Zapach pieczonego kurczaka z czosnkiem rozniósł
się po całym mieszkaniu i obiecywał przytulny,
smaczny wieczór.
Witalij przekręcił klucz w zamku, popchnął
drzwi i natychmiast potknął się o coś dużego i
twardego.
Prosto w przedpokoju, prawie całkowicie blokując przejście do szafki na buty, stały trzy kartonowe pudła.
Wszystkie były mocno owinięte szeroką taśmą, jakby przygotowywano je do długiej podróży.
— Weronika!
W odpowiedzi — cisza.
Witalij jako tako zdjął buty, ledwo zahaczając o górne pudło, i z irytacją popchnął je nogą bliżej ściany.
— Czego drzesz się na cały korytarz?
Weronika pojawiła się z kuchni.
Włosy spięte na karku w ciasny kok, na domową bluzkę narzucony stary fartuch w drobne kwiatki.
Zatrzymała się przy framudze drzwi, oparła ramieniem i spojrzała na męża długim, ciężkim wzrokiem.
— Co to za zawaliska?
Witalij strzepnął śnieg z kożucha i spróbował się uśmiechnąć, jakby wszystko, co się działo, było zwykłym domowym żartem.
— Postanowiłaś zrobić niespodziankę? Świetnie. A ja kupiłem mandarynki, tak jak prosiłaś.
Podniósł reklamówkę i lekko nią potrząsnął.
Plastik zaszeleścił, ale Weronika nawet się nie uśmiechnęła.
Stała dokładnie na środku przejścia, jakby specjalnie nie zamierzała wpuszczać go dalej do mieszkania.
— Niespodzianka — powiedziała sucho. — Tylko nie dla ciebie. Dla mnie.
— Jak to rozumieć?
Witalij spróbował przecisnąć się obok pudeł, żeby powiesić wierzchnie okrycie, ale Weronika nie drgnęła ani na krok.
To mieszkanie kupili osiem lat temu.
Inwestowali uczciwie, po równo.
Weronika sprzedała wtedy niewielkie mieszkanie, które odziedziczyła po babci, a Witalij dołożył swoje oszczędności z zarobków na północy.
Zdecydowali się zapisać lokal na niego, bo wzięli ślub dopiero miesiąc po transakcji.
Wtedy mąż pewnie tłumaczył o ulgach podatkowych, o wygodzie, o tym, że ona nie będzie musiała biegać po urzędach i zajmować się papierami.
Weronika uwierzyła.
Żyła spokojnie i nawet nie myślała, że w tym zaufaniu pewnego dnia pojawi się tak głęboka rysa.
Do zeszłej środy.
— Tak, nie zrozumiałem — zmarszczył brwi Witalij.
Rzucił reklamówkę z mandarynkami na szafkę.
— Będziemy jeść kolację czy bawić się w zagadki? Jestem strasznie zmęczony, daj chociaż zdjąć kożuch. I sprzątnij ten karton, nie da się tu przejść.
— Nie sprzątnę.
— A to niby dlaczego?
— Bo to twoje rzeczy, Witaliku — wyraźnie powiedziała Weronika. — Wszystkie co do jednej. Złożyłam nawet twoje stare brezentowe rękawice z balkonu. I zimowe wędki. I kolekcję kufli do piwa, z których zdmuchiwałeś pyłki.
Witalij znieruchomiał.
Z rozerwanej reklamówki na wycieraczkę wypadło kilka jasnych mandarynek.
— Jakie znowu rzeczy? — spojrzał bezradnie na pudła. — Coś ty urządziła przed świętami? Zwariowałaś kompletnie?
— A widzisz.
Weronika mówiła cicho, ale od jej głosu Witalijowi zrobiło się nieswojo.
— Znaczy, to ja zwariowałam. A człowiek, który potajemnie przed żoną przepisuje mieszkanie na swoją mamusię, jest u nas, wychodzi na to, absolutnie zdrowy i rozsądny?
Twarz Witalija gwałtownie się zmieniła.
Rumieniec podniósł się od szyi do policzków i stał się szczególnie widoczny na tle śniegu, który pozostał na kołnierzu kożucha.
Przełknął ślinę.
Słowa jakby ugrzęzły mu w gardle.
— Jaką znowu mamusię… Jakie mieszkanie… Wer, co ty w ogóle wygadujesz?
— Darowiznę, Witaliku. Darowiznę na rzecz Klaudii Michajłowny.
Weronika włożyła rękę do kieszeni fartucha, spokojnie wyjęła złożoną na pół kartkę i rozwinęła ją przed mężem.
— Trzy dni temu poprosiłeś mnie, żebym zaniosła twój kożuch do pralni. Ja, jak zwykle, sprawdziłam kieszenie, wytrzepałam drobne. I znalazłam pokwitowanie od notariusza. Prawdziwie cudowne znalezisko. Okazuje się, że mój mąż to człowiek o wielkim sercu. Wziął i podarował nasze wspólne dwupokojowe mieszkanie swojej mamie.
Witalij zaczął nerwowo wodzic wzrokiem po przedpokoju.
Najpierw spojrzał na pudła, potem na żonę, potem znowu na papier w jej rękach.
— To… To wcale nie to, co pomyślałaś!
— Prawda?
Weronika lekko uniosła brew.
— A co to w takim razie jest? Może Klaudii Michajłownie wycieczka na wakacje? Albo list pochwalny od ważnego szefa? A ja, widocznie, oduczyłam się czytać? Tutaj całkiem wyraźnie jest napisane: opłata za usługi rejestracji umowy darowizny nieruchomości.
Witalij gorączkowo próbował wymyślić odpowiedź.
Jako człowiek, którego przyłapano na miejscu przestępstwa, postanowił wybrać stary, sprawdzony sposób — przejść do ataku.
Wcześniej taki chwyt czasem pomagał.
— Żadnych łajdactw nie urządzałem!
Zrobił krok do przodu, niemal pochylając się nad pudłami.
— Według dokumentów mieszkanie jest moje! Znaczy, mam prawo nim rozporządzać!
— Nasze mieszkanie — twardo poprawiła Weronika. — Połowa pieniędzy w nim jest moja. Babci kawalerka. Zapomniałeś?
— Ile to lat minęło!
Witalij zapłonął i zaczął wymachiwać rękami.
— Osiem lat! Kto teraz będzie pamiętał, czyje tam były środki! Ja tu remont robiłem! Ja czynsz opłacałem! Ja na te ściany swoim garbem zarabiałem!
— Remont robiliśmy razem.
Głos Weroniki pozostawał spokojny i właśnie to wściekało go najbardziej.
— A rachunki płaciłeś sam tylko przez pół roku, kiedy miałam redukcje w pracy. Przez cały resztę czasu mieliśmy wspólny budżet. Składaliśmy pieniądze do jednej skarbonki.
Zrobiła krok do przodu i Witalij musiał ustąpić.
— Po co to zrobiłeś, Witaliku? Czegoś się tak przestraszył?
Odwrócił wzrok i wpatrywał się w mandarynki rozrzucone po wycieraczce.
Jego pewność siebie gwałtownie zachwiała się.
— Mamusia się martwiła…
Potarł nasadę nosa i starannie unikał spojrzenia żony.
— Wiek już swoje robi. Ciśnienie. Serce szwankuje. Potrzebowała gwarancji, że na starość nie zostanie na ulicy.
— Na jakiej ulicy?
Weronika z osłupieniem spojrzała na niego.
— Ona ma swoje przestronne mieszkanie w centrum! Jaka jeszcze ulica? Kogo ty teraz próbujesz oszukać?
— No mało to się zdarza!
Witalij znowu spróbował podnieść głos.
— Życie jest długie! Sama wiesz, jakie kobiety teraz chodzą. Cokolwiek — od razu dzielić majątek. A mamusia to człowiek godny zaufania, ona zachowa! Przecież my z tobą i tak razem mieszkamy. Jaka różnica, na kogo jest zapisany papier? Tobie to jaka szkoda, czyje nazwisko widnieje w rejestrze?
Weronika nie drgnęła.
Długo czekała właśnie na te słowa.
Trzy dni spokojnie i metodycznie pakowała pudła.
Składała jego koszule, narzędzia, sprzęt wędkarski.
Bez krzyków.
Bez łez.
Bez tłuczonych talerzy.
Po prostu pakowała rzeczy człowieka, z którym nie zamierzała już dzielić ani kolacji, ani domu, ani życia.
— Więc tak to wygląda.
Skinęła głową jakimś swoim myślom.
— Zachowa, mówisz. Przede mną zachowa moją własną połowę. Świetny plan.
— No Wer, no po co ty zaczynasz!
Witalij ożywił się, uznając, że żona lada moment złagodnieje.
— Przecież wszystko jest w porządku! Nikt cię stąd nie wygania! Mieszkaj sobie spokojnie. Przecież jesteśmy rodziną. Ja w ogóle chciałem ci potem powiedzieć, nieco później, żebyś niepotrzebnie się nie martwiła.
— Rodziną.
Weronika powtórzyła to słowo cicho, jakby sprawdzała, czy pozostało w nim jeszcze jakiekolwiek znaczenie.
— W rodzinie za plecami takich rzeczy się nie wyprawia. Swoją drogą, Witaliku, Klaudia Michajłowna do mnie wczoraj dzwoniła.
— Po co?
Mąż natychmiast stał się czujny.
— Szczebiotała jak gdyby nigdy nic. Pytała, co będziemy gotować na drugie danie. Opowiadała o swoim firmowym wywarze na galaretę. Dawała rady, jak lepiej domyć okna na wiosnę.
— Widzisz!
Witalij z ulgą wypuścił powietrze.
— Ona traktuje cię jak własną córkę! Troszczy się!
— Tak, oczywiście — Weronika poprawiła fartuch. — Tylko skoro Klaudia Michajłowna jest teraz pełnoprawną właścicielką tych metrów, niech ona ci gotuje kolacje. I niech pierze też ona. Okna myć, sądząc po jej radach, potrafi doskonale.
— Do czego zmierzasz?
— Do tego, że starannie zebrałam twoje rzeczy. Nawet skarpetki złożyłam w pary.
Podeszła do pudeł, oparła dłonie o górne i gwałtownie popchnęła je prosto w stronę Witalija.
Zaledwie zdołał odskoczyć do tyłu, na klatkę schodową.
Karton głucho uderzył o framugę otwartych drzwi.
— Czyś ty całkiem nienormalna?!
Cudem utrzymał się na nogach.
— Zabieraj swój dobytek.
Drugie pudło poleciało za nim.
Witalij spróbował je złapać, ale tylko niezdarnie machnął rękami.
Ze słabo zaklejonego rogu wypadł jego ulubiony domowy pantofel.
— Weronika, przestań z tym cyrkiem!
Spróbował znowu przecisnąć się do mieszkania, ale żona mocno stanęła w przejściu.
— Święto za dwie godziny! Gdzie ja pójdę z tymi pudłami na noc patrząc? Tak nie wolno robić!
— To idź do mamusi!
Weronika z siłą wypchnęła trzecie pudło.
— Skoro mieszkanie przypadło jej, niech ona ci kroi sałatki. A ja po pracy obsługiwać cwany facet i jego mamusię się nie podpisywałam. Pańszczyznę dawno zniesiono!
— Nie masz prawa!
Witalij spurpurowiał.
Z jego pozornego ugodowego nastawienia nie zostało nic.
— To moja powierzchnia mieszkalna! Mamy! Jutro zawołam dzielnicowego i wystawię cię stąd za drzwi! Rozmarzyłaś się na cudzy majątek! Zwijaj wargę, zanim się potkniesz!
— Przyjdź.
Weronika uśmiechnęła się spokojnie, niemal czule, i od tego uśmiechu Witalijowi zrobiło się jeszcze bardziej niepokojąco.
— Przy okazji wytłumaczysz wszystkim, jak potajemnie wyprowadzałeś wspólny majątek z rodziny. Wyciągi bankowe o przelewie pieniędzy z mojego konta na twoje sprzed ośmiu lat wydrukowałam jeszcze w czwartek w oddziale. Z pieczątkami. Trzeba przyznać, archiwum się zachowało. Więc zobaczymy się w sądzie, Witaliku.
Nie zamierzała słuchać, co zacznie krzyczeć w odpowiedzi.
Po prostu zatrzasnęła drzwi przed jego powykrzywianą twarzą.
Na klatce schodowej coś z hukiem spadło.
Widocznie Witalij ze złości kopnął jedno z pudeł.
Potem słychać było ciężkie, pospieszne kroki schodzące po schodach.
Weronika przekręciła klucz w zamku.
Oparła się plecami o chłodne metalowe drzwi i przez kilka sekund po prostu stała, wsłuchując się w ciszę.
W mieszkaniu wciąż smakowicie pachniało pieczonym kurczakiem z czosnkiem.
Poszła do kuchni, wyjęła z serwantki piękny talerz ze złotym obrzeżem, odkroiła sobie duży kawałek mięsa i nalała szklankę soku.
Na duszy powoli robiło się lżej.
A jutro rano w pierwszej kolejności trzeba będzie wezwać fachowca.
Wizytówka ślusarza od dawna wisiała na korkowej tablicy obok kalendarza.
Wymiana zamków to sprawa nieskomplikowana.
Za to bardzo korzystna dla spokoju.
