— Jak zechcesz jeść albo kupić krem, będziesz mnie błagać.
— darł się mąż.
Marina otworzyła bankowość internetową i bezradnie spojrzała na ekran telefonu, na którym czerwonymi cyframi migało: „Karta zablokowana”.
Sprawdziła drugą kartę — to samo.
I trzecią też.
Dmitrij stał w drzwiach kuchni, ze skrzyżowanymi na piersi rękami, zadowolony z siebie jak kot, który złapał mysz.
— Zablokowałem wszystkie twoje karty.
— syknął mąż, przeciągając słowa.
— Teraz będziesz prosić o każdego rubla.
— Jak zechcesz jeść albo kupić krem, będziesz mnie błagać.
— Zrozumiałaś.
— Nie umiesz po dobroci, to nauczymy cię po złemu.
Teściowa, Walentyna Pietrowna, siedziała przy kuchennym stole i mieszała herbatę.
Złośliwy uśmieszek nie schodził jej z twarzy.
Ten uśmiech, który synowa widywała przez ostatnie pięć lat za każdym razem, gdy w rodzinie działo się coś nieprzyjemnego.
— Dimuś robi bardzo dobrze.
— zamruczała z zadowoleniem teściowa.
— Kobieta musi znać swoje miejsce.
— Bo się tu namnożyło… różnych wyemancypowanych.
— Zupełnie się rozbestwiła.
Marina powoli odłożyła telefon na stół.
W piersi narastała znajoma fala wściekłości, ale się opanowała.
Przez lata małżeństwa nauczyła się kontrolować emocje, choć kiedyś mogła rozwalić mieszkanie za znacznie mniejsze zniewagi.
— I co cię tak wkurzyło, co.
— Czym wytłumaczysz swoje nieludzkie zachowanie.
— zapytała cicho, niemal szeptem.
Dmitrij parsknął szyderczo.
— Jakbyś nie wiedziała.
— Albo masz zaniki pamięci.
— To ja ci przypomnę.
— Wczoraj przy Igorze zaczęłaś się ze mną spierać o urlop.
— Przy ludziach.
— W praktyce mnie upokorzyłaś.
— Myślisz, że ja na coś takiego pozwolę.
— Nigdy.
Marina doskonale pamiętała wczorajszy wieczór.
Przyszedł do nich Igor, kolega Dmitrija z pracy, i omawiali plany na lato.
Dima oznajmił, że pojadą do jego mamy na działkę, a ona po prostu powiedziała, że w tym roku chciałaby pojechać nad morze.
Tylko tyle.
— To się nazywa „upokorzyć cię przy ludziach”.
— Żona nie powinna sprzeciwiać się mężowi.
— ryknął Dmitrij.
— Zwłaszcza przy obcych.
— Ja jestem głową rodziny.
— I tę podstawową prawdę zapamiętasz na zawsze.
Walentyna Pietrowna kiwnęła z aprobatą.
— No właśnie.
— Za moich czasów kobiety wiedziały, jak się zachować.
— A teraz wszystkie zrobiły się jakieś bezczelne.
Marina spojrzała na nich oboje: na męża, który pięć lat temu przysięgał jej miłość i obiecywał nosić ją na rękach, i na teściową, która od pierwszego dnia ich znajomości nienawidziła synowej za to, że „odbiera jej ukochanego synka”.
Zapomnieli, kim była przed ślubem.
Zapomnieli całkowicie.
A przecież kiedyś Marina Krylowa była jedną z najbardziej obiecujących specjalistek od marketingu w dużej agencji reklamowej.
Wymyślała kampanie, o których mówiło całe miasto.
Zarabiała więcej niż wielu mężczyzn.
Jeździła czerwonym samochodem i nosiła drogie garnitury.
A przede wszystkim umiała podejść do ludzi.
Potrafiła negocjować, przekonywać, a czasem sprawiać, że inni robili to, co było potrzebne.
Potem zakochała się w Dimie, wyszła za mąż i urodziła syna.
Najpierw poszła na macierzyński, potem postanowiła zostać w domu jeszcze rok, potem dwa…
Mąż zarabiał nieźle i mówił: „Po co ci praca.
Zajmij się domem i dzieckiem.”
A ona uwierzyła i odpuściła.
Została zwykłą gospodynią domową.
Tylko że umiejętności nigdzie nie zniknęły.
Po prostu leżały głęboko, jak narzędzia w opuszczonym warsztacie.
— Dobrze.
— powiedziała Marina i tajemniczo się uśmiechnęła.
— Jak chcesz, kochanie.
Dmitrij się spięł.
Wyraźnie spodziewał się łez, histerii, błagania o odblokowanie kart.
Nie takiego spokoju.
— I nawet nie myśl, żeby brać moje karty bankowe.
— dodał z pogardą.
— Zmieniłem wszystkie PIN-y.
— Nie będę.
— obiecała Marina.
— A teraz wybaczcie, pójdę do Lioszy i pomogę mu z matematyką.
— Na zajęciach przedszkolnych dali im zadanie.
Wyszła z kuchni, czując na sobie ich zdziwione spojrzenia.
W pokoju dziecięcym czteroletni syn rzeczywiście siedział nad podręcznikiem do matematyki, bezskutecznie próbując rozwiązać zadanie o jabłkach.
— Mamo, nie wychodzi.
— poskarżył się.
— Zaraz to ogarniemy.
— powiedziała Marina, siadając obok niego.
I pomyślała: „Tak, zaraz ogarniemy wiele spraw.”
—
Kiedy ułożyła Lioszę do snu, Marina długo siedziała przy oknie w jego pokoju, patrząc na światła wieczornego miasta.
Gdzieś tam, w prestiżowej dzielnicy na wzgórzu, stał dom jej rodziców.
Duży, jasny, z ogrodem i basenem.
Dom, który opuściła pięć lat temu, trzaskając drzwiami i krzycząc do matki:
„Ty nic nie rozumiesz w miłości.”
Wtedy wydawało jej się, że rodzice są po prostu snobami.
Ojciec — właściciel największej w mieście sieci sklepów z materiałami budowlanymi, matka — z zamożnej rodziny, przyzwyczajona do tego, że wszystko w ich życiu ma być „jak należy”.
Dima był zwykłym menedżerem, mieszkał w wynajmowanej kawalerce, jeździł używanym autem.
Dla nich był nikim.
— Marinoczko.
— mówił wtedy ojciec.
— Nie jestem przeciw twojemu wyborowi.
— Ale chociaż najpierw z nim pomieszkaj.
— Poznaj go lepiej.
— On chce się z tobą ożenić, bo jesteś bogatą dziedziczką.
— ucięła matka.
— To oczywiste.
— Naprawdę nie widzisz prawdziwych zamiarów tego biedaka.
Marina nie widziała.
Albo nie chciała widzieć.
Dima był taki czuły, uważny, mówił właściwe rzeczy.
Ona była naprawdę zakochana i nie dostrzegała niczego wokół.
Nie było ślubu z pompą.
Rodzice oświadczyli, że nie uznają tego małżeństwa i nie dadzą młodej rodzinie ani grosza.
— Sama wybrałaś, sama to teraz przełykaj.
— powiedziała matka chłodno.
Tylko ojciec, żegnając córkę, wyszeptał:
— Kiedy nasycisz się miłością i oprzytomniejesz, wróć.
— Będę czekał.
Pierwszy rok małżonkowie naprawdę żyli w miłości i zgodzie.
Dima się starał, pracował na dwóch etatach.
Wynajmowali mieszkanie i oszczędzali na wszystkim.
Marina była w ciąży i szczęśliwa.
Miała nadzieję, że rodzice zobaczą, jak radzą sobie bez ich pieniędzy, i zrozumieją, że bardzo się mylili.
Potem urodził się Liosza i wszystko zaczęło się zmieniać.
Dima dostał awans, jego pensja wzrosła.
Ale wraz z dochodami zmienił się też on sam.
Mąż zaczął krzyczeć, wymagać, żeby „dorastała do statusu jego żony”.
Wprowadziła się teściowa, niby po to, by pomagać przy wnuku, a tak naprawdę — by przejąć władzę w domu.
Z każdym rokiem było tylko gorzej.
Marina uświadomiła sobie, że rodzice mieli rację.
Ale duma nie pozwalała jej tego przyznać.
A potem zaczęło jej się wydawać, że jest za późno, by wracać do domu.
Minęło tyle lat, tyle wody upłynęło.
I oto teraz Dima zablokował karty.
A ona siedziała bez środków do życia, jak ostatnia idiotka.
Telefon leżał na parapecie.
Marina kilka razy brała go do ręki i odkładała.
W końcu wybrała znajomy numer.
— Tato.
— głos zadrżał jej zdradliwie.
— To ja…
— Marina.
— Aleksandr Nikołajewicz mówił ostrożnie, ale ona usłyszała, jak się ucieszył.
— Córeczko…
— Jak się masz.
— Jak wnuk.
— Tato, ja…
— przełknęła gulę w gardle.
— Chcę się z tobą spotkać.
— Porozmawiać.
Po drugiej stronie zapadła napięta cisza.
— Twoja matka…
— Wiem.
— Ale muszę spróbować.
— Tato, mówiłeś, kiedy oprzytomnieję…
— Mówiłem.
— I nie zmieniłem zdania.
— Jutro w biurze o szóstej.
— Mama pojechała do siostry do Soczi na tydzień.
— Będę.
Po odłożeniu słuchawki Marina poczuła dziwną ulgę.
Pierwszy krok został zrobiony.
Najstraszniejszy.
Z sypialni dobiegły zadowolone głosy.
Dima z matką omawiali, jak szybko ona „się podda” i zacznie prosić o pieniądze na jedzenie.
Walentyna Pietrowna dawała maksymalnie trzy dni.
Dima stawiał na tydzień.
„Mylisz się, kochaniutcy.”
pomyślała Marina.
„I to bardzo.”
Otworzyła szafę i wyjęła z dalekiej półki stary biznesowy garnitur.
Granatowy, surowy, drogi.
Ten sam, w którym pięć lat temu prowadziła ostatnią prezentację.
Garnitur kobiety sukcesu, którą kiedyś była.
Bo jutro miała się odbyć najważniejsza rozmowa w jej życiu.
—
Biuro ojca wcale się nie zmieniło: surowe wnętrze z ciemnego drewna, skórzane fotele, zapach drogiej kawy.
Aleksandr Nikołajewicz wyszedł córce naprzeciw i mocno ją uściskał.
Marina poczuła, jak napięcie ostatnich dni trochę odpuszcza.
— Usiądź.
— wskazał fotel naprzeciwko biurka.
— Napijesz się kawy.
— Tak.
Gdy ojciec krzątał się przy ekspresie, Marina oglądała znajome zdjęcia na ścianie.
Rodzinne fotografie, na których była jeszcze mała, jej portrety z dorosłości.
A zdjęć z Dimą nie było, tak samo jak ujęć z wnukiem.
— Liosza jest bardzo podobny do ciebie z dzieciństwa.
— powiedział Aleksandr Nikołajewicz, stawiając przed córką filiżankę.
— Widziałem zdjęcia w mediach społecznościowych.
Czyli obserwował.
Przez cały ten czas obserwował ich życie, ale nie ingerował.
— Tato, wstyd mi.
— wypaliła Marina.
— Mieliście rację.
— Mama miała rację.
— Jestem głupia.
— Nie jesteś głupia.
— Byłaś młoda.
— Zakochana.
— ojciec usiadł naprzeciw i uważnie przyjrzał się jej twarzy.
— Co się stało.
Marina opowiedziała wszystko.
O stopniowych zmianach w Dimie, o teściowej, o wczorajszej awanturze i zablokowanych kartach.
Ojciec słuchał w milczeniu, tylko czasem kiwał głową.
— I czego chcesz.
— zapytał, gdy skończyła.
— Szansy.
— powiedziała Marina stanowczo.
— Daj mi szansę udowodnić, że wciąż potrafię pracować.
— Że pamiętam, jak to się robi.
— Że jestem wartościową kobietą, a nie bezradną miękką kluchą.
Mężczyzna uniósł brwi ze zdziwieniem.
— Chcesz wrócić do biznesu.
— Tak.
— Ale nie tak po prostu.
— Pamiętasz, że Dima pracuje w “Alfa-Stroj”, w dziale rozwoju.
— Pamiętam.
— Obecni właściciele sprzedają firmę.
Ojciec powoli kiwnął głową.
— I co z tego.
— Kup ją.
— A mnie postaw na czele tego działu, w którym pracuje Dima.
— Marinoczko…
— Ale tak, żeby nikt nie wiedział, że to ja.
— Oficjalnie niech to będzie jakiś Pietrow albo Sidorow.
— A w praktyce będę zarządzać ja.
— Szara eminencja.
Aleksandr Nikołajewicz odchylił się w fotelu.
— Córko, rozumiesz, co mówisz.
— Pięć lat nie pracowałaś.
— Rynek się zmienił, technologie, podejścia do zarządzania…
— Szybko się wdrożę.
— A twoja matka.
— Zniszczy mnie, jeśli się dowie, że ci pomagam.
— Zwłaszcza pieniędzmi firmy.
— Mama nic nie będzie wiedzieć.
— A jeśli się dowie, powiesz, że to czysto biznesowa decyzja.
— Kupno perspektywicznej firmy.
Ojciec pokręcił głową.
— Marina, to szaleństwo.
— Nie mogę ryzykować dużej sumy tylko dlatego, że chcesz się zemścić na mężu.
— To nie tylko zemsta, tato.
— Wiesz, jaka byłam.
— Nie zbudowałam sobie reputacji przypadkiem.
— Pamiętasz kampanię dla “Syberyjskiego Banku”.
— Albo projekt dla sieci meblowej.
— Pamiętam.
— Ale to było dawno.
— Umiejętności nie zniknęły.
— Po prostu… trochę zardzewiały.
— córka spojrzała na niego błagalnie.
— Daj mi miesiąc.
— Jeden miesiąc na zorientowanie się w sytuacji, na przygotowanie.
— Jeśli nie dam rady, zwalniasz mnie.
— Ale jeśli dam radę…
— Jeśli dasz radę, to co dalej.
— Dima dowie się, że żona została jego szefową, rozwiedzie się z tobą i zabierze dziecko.
— Nie zabierze.
— Marina uśmiechnęła się krzywo.
— Poza tym on się nie dowie.
— W papierach będę figurować jako zwykła konsultantka.
— Niewielka, ale legalna pensja.
— A prawdziwe decyzje będę podejmować przez podstawioną osobę.
Aleksandr Nikołajewicz długo milczał, obracając w palcach długopis.
— “Alfa-Stroj” faktycznie jest wystawiona na sprzedaż.
— powiedział powoli.
— Właściciel zbankrutował i szuka kupca.
— Cena jest rozsądna.
— Czyli jest szansa.
— Jest ryzyko, że stracimy pieniądze.
— Duże pieniądze.
— Tato, proszę.
— Marina usiadła na brzegu biurka, jak robiła to w dzieciństwie, kiedy chciała wyprosić u ojca coś ważnego.
— Jestem twoją córką.
— Daj mi szansę udowodnić to nie tylko sobie, ale i wszystkim innym.
— Mamie.
— Dimie.
— Tej obrzydliwej teściowej.
Ojciec spojrzał na nią uważnie.
— A jeśli się nie uda.
— Jeśli nie dasz rady w obecnym tempie, przy nowych wymaganiach.
— Wtedy uczciwie przyznam się do porażki i już nigdy o nic cię nie poproszę.
— Dobrze.
— Aleksandr Nikołajewicz niespodziewanie się zgodził.
— Spróbujemy.
— Ale na warunkach.
Serce Mariny podskoczyło.
— Jakich.
— Po pierwsze.
— Oficjalnie jesteś zwykłą konsultantką marketingową.
— Pensja: czterdzieści tysięcy.
— Resztę dostaniesz w premiach, jeśli dział pokaże dobre wyniki.
— Po drugie.
— Jeśli za trzy miesiące wyniki będą gorsze, kończymy.
— Po trzecie.
— Matka nic nie wie, dopóki nie zdecyduję, że pora jej wszystko powiedzieć.
— Zgoda.
— Marina zeskoczyła z biurka i uściskała ojca.
— Dziękuję, tato.
— Nie pożałujesz.
— Zobaczymy.
— mruknął, ale ona zauważyła, że cieszy go jej determinacja.
— Jutro zaczynasz studiować dokumenty “Alfa-Stroj”.
— A teraz… jak w domu wyjaśnisz, że znalazłaś pracę.
Marina uśmiechnęła się.
— Na razie nie będę tłumaczyć.
— Niech myślą, że szukam kogoś, kto pożyczy mi pieniądze.
—
Przez kolejne dwa tygodnie Marina żyła w szaleńczym tempie.
Rano odwoziła Lioszę do przedszkola, potem jechała do biura ojca studiować dokumenty firmy “Alfa-Stroj”.
Wieczorem wracała do domu, do niezadowolonych min męża i teściowej, którzy czekali, aż wreszcie pęknie i zacznie prosić o pieniądze.
— Gdzie ty się podziewasz.
— pytał Dima każdego wieczoru.
— Chodzę do koleżanek, szukam, kto pomoże.
— odpowiadała Marina złośliwie, i częściowo była to prawda.
Naprawdę spotykała się ze starymi znajomymi, odnawiała kontakty, sprawdzała, jak zmienił się rynek.
Walentyna Pietrowna prychała.
— Pewnie wstyd ci prosić męża o pieniądze.
— Lepiej się upokarzać przed obcymi.
— Jeszcze przypełzniesz.
Pod koniec drugiego tygodnia Marina miała już gotową strategię reformy działu rozwoju “Alfa-Stroj”.
Przeanalizowała wszystkich pracowników, ich projekty, problemy firmy.
I zrozumiała, że Dima nie pracował tam wcale tak świetnie, jak opowiadał w domu.
W poniedziałek Aleksandr Nikołajewicz ogłosił zakup firmy.
We wtorek cała “Alfa-Stroj” huczała od wiadomości o nadchodzących zmianach.
A w środę wieczorem Dima wrócił do domu w wyjątkowo dobrym nastroju.
— Wyobraź sobie.
— opowiadał mąż przy kolacji.
— Nasz dział będzie miał nowego szefa.
— Mówią, że to mocny specjalista.
— Będą duże zmiany, możliwe awanse.
— Jak interesująco.
— odpowiedziała żona, mieszając zupę.
— A jak on się nazywa.
— Aleksiej Michajłowicz Pietrow.
— Jutro ma przyjść do pracy.
— Wygląda na to, że nowy właściciel postanowił na serio zainwestować w rozwój.
Marina kiwnęła głową.
Aleksiej Michajłowicz był synem starego przyjaciela ojca, niedawno wrócił z Ameryki.
Zgodził się zostać podstawionym szefem za bardzo dobre pieniądze.
Mądry, wykształcony, a przede wszystkim gotowy we wszystkim słuchać Mariny.
— A jeśli nowy szef ci się nie spodoba.
— zapytała ona.
Dima parsknął.
— A co mi zrobi.
— W tym dziale pracuję najwięcej, najlepiej znam projekty.
— Beze mnie sobie nie poradzi.
— Oczywiście, kochanie.
— Oczywiście.
Następnego dnia Marina po raz pierwszy od pięciu lat założyła biznesowy garnitur i przyszła do biura “Alfa-Stroj”.
Oficjalnie była konsultantką marketingową, którą Pietrow przyprowadził ze sobą.
O dziesiątej odbyło się zebranie całego działu.
Marina siedziała w ostatnim rzędzie z notesem, jak przystało na młodszą konsultantkę.
Dima w pierwszym rzędzie, ważny i pewny siebie.
Aleksiej Michajłowicz okazał się świetnym aktorem.
Mówił właściwe rzeczy, wyglądał solidnie, zadawał potrzebne pytania.
A gdy przyszło do prezentacji zespołu, Dima wstał pierwszy.
— Dmitrij Wołkow, starszy specjalista ds. rozwoju.
— wyrecytował.
— W firmie cztery lata, prowadzę trzy duże projekty…
— Rozumiem.
— kiwnął Aleksiej Michajłowicz.
— Proszę pokazać wyniki projektu “Północny Kwartał”.
Dima się zająknął.
— No… tam są pewne drobne trudności…
— Jakie dokładnie.
— Obieg dokumentów trochę się przeciągnął…
Marina znała prawdę.
Od pół roku Dima nie potrafił uzgodnić kluczowych dokumentów, bo od początku źle policzył kosztorysy.
Projekt wisiał martwym ciężarem, a Dima co miesiąc zdawał raport o “drobnych trudnościach”.
— Rozumiem.
— powiedział Aleksiej Michajłowicz.
— Jutro szczegółowo przeanalizujemy wszystkie pana projekty.
— Indywidualnie.
Po zebraniu Marina dogoniła Aleksieja na korytarzu.
— Jak wrażenia.
— Twój mąż albo jest kompletnym amatorem, albo bardzo dobrze kłamie.
— powiedział cicho.
— Połowa tego, co mówił, nie zgadza się z dokumentami.
— Wiem.
— Teraz rozumiesz, dlaczego tak bał się stracić pracę.
— Rozumiem.
— I co dalej.
— Dalej zaczynamy pokazywać, jak się naprawdę pracuje.
Wieczorem mąż wrócił do domu zaniepokojony.
— Dziwny jest ten nowy szef.
— marudził.
— Za dużo pyta.
— I zna się na szczegółach.
— Może po prostu chce wejść w temat.
— Jaki temat…
— machnął ręką.
— Jutro mu wszystko wytłumaczę, zrozumie.
Marina uśmiechnęła się.
— Oczywiście, kochanie.
— Ty jesteś u nas najbardziej doświadczony.
A sama pomyślała: “Jutro będzie ciekawy dzień.”
Przygotowała już dla Aleksieja pełną analizę wszystkich błędów Dimy i plan naprawy sytuacji.
Plan, po którym Dima zrozumie, że czasy się zmieniły.
I jego żona też.
—
Po miesiącu pracy pod kierownictwem “Aleksieja Michajłowicza” dział zmienił się nie do poznania.
Trzy zamrożone projekty ruszyły, podpisano dwa nowe kontrakty, a zysk wzrósł o trzydzieści procent.
Tylko że Dima prawie nie miał w tym sukcesie udziału.
Każdego wieczoru wracał do domu coraz bardziej ponury.
— Ten Pietrow kompletnie odleciał.
— narzekał przy kolacji.
— Wyobraź sobie, każe mi przerabiać raporty.
— Mówi, że obliczenia są niedokładne.
— Pewnie ma swoje wymagania.
— odpowiadała ostrożnie Marina.
— Jakie wymagania.
— wybuchał.
— Cztery lata tak pracuję i wszystkim pasowało.
Walentyna Pietrowna mlaskała współczująco.
— Dimusiu, nie przejmuj się.
— Pokaż temu wyżej noszącemu się, kto tu jest głównym specjalistą.
A Marina śmiała się w duchu.
Dima nie tylko nie radził sobie z nowymi wymaganiami.
Sabotował pracę, licząc, że Aleksiej Michajłowicz da mu spokój.
Nie rozumiał, że kopie pod sobą dół.
W piątek sytuacja osiągnęła punkt wrzenia.
Dima zepsuł ważne spotkanie z klientami, przychodząc nieprzygotowany i z przestarzałymi danymi.
Kontrakt na pięć milionów wisiał na włosku.
— Dość.
— powiedział wieczorem Aleksiej Michajłowicz, wzywając Marinę do siebie.
— Nie da się dłużej tolerować.
— Kompromituje dział.
— Zwolnimy go.
— A ty.
— On się domyśli…
— Nie domyśli się.
— uśmiechnęła się Marina.
— Mam plan.
W poniedziałek rano Dima dostał wypowiedzenie.
Podstawa: niezgodność z zajmowanym stanowiskiem.
— To niemożliwe.
— krzyczał w gabinecie Aleksieja Michajłowicza.
— Będę się skarżył.
— To nielegalne.
— Proszę bardzo.
— odpowiedział spokojnie mężczyzna.
— Oto dokumenty dotyczące pańskich projektów z ostatniego miesiąca.
— Oto opinie ekspertów.
— Myślę, że inspekcja pracy się temu przyjrzy.
Dima chwycił dokumenty, przebiegł wzrokiem i zbladł.
Była tam cała prawda o jego pracy.
Wszystkie błędy, wszystkie dopiski, cała niekompetencja.
— Ale ja… ja mogę się poprawić…
— Za późno.
— Decyzja zapadła.
Marina siedziała w swoim małym gabinecie i słuchała, jak Dima tupie po korytarzu, kłóci się z ochroną, domaga się sprawiedliwości.
Potem wszystko ucichło.
Wyszedł.
Do domu przyjechała wcześniej.
Dima siedział w kuchni z ponurą miną, a Walentyna Pietrowna go pocieszała.
— Coś się stało.
— zapytała Marina niewinnie.
— Zwolnili mnie.
— powiedział mąż ponuro.
— Ten Pietrow… wrobił mnie.
— Sfingował dokumenty.
— Ojej, to straszne.
— Co teraz zrobimy.
— Znajdę nową pracę.
— Dobrze, że karta wynagrodzeniowa nie jest zablokowana, będziemy mieli z czego żyć na początku.
— I tu się mylisz.
— powiedziała Marina i wyjęła telefon.
— Karta jest zablokowana.
Dima wpatrywał się w nią.
— Co.
— Twoja karta wynagrodzeniowa jest zablokowana decyzją pracodawcy.
— W umowie jest punkt o rekompensacie szkody.
— Marina mówiła spokojnie, nawet z lekkim uśmiechem.
— Dopóki nie zwrócisz firmie strat wynikających z twoich błędów, nie zobaczysz pieniędzy.
— Ale to… to niemożliwe.
— Ty nie możesz…
— Ja.
— Marina roześmiała się.
— A co ja mam do tego, kochanie.
— To decyzja twojego byłego szefa.
Dima zerwał się, chwycił telefon i zaczął sprawdzać karty.
Wszystkie były zablokowane.
— Marina.
— Co się dzieje.
— Dzieje się to, o czym zapomniałeś.
— Przez pięć lat robiłeś ze mnie gospodynię domową.
— Myślałeś, że stałam się słaba, zależna.
— Zablokowałeś moje karty, żebyś mógł patrzeć, jak pełzam przed tobą na kolanach.
— Ty… to ty mnie zwolniłaś.
— Ja.
— I wiesz, co jest najzabawniejsze.
— Przez miesiąc pracowałeś dla mojej rodziny i nawet się nie domyślałeś.
— Tata kupił waszą firmę “Alfa-Stroj”.
— A ja kieruję twoim działem przez podstawioną osobę.
Dima osunął się na krzesło.
Walentyna Pietrowna patrzyła na synową z otwartymi ustami.
— To niemożliwe…
— Możliwe.
— I to dopiero początek, Dima.
— Teraz o każdego rubla będziesz prosił mnie.
— Jak zechcesz jeść albo kupić sobie nową koszulę, będziesz mnie błagać.
— Zrozumiałeś.
— Ale Liosza… nasz syn…
— Syn zostanie ze mną.
— Mam pracę, dochody i mieszkanie.
— kobieta skinęła w stronę Walentyny Pietrowny.
— A ty możesz mieszkać z mamusią za jej emeryturę i szukać nowej pracy.
— Jeśli ją znajdziesz, oczywiście.
— Referencje z poprzedniego miejsca pracy masz takie sobie.
— Marinoczko.
— Dima spróbował wstać, ale nogi mu się ugięły.
— Co ty robisz.
— Przecież jesteśmy rodziną…
— Byliśmy rodziną.
— Dopóki nie postanowiłeś zostać tyranem.
— Marina wzięła torebkę.
— Lioszę zabieram do rodziców.
— A wy z mamusią pomyślcie, co dalej.
— Ale mieszkanie…
— Wynajmowane.
— Umowa jest na mnie i to ja zdecyduję, czy ją przedłużyć.
Marina ruszyła do wyjścia, ale w drzwiach odwróciła się.
— A tak przy okazji.
— Jutro mam spotkanie z nowymi inwestorami.
— Możliwe, że dostanę awans.
— Więc nie nudźcie się.
Wyszła, zostawiając męża i teściową w kompletnym osłupieniu.
Na ulicy Marina wyjęła telefon i wybrała numer ojca.
— Tato.
— Wszystko gotowe.
— Możesz zadzwonić do mamy i powiedzieć, że twoja córka wróciła do biznesu.
— I że chyba w końcu nasyciła się miłością.
Sprawiedliwość zwyciężyła.
Ale najważniejsze: Marina znów stała się sobą.
