobieta, prawdziwa męczennica. Słuchaj, Igor, czy ciebie przypadkowo nie niepokoi, że po jej heroicznych porządkach z naszego mieszkania okresowo znnikają rzeczy?
W końcu mąż spojrzał na nią.
Jego policzki szybko pokryły się czerwonymi plamami.
— Czy ty w ogóle rozumiesz, co teraz mówisz? — rzucił ostro. — Zdecydowałeś się oskarżyć moją matkę o kradzież? Już całkiem?
— Nikogo nie oskarżam bezpodstawnie. Wymieniam to, co się wydarzyło — odpowiedziała spokojnie, ale stanowczo. — Miesiąc temu z łazienki zniknęło moje serum przeciwstarzeniowe. Bardzo drogie, nawiasem mówiąc. Zdążyłam użyć go tylko kilka razy. W zeszły piątek z koperty w szufladzie biurka zniknęło kilka dużych banknotów. A dzisiaj rano sam oburzałeś się na cały dom, że gdzieś zniknęły nowe wełniane skarpety. Te same, które zamówiłam specjalnie dla ciebie na święta.
— Skarpety sam gdzieś wrzuciłem! — Igor wzruszył ramieniem. — A pieniądze… No skąd wiesz? Może sama wydałaś na jedzenie, a potem zapomniałaś. Regina, to już zaczyna przypominać paranoję. Mama nigdy nie weźmie cudzego. Sama odda ostatnie, jeśli będzie trzeba.
— Otóż to — odpowiedziała żona przez zęby. — Szczególnie jeśli to „ostatnie” należy do kogoś innego.
Igor gwałtownie machnął ręką, dając do zrozumienia, że nie chce już dłużej dyskutować na ten temat.
Ściągnął kurtkę z oparcia krzesła, pośpiesznie włożył buty i wyszedł z mieszkania, trzaskając drzwiami.
Regina stała jeszcze przez kilka sekund na środku kuchni i słuchała szumu wind za ścianą.
Doskonale rozumiala, że nie ma żadnych problemów z pamięcią.
Dokładnie pamiętała kwotę, którą odkładały na wakacje.
Dokładnie wiedziała, gdzie stała buteleczka z serum.
I z pewnością nie wierzyła, że rzeczy potrafią same opuszczać mieszkanie.
Jednak przekonanie Igora o czymkolwiek za pomocą słów było praktycznie niemożliwe.
Gdy chodziło o jego matkę, natychmiast przestawał postrzegać jakiekolwiek argumenty.
Dwie godziny później Regina była już w biurze.
Nalejąc sobie kawy z automatu, weszła do wolnego pokoju konferencyjnego i zamknęła drzwi.
Potem wybrała numer Inny.
— Inna, zaraz ostatecznie zwariuję z tą rodziną.
— Co, Klavdia Michajłowna znów wdarła się do waszego gniazdka rodzinnego ze szczotką w ręku? — od razu domyśliła się przyjaciółka.
— Teraz jest jeszcze gorzej. Igor już na serio próbuje mnie przekonać, że sama zapominam, gdziekładę rzeczy. Rzekomo sama je przekładam, wydaję pieniądze, a potem nie pamiętam. A jego matka, oczywiście, jest bezgrzeszną kobietą z chorym kręgosłupem. Wczoraj jeszcze narzekała mu, że zniszczyła stawy, szorując nam podłogi.
— W takim razie wymień zamek i po sprawie — zaproponowała Inna. — Powiesz, że zgubiłaś klucze. Albo wyciągnęli ci z torby. Założycie nową wkładkę, a zapasowego egzemplarza jej nie oddasz.
— Bezużyteczne — westchnęła ciężko Regina i usiadła na brzegu stołu. — Igor już następnego dnia dorobi kolejny klucz i osobiście zawiezie matce, przy okazji przepraszając. On szczerze wierzy, że jesteśmy jej wiecznie dłużnikami. Przecież przynosi pierogi z kapustą. Jak my bez nich będziemy istnieć?
— No tak, diagnoza poważna — przeciągnęła Inna. — Moja teściowa też kiedyś uwielbiała przeszukiwać szafki, dopóki raz nie zrobiłam takiej awantury, że naczynia latały. Po tym ochota jakoś zniknęła. A ty co zamierzasz zrobić? Milczeć dalej?
Regina spojrzała przez duże okno sali konferencyjnej na ponure jesienne ulice i lekko mrużyła oczy.
— Kilka dni temu wezwałam fachowca. Zamontował w sypialni na suficie nowy czujnik dymu. Dokładnie nad szafą.
— I co? — zdziwiła się Inna. — Przecież macie nowy dom. Tam i tak powinny być czujniki.
— Ten nie jest taki zwykły. W środku jest mała kamera, obiektyw niemal niewidoczny. Nagranie zapisuje się w chmurze, a włącza się przy ruchu. Igorowi powiedziałam, że spółdzielnia mieszkaniowa zażądała zamontowania dodatkowego czujnika przeciwpożarowego. A jego matka miała właśnie dzisiaj przyjść umyć okna przed zimą.
Inna cicho gwizdnęła.
— Niesamowite. Prawie operacja wywiadowcza w odosobnionym mieszkaniu. A jeśli zobaczysz coś takiego, po czym pożałujesz, że w ogóle postawiłaś kamerę?
— Bardziej boję się żyć całymi latami i stale wątpić we własną poczytalność — odpowiedziała Regina i zakończyła rozmowę.
Tego dnia postanowiła wrócić do domu wcześniej niż zwykle.
Po południu podeszła do szefa i powołała się na silny ból głowy.
Do tego czasu aplikacja pokazywała już od około dwóch godzin aktywność w sypialni.
Czerwony wskaźnik migał raz za razem: ktoś wyraźnie znajdował się w pokoju i dość dużo się poruszał.
Regina bezszelestnie włożyła klucz i ostrożnie otworzyła drzwi.
Tylko próg cicho zaskrzypiał pod stopą.
W mieszkaniu mieszał się zapach chloru, smażonej cebuli i tanich, ostrych perfum.
Kilka sekund później z sypialni wyszła Klavdia Michajłowna.
Miała na sobie stary, wyblakły szlafrok, włosy potargane, w jednej ręce trzymała mokrą szmatę.
Widząc synową, kobieta teatralnie westchnęła i od razu przycisnęła wolną dłoń do lędźwi.
— Boże! Regina! Dlaczego tak wcześnie? Czy coś się stało?
— Rozbolała mnie głowa — odpowiedła bez emocji Regina, zdejmując buty i stawiając je na półce. — A wy, jak widzę, znów pracujecie bez wytchnienia. W ogóle się nie oszczędzacie.
— Oj, dziecko, i nie pytaj — od razu zaczęła narzekać Klavdia Michajłowna, szurając kapciami po laminacie. — Plecy tak mnie rozbolały, że nie ma żadnych sił. Już od trzech godzin wszystko u was domywam. Ani razu normalnie się nie wyprostowałam. Co się dzieło pod łóżkiem — strasznie patrzeć! Kurz leżał niemal kłębami. Pełzałam tam na kolanach, starłam stawy o podłogę. Wy jesteście młodzi, wam zawsze nie po drodze. Tylko praca i telefony. A ja przecież jestem matką. Serce mnie boli, kiedy myślę, że żyjemy w takim brudzie.
Regina zdjała płaszcz, powiesiła go na haczyku i poszła za teściową do kuchni.
— Klavdia Michajłowna, żadnego brudu u nas nie ma. Jesteśmy w stanie sami posprzątać nasze mieszkanie. I prosiłam panią już niejednokrotnie, żeby nie wchodzić do sypialni. To prywatny teren mój i Igora.
Wargi teściowej natychmiast wykrzywiły się w obrażoną cienką linię.
— Prywatny teren! Tylko spójrzcie! Jestem wam rodzoną matką, a nie obcą osobą! Robię porządek, ścieram kurz, a nie sprawdzam kieszeni! Jakie to teraz synowe nastały? Starasz się dla nich, oddajesz ostatnie zdrowie, a one tylko robią wymówki!
Nagle w przedpokoju rozległ się dźwięk otwieranego zamka.
Do domu wszedł Igor.
Widząc obie kobiety, zatrzymał się i zmarszczył brwi.
— No tak. Już obie tutaj. A dlaczego słychać was na piętrze? Jeszcze z windы zrozumiałem, że coś się dzieje.
Klavdia Michajłowna błyskawicznie zmieniła wyraz twarzy.
Ciężko opuściła się na stołek i potarła oczy krajem wilgotnej szmaty.
— Igorek, synku… Twoja żona mnie stąd wyrzuca. Robi wymówki, mówi, żebym już nie przychodziła sprzątać. A ja przecież wkładam duszę w wasz dom. Zepsułam dzisiaj ostatecznie plecy dla was. Teraz nawet nie mogę się normalnie wyprostować, będę musiała iść do lekarza.
Igor rzucił klucze na komodę i gniewnie spojrzał na żonę.
— Regina, znowu zaczynasz? Przecież mama naprawdę pomaga! Mamo, nie płacz. Regina boli głowa, zmęczyła się w pracy, dlatego jest rozdrażniona.
— Przecież ja z całego serca do niej! — nie dawała za wygraną Klavdia Michajłowna, jednocześnie podciągając nogą bliżej dużą torbę gospodarską stojącą koło stołu. — Wszystko tu wyczyściłam na błysk! Ani jednej drobinki nie zostawiłam! Nawet szafki uporządkowałem, wszystko ładnie poukładałem. Bo u Reginy rzeczy zawsze leżą w nieładzie, jak u niechlujnej osoby.
Regina powoli oparła się o framugę.
— Więc w szafkach też zdążyłaś posprzątać? I pod łóżkiem faktycznie pełzałaś na kolanach, pomimo chorych pleców?
— Oczywiście, że pełzałam! — oświadczyła teściowa z wyzwaniem. — Całe zdrowie tam u was zostawiłam!
— Dobrze — powiedziała spokojnie Regina. — W takim razie bez emocji. Tylko fakty. Igor, podejdź tutaj.
Mąż ostrożnie się zbliżył.
Jego wyraz twarzy wyraźnie mu się nie podobał.
Regina wyciągnęła telefon.
— Co chcesz pokazać? — zapytał.
— Spektakl, w którym bierzemy udział razem z tobą od około roku, nawet sobie z tego nie zdając sprawy — odpowiedziała. — Pamięcisz fachowca, który w zeszłym tygodniu przychodził montować czujnik dymu?
Igor skinął głową.
Klavdia Michajłowna, która sekunda temu udawała śmiertelne cierpienie, nagle zamarła.
— Otóż to. To żaden czujnik — kontynuowała Regina. — Jest tam ukryta kamera. Nagrywa wszystko, co dzieje się w sypialni. I w dzień, i w nocy.
Włączyła nagranie, zwiększyła jasność i obróciła ekran tak, aby dobrze widzieli go zarówno mąż, jak i teściowa.
Na wideo była dzisiejsza data.
Drzwi sypialni otworzyły się.
Do pokoju weszła Klavdia Michajłowna.
Ani wiadra, ani szczotki, ani szmaty przy niej nie było.
Co więcej, poruszała się bardzo dziarsko.
Nie kuleła, nie trzymała się za lędźwie i w ogóle niczym nie przypominała osoby, która z trudem może się wyprostować z bólu.
Przede wszystkim skierowała się do toaletki Reginy.
Igor drżąco przełknął ślinę.
— Mamo… co ty tam robisz?
Klavdia Michajłowna nic nie odpowiedziała.
Tylko mocniej zacisnęła uchwyty swojej torby.
Na ekranie tymczasem trwało widowisko.
Teściowa otworzyła szufladę toaletki, wyciągnęła szkatułkę z biżuterią i zaczęła uważnie badać zawartość.
Jedno po drugim przymierzyła kilka pierścionków, potem kolczyki.
Poczekała przed lustrem, obracając głowę raz w prawo, raz w lewo, poprawiła włosy.
Po dziesięciu minutach biżuteria się znudziła.
Podeszła do szafy, otworzyła drzwiczki i wyciągnęła nową jedwabną sukienkę Reginy.
Przyłozyla ją do siebie, oceniająco spojrzała w lustro, niezadowolona zakrzyknęła i rzuciła ubranie z powrotem na wieszak.
Jednak najważniejsze było dopiero przed nimi.
— Nie odwracaj wzroku, Igor — powiedziała chłodno Regina. — Patrz dalej.
Na nagraniu Klavdia Michajłowna podeszła do komody męża i wysunęła górną szufladę.
Przez chwilę grzebała w środku.
Potem wyciągnęła stamtąd nową parę wełnianych skarpet.
Tych samych, których Igor bezskutecznie szukał rano.
Teściowa szybko się rozejrzała i wsunęła je do szerokiej kieszeni szlafroka.
— Ja… ja chciałam je oddać Leszce! — wykrzyknęła Klavdia Michajłowna. — Jemu ciągle marzną nogi! Buty ma kiepskie! A ty ich i tak nie nosisz, Igorek! Leżą bezużytecznie, tylko mole karmicie!
Igor powoli odwrócił się do matki.
— Nie noszę ich dlatego, że nie mogę ich znaleźć! — głos mu się załamał. — Mamo, kto w ogóle pozwalał ci otwierać moje szuflady i brać moje rzeczy?
— Nie rozpraszajcie się — przerwała Regina. — To jeszcze daleko od końca.
Nieco przyspieszyła wideo.
Na ekranie teściowa, zapominając o swoim „zmasakrowanym” kręgosłupie, łatwo wspięła się na palce i sięgnęła po górną półkę szafy.
Po kilku próbach wyciągnęła pudełko po zimowych butach.
Igor od razu je poznał.
To właśnie tam z dawnego przyzwyczajenia trzymał część oszczędności w gotówce.
Klavdia Michajłowna zdjała wieczko.
Oblizała palec.
Przeliczyła banknoty.
Potem wyciągnęła kilka i zwyczajnym ruchem schowała je pod ubranie.
Cisza w mieszkaniu stała się niemal namacalna.
Z sąsiedniego mieszkania dobiegał przyciszony dźwięk telewizora.
W kuchni miarowo kapały krople z niedokręconego kranu.
Igor bardzo powoli odwrócił głowę.
Jego twarz wyraźnie zbladła.
— Brałaś od nas pieniądze?
— Wielka mi rzecz! — krzyknęła ostro Klavdia Michajłowna, zdając sobie sprawę, że zaprzeczanie oczywistym faktom jest już bezcelowe. — Kilka papierków! A wy się tu urządziliście jak paniska! Nowy dom, konsjerż, drogie jedzenie kupujcie, a rodzona matka musi wyliczać każdą drobniznę ze swojej emerytury! Wychowałam cię! Nie spałam po nocach! Jesteś mi winien pomoc do końca życia! Wziąłam trochę na leki, jakby stała się jakaś tragedia! Wydałam na ciebie przez wszystkie lata sto razy więcej!
Igor patrzył na nią tak, jakby widział ją po raz pierwszy.
— Mamo, będziemy spłacać to mieszkanie jeszcze przez wiele lat. I pieniądze na leki przelewam ci co miesiąc. Bez opóźnień. Ile trzeba. Czego ci więc brakuje?
Regina przejechała palcem po ekranie.
— A teraz mój ulubiony epizod.
Przewinęła nagranie prawie do samego końca.
Klavdia Michajłowna na wideo wyciągnęła z reklamówki ogromny kawałek smażonego kurczaka zawinięty w folię.
Po czym spokojnie weszła z nogami na małżeńskie łóżko, zasłonięte jasną, drogą narzutą.
Ułożyła się na dekoracyjnych poduszkach.
Rozpakowała jedzenie.
I zaczęła z przyjemnością jeść, zrzucając tłuste okruchy prosto na kapę.
Jednocześnie teściowa przeglądała błyszczący magazyn, który wcześniej leżał na szafce nocnej.
Klavdia Michajłowna patrzyła na swój własny wizerunek na ekranie i dosłownie dusiła się z wściekłości.
— Szpieg! — wykrzyknęła nagle i wskazała palcem na Reginę. — Oto kogo sprowadziłeś do domu, Igor! Ona potajemnie obserwuje twoją rodzoną matkę! Rozumiesz to w ogóle? Normalni ludzie nie instalują ukrytych kamer w domach! Ona jest chora! Nie wszystko w porządku z jej głową!
Regina spokojnie wyłączyła ekran.
— Kamerę instalują ludzie, którym znudziło się słuchanie, że wszystko zmyślają. Klavdia Michajłowna, proszę otworzyć torbę.
Teściowa zamarła.
— Co?
— Torbę. Proszę ją otworzyć.
Kobieta chwyciła siatkę obiema rękami.
— Nie pozwolę! To moje osobiste rzeczy! Nie masz prawa tam grzebać! Jeszcze teraz wezwę policję!
Igor nic nie powiedział.
Po prostu podeszł do matki, zabrał ciężką torbę z jej rąk i odwrócił ją do góry dnem nad podłogą.
Zawartość z hałasem wysypała się na laminat.
Wśród rzeczy znalazły się: połowa rolki papieru toaletowego z ich łazienki, zamknięta paczka drogie kawy, dwie zupełnie nowe gąbki kuchenne, mała srebrna łyżeczka z zestawu prezentowego oraz znany szklany flakonik z serum przeciwstarzeniowym.
Ten sam, który zniknął miesiąc temu.
Igor długo patrzył na leżącą przed nim kupkę.
Sytuacja była tak absurdalna, że Regina nie czuła nawet satysfakcji.
Mąż powoli uniósł oczy.
— Daj klucze.
Klavdia Michajłowna jakby nie uwierzyła w to, co usłyszała.
— Igorek… Synku… No co ty? Przecież ja po rodzinnemu. Macie wszystkiego pod dostatkiem. Przecież starałam się dla was. Oszczędzałam…
— Klucze do mieszkania — powtórzył już mocniej. — Połóż na szafce. Teraz.
Teściowa w końcu zrozumiała, że zwykłe łzy tym razem nie pomogą.
Spojrzała gniewnie najpierw na syna, potem na Reginę.
Gwałtownie włożyła rękę do kieszeni szlafroka, wyciągnęła pęk kluczy i z dzwonkiem rzuciła go na półkę na buty.
— Niewdzięcznicy! — syknęła Klavdia Michajłowna, przechodząc nad rozsypanymi rzeczami. — Nigdy więcej tu nie przyjdę! Żyjcie sobie, jak chcecie! Zarośnicie swoim brudem, zgnijecie tu bez mnie, wtedy przypomnicie sobie matkę! Tylko będzie za późno!
Wypadła w przedpokój.
Sekundę później drzwi wejściowe z trzaskiem się zatrzasnęły.
Igor wydawał się zestarzeć od razu.
Usiadł powoli na stołku i zasłonił twarz dłońmi.
Regina do niego nie podeszła.
Nie zaczęła go przytulać ani wypowiadać słów o tym, że ostrzegała.
Zamiast tego kucnęła, zebrała swoje rzeczy z podłogi, zaniosła je do kuchni i włączyła czajnik elektryczny.
Ani przeprosin, ani długich rozmów nie potrzebowała teraz.
Najważniejsze już dostała.
Prawdę.
Minął miesiąc.
Obietnicy, że nigdy więcej się nie pojawi, Klavdia Michajłowna oczywiście nie dotrzymała.
Najpierw zaczęła dzwonić do Igora późnymi wieczorami, skarżąc się, że podnosi jej się ciśnienie.
Potem zaangażowała krewnych. Jednemu opowiadała, że synowa wyrzuciła nieszczęsną matkę z mieszkania, innemu, że ją upokorzono, kolejnemu, że Regina specjalnie skłóciła ją z synem.
Jednak Igor nie sprzeczał się już z żoną.
Dalej przelewał matce pieniądze na leki dokładnie w terminie, tak jak wcześniej.
Ale Klavdia Michajłowna nie miała już kluczy.
Nie zapraszał jej w gości, a sam jeździł do niej znacznie rzadziej.
A w domu nagle zapanował spokój.
Kubki Reginy nie wędrowały już po szafkach.
Pieniądze zostawały dokładnie tam, gdzie je odłożono.
Flakoniki w łazience nie znikały.
Skarpety Igora za pierwszym razem znajdowały się w jego własnej szufladzie.
Mimo zwróconych kluczy Regina i tak wezwała fachowca i wymieniła wkładkę w zamku wejściowym.
A małego urządzenia na suficie sypialni nie kazała zdejmować.
Czerwona lampka nadal ledwo zauważalnie migała w półmroku, milcząco przypominając właścicielom mieszkania, jak drogo czasami przychodzi płacić za prawo do decydowania o tym, kto ma dostęp do ich prywatnej przestrzeni.
