Ale nie spodziewała się, że odpowiem jej prosto
w twarz za świątecznym stole…
— Ola, lepiej od razu zdejmij obcasy.
Za parę godzin nogi ci odpadną.
I oto jeszcze, weź.
Specjalnie dla ciebie przywiozłam czysty fartuch, żeby nie zplamić stroju.
Tamara Nikołajewna uśmiechnęła się tak łagodnie, jakby wręczała mi nie biały bawełniany fartuszek z haftowanym wzorem, a drogi prezent.
Staliśmy w przestronnym holu podmiejskiego domku, wynajętego specjalnie na jubileusz cioci Ludy — młodszej siostry mojej teściowej.
Kończyła sześćdziesiąt lat i za około godzinę miał tu się zacząć wielki rodzinny bankiet.
Automatycznie przyjęłam fartuch z rąk Tamary Nikołajewny.
Grubawa bawełniana tkanina nieprzyjemnie zahaczyła o elementy dekoracyjne mojej nowej sukienki.
Sukienkę wybierałam przez kilka tygodni.
Ciemnozieloną, lejącą się, z miękkiego jedwabiu.
Poszła na nią prawie połowa mojej zaliczki.
Rano pojechałam jeszcze do salonu, gdzie zrobiono mi fryzurę i lekki makijaż wieczorowy.
Wcale nie zamierzałam tak się ubierać na zwykłe rodzinne spotkania.
Ale zaproszenie, które Tamara Nikołajewna rozesłała wcześniej do wszystkich krewnych, obiecywało niemalże przyjęcie salonowe.
Tam osobno wspomniano o świątecznym dress codzie i głośno deklarowano „luksusowy wieczór jubileuszowy”.
Dlatego fartuch w moich rękach wyglądał szczególnie niedorzecznie.
— Dziękuję, — powiedziałam, patrząc najpierw na przednik, a potem na teściową.
— Tylko nie bardzo rozumiem, po co mi on.
Czy coś pokroić w kuchni?
Tamara Nikołajewna klasnęła w dłonie.
Na jej nadgarstkach zadźwięczały ciężkie złote bransolety.
Sama wyglądała tak, jakby wybierała się co najmniej na wręczenie nagrody.
Bordowa aksamitna sukienka, wysoka skomplikowana fryzura, mocny makijaż, masywne kolczyki i perfumy, których zapach czuło się z odległości kilku metrów.
— Ojej, co tu jeszcze kroić!
Wszystko jest przygotowane, pojemniki stoją w kuchni.
Po prostu Ludoczka postanowiła nie wydawać pieniędzy na kelnerów.
Sama chata wynajęta przyzwoicie, produkty zamówione, a wiesz, ile teraz kosztuje obsługa?
Szaleństwo po prostu!
Pomyślałyśmy z nią i postanowiłyśmy: po co płacić obcym ludziom, skoro mamy tylu własnych?
Milcząc, patrzyłam na nią.
Ale Tamara Nikołajewna już weszła w rolę.
— Jesteś u nas młoda, szybka, a do tego dobrze wyglądasz.
Więc będziesz pomagać przy podawaniu.
Sałatek gdzie trzeba poprawić, zebrać puste talerze, roznieść gorące.
A póki goście się schodzą — przywitasz ich, przyjmiesz wierzchnie odzienie, pokażesz, gdzie jest toaleta.
Nic trudnego.
Wyliczała moje przyszłe obowiązki zupełnie spokojnie.
Tak, jakbyśmy jeszcze miesiąc temu o wszystkim gadali, a ja teraz z jakiegoś powodu udawałam, że słyszę o tym po raz pierwszy.
— Tamara Nikołajewna, — mówiłam celowo powoli, żeby nie wybuchnąć, — przyjechaliśmy tutaj z Dienisem jako goście.
W ogóle też planowaliśmy odpoczywać i świętować.
— Boże, Olu, jaki znowu odpoczynek, kiedy bliska osoba ma jubileusz? — zamachnęła się teściowa.
— Przecież tu sami swoi!
Nie obcym przecież pomagasz.
Narzuć ten fartuch, nie kłóć się.
I idź na razie do kuchni.
Marina już tam płucze dzbanki na kompot.
W tej samej chwili drzwi wejściowe się otworzyły.
Do holu wszedł Dienis.
Mąż trzymał przed sobą duże pudełko z ekspresem do kawy.
Prezent był drogi: zrzucaliśmy się na niego razem z kilkoma krewnymi.
Oprócz tego od nas osobiście przygotowana była całkiem solidna koperta.
Dienis ciężko dyszał, ostrożnie stawiając nogi, żeby nie upuścić pudełka.
— Dienis, — zawołałam.
Zatrzymał się.
— Co?
Podniosłam fartuch.
— Twoja mama właśnie oznajmiła, że dzisiaj będę pracować jako kelnerka.
Dienis postawił ciężki pufa, wyprostował się i utarł dłonią czoło.
Najpierw spojrzał na mnie.
Potem na fartuch.
Potem przeniósł wzrok na matkę.
— Mamo, czy ty poważnie?
Jaka znowu kelnerka?
Ola jest w wieczorowej sukni, na obcasach.
Tamara Nikołajewna błyskawicznie zmieniła wyraz twarzy.
Komendantowe nutki zniknął, zamiast nich pojawił się miękki, prawie proszący ton.
— Dienis, no tylko nie zaczynaj.
Przecież nie proszę jej o noszenie mebli!
Po prostu pomóc cioci Ludzie.
Od wczoraj skacze jej ciśnienie, w ogóle nie wolno jej się denerwować.
Ja z wujkiem Kolą muszę witać gości i pilnować starszych krewnych.
A kto jeszcze pomoże?
Młodzi i pomogą.
Przecież jesteśmy jedną rodziną.
Odwróciła się do mnie.
— Oleńka, no czemu ty właściwie tak stoisz?
Ludzie zaczną się schodzić za jakieś dwadzieścia minut.
Dienis uśmiechnął się winnie.
Od razu zrozumiałam, czym skończy się ta rozmowa.
— Olu, no pomóż im trochę, dobrze? — prosił.
— Tylko na początku.
Dopóki ludność się nie zjdzie i wszyscy nie usiądą.
Potem cię zluzuję.
Tylko proszę bez niespodzianek dzisiaj, ciotka naprawdę ma wysokie ciśnienie.
Szybko pocałował mnie w policzek, znów chwycił pudełko i ruszył w stronę sali bankietowej.
Stamtąd już docierały głosy pierwszych krewnych.
Zostałam na środku holu z fartuchem w rękach.
W środku powoli narastało irytacja.
Chciało mi się dogonić Dienisa i zapytać, dlaczego akurat moja niechęć do darmowej pracy na święcie automatycznie nazywana jest „niespodziankami”.
Ale drzwi otwierały się jedne po drugich.
Do domku wchodzili krewni z kwiatami, pudełkami, prezentowymi paczkami.
Nie chciało mi się urządzać awantur na oczach wszystkich.
W końcu powitać kilku osób to naprawdę nietrudno.
Otworzyłam szafkę, wcisnęłam tam fartuch, poprawiłam włosy przed lustrem i poszłam na salę.
Pierwsza godzina zamieniła się w nieskończoną krzątaninę.
Jednym tłumaczyłam, gdzie złożyć prezenty.
Innym pokazywałam garderobę.
Kolejnych odprowadzałam do toalety.
Komuś pomagałam zdjąć płaszcz.
Komuś szukałam zapasowych wieszaków.
Ciocia Luda faktycznie wyglądała na zmęczoną i bladą.
Siedziała na czele świątecznego stołu, uśmiechała się do gości i przyjmowała życzenia.
A Tamara Nikołajewna tymczasem dosłownie frunęła między krewnymi z kieliszkiem musującego napoju.
— Nie wyobrażacie sobie, ile sił poszło na organizację! — opowiadała to jednemu, to drugiemu.
— Znaleźć taki domek to cała historia!
A produkty!
A wystrój!
Myślałam już, że ten dzień nigdy nie nadejdzie!
Słuchając jej, można było uznać, że całą uroczystość organizowała w pojedynkę, nocami targając stoły i osobiście hodując produkty.
Dienis tymczasem stał z kuzynami na werandzie.
Ożywione rozmawiali, śmiali się i ewidentnie świetnie spędzali czas.
W końcu goście usiedli.
Z ulgą zobaczyłam swoje miejsce obok męża.
Zabrzmiał pierwszy toast.
Podeszłam do krzesła i już zamierzałam usiąść.
Ale nie zdążyłam.
— Oleńka!
Głos Tamary Nikołajewny z łatwością zagłuszył ogólny szum.
Siedziała naprzeciwko solenizantki, na jednym z honorowych miejsc.
— Słonečko, wujek Misza nie ma już kompotu.
I na drugim końcu chleba prawie nie ma, przydałoby się dopełnić koszyczek.
Zamarłam przy krześle.
Dienis spojrzał na mnie, potem na najbliższy dzbanek.
— Mamo, zaraz po prostu stąd podamy, — powiedział i sięgnął po napój.
— No skądże, Dienis! — teściowa nadal się uśmiechała.
— Tutaj jest już ciepły.
W kuchni w lodówce stoi zimniutki.
Ola wie, gdzie wziąć.
Kilka osób obok niej rozmawiało dalej spokojnie.
Nikt nawet nie obrócił głowy.
Odwróciłam się i ruszyłam w stronę kuchni.
Przy zlewie znajdowała się Marina, córka jubilatki.
Stała w dżinsach i luźnej bluzie, włosy spięte w kucyk, na twarzy ani grama makijażu.
Marina leniwie płukała talerz.
— O, cześć, — powiedziała.
— Ciebie też zagonili?
— Wygląda na to.
— Mama mianowała mnie główną od zmywania.
Powiedziała, że skoro jestem córką jubilatki, muszę pomagać.
Spojrzała na moją sukienkę.
— A ty czemu taka wystrojona?
Wyciągnęłam z lodówki zimny kompot.
— Ponieważ przyjechałam tu jako gość.
Marina uśmiechnęła się krzywo.
— Odważne założenie.
Milczałam.
Wracając na salę, zmieniłam dzbanek, włożyłam chleb do koszyka i znowu skierowałam się na swoje miejsce.
Tym razem udało mi się usiąść.
Dienis troskliwie nałożył mi sałatkę.
Zdążyłam zjeść trzy lub cztery widelce.
Zabrzmiał drugi toast.
Po nim podniosłam oczy i od razu spotkałam się wzrokiem z teściową.
Przeczucie mnie nie myliło.
— Olu, droga, zbierz, proszę, talerzyki po przekąskach.
Pora podawać juliene.
Stoją tam w piekarniku, dwie blachy.
Uważaj ostrożnie, naczynia są gorące.
Nie ruszyłam się z miejsca.
— Tamara Nikołajewna, — powiedziałam na tyle głośno, żeby usłyszeli siedzący w pobliżu krewni, — może dzisiaj jeszcze ktoś pomagają?
Jest tu około trzydziestu osób.
Teściowa błyskawicznie przybrała na twarzy męczeński wyraz.
— No a kogo poproszę, Olu?
Wszyscy przyjechali odpocząć.
Po tygodniu pracy zmęczeni.
Powoli spojrzałam na nią.
Czyli wszyscy przyjechali odpocząć.
Oprócz mnie.
— Idź już, proszę, — kontynuowała ona.
— Przecież juliene ostygną.
Przeniosłam wzrok na Dienisa.
Mąż zmarszczył brwi i zaczął z skupieniem dłubać widelcem w sałatce, jakby odkrył tam niezwykle trudną zagadkę.
— Pomogę, — w końcu powiedział i uniósł się z krzesła.
Ale matka natychmiast go ucięła:
— Dienis, siedź!
Z wujkiem Walerą jeszcze dobrze nie porozmawiałeś.
Macie tam swoje męskie sprawy.
Ola sama wszystko wyniesie, roboty na pięć minut.
Dienis zamarł.
Spojrzał na matkę.
Potem na mnie.
I znów usiadł.
W tym właśnie momencie coś we mnie nieprzyjemnie pstrykło.
Milcząc, wzięłam z brzegu stołu dużą tacę i poszłam wzdłuż gości, zbierając zużyte naczynia.
Z jednego talerza na palec trafił lepki sos.
Wytarłam rękę serwetką i zaniosłam wszystko do kuchni.
Juliene stały w ciężkich ceramicznych kokilkach.
Blachy okazały się tak ciężkie, że za jednym razem wynieść wszystkiego nie było szans.
Trzeba było chodzić trzykrotnie.
Brałam gorące kokilki, rozstawiałam je przed krewnymi, omijałam krzesła, starając się nie zahaczyć jedwabnym dołem o nóżki mebli.
Dopóki nosiłam jedzenie, ktoś wygłosił trzeci toast.
Zaraz potem czwarty.
Potem włączyli muzykę.
Kiedy w końcu wróciłam do swojego krzesła, mój juliene zdążył już ostygnąć.
Dienis winnie przysunął do mnie kieliszek.
— Olu, przepraszam.
Naprawdę nie myślałem, że mama cię tak obciąży.
Zjedzmy teraz gorące i tyle.
Dalej sam będę zbierał talerze.
Spojrzałam na środek stołu.
— Gorącego jeszcze nie ma.
Dienis tylko otworzył usta.
I w tym momencie dosłownie nad moim ramieniem rozległ się znajomy głos:
— To przynieś!
Powoli odwróciłam głowę.
Za moimi plecami stała Tamara Nikołajewna.
Położyła obie ręce na moich ramionach.
Od teściowej pachniało drogimi perfumami i alkoholem.
— Tam w kuchni jest mięso i ziemniaki.
Wszystko jest już wyłożone na dużych półmiskach.
Trzeba tylko to wynieść tutaj.
Dalej, Oleńka, bo ludzie dawno czekają.
Nic nie odpowiedziałam.
Po prostu spojrzałam na swoje ręce.
Na prawym nadgarstku czerwieniło się małe oparzenie – zahcziłam o gorący brzeg blachy, kiedy wyciągałam juliene.
Potem przeniosłam oczy na swoją sukienkę.
Na szmaragdowym jedwabiu przy dole pojawiła się już tłusta plamka.
Widocznie, kiedy zbierałam naczynia, czyjś widelce dotknął tkaniny.
Sukienka, dla której obeszłam kilka sklepów.
Sukienka, na którą wydałam prawie połowę zaliczki.
Automatycznie spojrzałam na zegarek.
Było prawie dziewiąta wieczorem.
Ostatni raz normalnie jadłam około drugiej po południu.
Przy stole siedziało około trzydziestu osób.
Jedli.
Pili.
Śmiali się.
Wygłaszali tosty.
Omawiali nowości.
Robili zdjęcia.
Tańczyli do muzyki.
Każdy z nich przyjechał tu wypoczywać.
A ja, która razem z mężem włożyłam się w drogi prezent, włożyłam pieniądze do koperty, specjalnie kupiłam sukienkę, rano zrobiłam fryzurę i makijaż, cały wieczór nosiłam brudne naczynia, nosiłam napoje i gorące kokilki.
Przy czym robiłam to nie jako krewna, która czasami pomaga.
A jako bezpłatny personel obsługujący.
I najgorsze polegało nawet nie na tym.
A na tym, że nikt przy tym stole nie widział już w tym nic dziwnego.
— Nie, — powiedziałam cicho, ale na tyle wyraźnie, że usłyszeli wszyscy, którzy siedzieli w pobliżu.
Tamara Nikołajewna od razu zdjęła dłonie z moich ramion i ze zdumieniem wpatrywała się we mnie.
— Co znaczy „nie”? — powtórzyła, jakby uznała, że się przesłyszała.
Powoli odsunęłam krzesło, wstałam i odwróciłam się twarzą do teściowej.
Nasza rozmowa odbywała się prawie w środku sali bankietowej, więc głosy wokół stopniowo milczły.
Ktoś przestał się śmiać, ktoś zamarł z widelcem w ręku.
Nawet muzyka w tym momencie jakby stała się cichsza.
— To znaczy, że nie pójdę do kuchni po gorące, Tamara Nikołajewna.
Teściowa nerwowo chichotała i szybko omijała wzrokiem krewnych, wyraźnie licząc na znalezienie w ich twarzach poparcia.
— Olu, ty przypadkiem nie piłaś za dużo?
Co ci strzeliło do głowy?
Idź już, przynieś jedzenie, o co cię poproszono.
Ludzie czekają!
Zepsujesz całe święto.
Zdziwiłam się własnemu spokojowi.
Jeszcze pół godziny temu wydawało mi się, że wystarczy jedno słowo – a wybuchnę płaczem.
Ale teraz złość jakby wypaliła się.
Została tylko zimna jasność.
— Święta zaczęłam psuć nie ja, tylko pani, — odpowiedziałam.
— W tym momencie, kiedy postanowiliście zrezygnować z obsługi kelnerskiej, ale zapomnieliście o tym uprzedzić zaproszonych.
Przyjechałam tu jako gość.
Włożyliśmy z Dienisem do koperty przyzwoitą sumę i osobno razem z krewnymi braliśmy udział w zakupie ekspresu do kawy.
Za to wszystko liczyłam na spokojną kolację, złożenie życzeń cioci Ludzie, posłuchanie muzyki i spędzenie wieczoru razem z mężem.
Ale w żadnym wypadku nie na obsługę trzydziestu osób.
Na policzkach Tamary Nikołajewny natychmiast wystąpiły bordowe plamy.
Ciocia Luda wymownie westchnęła i przyłożyła dłoń do piersi, chociaż przy tym przyglądała się nam z takim uwagą, że żaden atak jej wyraźnie nie groził.
— Jaka ty jesteś wyrachowana! — syknęła teściowa, ostatecznie zapominając o swoim łagodnym tonie.
— Jesteśmy rodziną!
Bliskimi ludźmi!
Naprawdę tak trudno dla bliskich donieść parę talerzy?
Nie ma tu obcych!
Powoli obiegłam wzrokiem długi świąteczny stół.
Siedzieli przy nim dorośli ludzie.
Zdrowi, ubrani odświętnie, syci, wesoł.
— Jeśli rzeczywiście wszyscy tu swoi, to każdy jest w stanie sam pójść do kuchni i wziąć sobie gorące.
Mięso jest w piekarniku, ziemniaki w dużych garnkach na kuchence.
Smacznego wszystkim.
Odwróciłam się, wzięłam z oparcia krzesła swoją torebkę.
Dienis natychmiast wyskoczył.
— Olu, stój.
Szybko obiegł stół i znalazł się obok mnie, stając między mną a matką.
Po jego twarzy było widać: mąż w końcu zrozumiał, że zwykłym „no nie kłóćmy się” sytuacji już nie naprawić.
— Mamo, Ola ma rację, — powiedział głośno.
— Naprawdę przesadziliście.
Ona nie jest personelem obsługującym.
Jeśli postanowiliście zrezygnować z kelnerów, należało o tym powiedzieć wcześniej.
Wtedy przyjechalibyśmy w zwykłych ubraniach i od razu rozdzielili obowiązki.
Albo w ogóle zamówili gotowe jedzenie z dostawą.
— Dieniska! — oburzenie dobiegło z drugiego końca stołu.
— Jak ty rozmawiasz z matką?
Do rozmowy włączył się wujek Walera.
Odłożył widelce i z niezadowoleniem spojrzał w naszą stronę.
— Twoja żona zupełnie się rozpuściła!
Starszym już pyskuje!
Wielka mi rzecz, zaniosła kilka talerzy.
Korona z głowy spadła?
Dienis powoli odwrócił się do niego.
Rzadko widziałam męża tak zirytowanego.
— Wujku Waler, jeśli samemu pójść po mięso, twoja korona też, myślę, zostanie na miejscu.
Ola przez cały wieczór siedziała przy stole ze pięć minut.
Ma już oparzenie na nadgarstku.
Więc dosyć.
Po tym odwrócił się do wszystkich mężczyzn.
— Chłopaki, wstajemy.
Kto potrzebuje gorącego – idziemy do kuchni.
Są tam tace.
Sami rozniesiemy jedzenie po stołach.
Dzisiaj wychodzi na to, że mamy bankiet samoobsługowy.
Na sali powstała ta sama niezręczna cisza, kiedy wszyscy już rozumieją, że konflikt zazedł za daleko, ale jeszcze nie zdecydowali, po czyjej stronie stanąć i czy nie lepiej w ogóle udawać, że nic się nie stało.
Pierwszy niespodziewanie wstał wujek Kolia, mąż jubilatki.
— A czego teżśmy usiedli? — powiedział.
— Dziewczyny, siedźcie już.
Sami damy radę.
Dienis, chodźmy.
Jeszcze kilku mężczyzn niechętnie odsunęło krzesła i ruszyło śladem.
Ktoś zażartował o nowej obsłudze restauracyjnej, ktoś się zaśmiał, a napięcie zaczęło powoli opadać.
Tylko Tamara Nikołajewna została stojąc koło stołu.
W rękach nerwowo gniotła koronkową serwetkę.
Jej spojrzenie mówiło więcej niż jakiekolwiek słowa.
Kiedy wokół znów zaczęto rozmawiać, teściowa pochyliła się do mnie i wycedziła ledwo słyszalnie:
— Przed całą rodziną wystawiła mnie nie wiadomo kogo.
Spokojnie opadłam na swoje miejsce.
— Zrobili to sami, kiedy postanowili pokazać siostrze, jak wspaniałą jest pani organizatorką, wykorzystując mnie zamiast zatrudnionego pracownika.
Tamara Nikołajewna gwałtownie się wyprostowała.
Więcej ze mną nie rozmawiała.
Reszta uroczystości przebiegła zupełnie inaczej niż pierwsze godziny.
Mężczyźni wynieśli gorące, postawili duże półmiski na stół i rozłożyli sztućce.
Nikt od tego nie umarł i nawet szczególnie się nie zmęczył.
Marina, widząc, że mój mały bunt niespodziewanie zadziałał, też postanowiła skorzystać z momentu.
Wyszła z kuchni, rzuciła ściereczkę kuchenną na wolne krzesło i oświadczyła matce:
— Wszystko.
Ja też skończyłam.
Naczynia jutro załaduję do zmywarki.
Dzisiaj jest święto właściwie i dla mnie też.
Ciocia Luda najpierw otworzyła usta, zbierając się do sprzeciwu, ale spojrzała na to, co się dzieje, i zamilkła.
Tamara Nikołajewna demonstracyjnie ignorowała mnie.
Rozmawiała wyłącznie z siostrą i kobietami siedzącymi w pobliżu.
Od czasu do czasu słyszałam głośne westchnienia i urwane frazy:
— Oto dzisiejsza młodzież…
— Żadnego szacunku…
— Kiedyś rodzina była rodziną…
— Teraz każdy myśli tylko o sobie…
Nie reagowałam.
W końcu udało mi się spokojnie zjeść gorące.
Prawda, nastrój był już zepsuty ostatecznie.
Wyjechaliśmy z Dienisem jednymi z pierwszych, tłumacząc to zmęczeniem.
W samochodzie długo nikt nie rozmawiało.
Za oknami migotały latarnie podmiejskiej drogi.
Patrzyłam na nie i czułam, jak nieprzyjemnie boli oparzone nadgarstek.
Po kilku minutach Dienis spojrzał na moją rękę.
— Bardzo boli?
— Da się wytrzymać.
Ciężko westchnął i mocniej zacisnął kierownicę.
— Olu, przepraszam.
Milczałam.
— Naprawdę, — kontynuował. — Ja naprawdę od razu nie pojąłem, w co to się zamieni.
Mama powiedziała coś w stylu: „Ola trochę pomoże”.
Uznałem, że przyniesiesz parę salaterek, przywitasz ludzi i tyle.
Potem poszedłem na werandę do chłopaków, rozgadaliśmy się…
W ogóle zauważyłem, że ciągle biegać zaczęłaś dopiero, kiedy zacząłeś roznosić juliene.
Odwróciłam głowę w jego stronę.
— Dienis, problem nie w tym, że od razu nie zauważyłeś.
— A w czym?
— W tym, że twoja mama przygotowała to wszystko wcześniej.
Milczał.
— Przywiozła mi fartuch, — ciągnęłam dalej.
— Rozumiesz?
Nie przypomniała sobie przypadkowo w ostatniej chwili, że trzeba pomóc.
Ona jeszcze w domu zdecydowała, że będę cały wieczór obsługiwać stół.
Ale nic nam nie powiedziała.
Bo doskonale rozumiala: uprzedź ona wcześniej, albo byśmy odmówili, albo przyjechali w zwykłych ubraniach i od razu ustalili, kto i co robi.
Dienis słuchał uważnie.
— Specjalnie postawiła mnie przed faktem już tutaj, kiedy zgromadzili się krewni.
Bo była pewna, że wstyd mi będzie odmówić przy wszystkich.
Że będę się uśmiechać i dźwigać talerze, byleby nikt nie powiedział, że jestem złą synową.
— Tak, — cicho rzekł Dienis.
— Pewnie tak jest.
— Nie „pewnie”.
Dokładnie tak.
Przejechaliśmy w milczeniu kilka kilometrów.
Potem mąż powiedział:
— Porozmawiam z nią jutro.
— Nie trzeba.
— Dlaczego?
Zmęczona oparłam się o zagłówek.
— Ponieważ żadna rozmowa nic nie zmieni.
Dla twojej mamy winna i tak zostanę ja.
W jej wersji wydarzeń chciała dobrze, organizowała rodzinne święto, a niewdzięczna synowa urządziła awanturę przed krewnymi.
Przekonywanie o przeciwnym nie ma sensu.
— I co wtedy robić?
— Po prostu zmienić zasady.
— Jakie konkretnie?
Spojrzałam na męża.
— Od tej pory każde wydarzenie twojej rodziny omawiamy wcześniej.
Jeśli zapraszają nas do restauracji lub na bankiet z obsługą – przyjeżdżamosz jako goście.
Dajemy prezent, siadamy do stołu i odpoczywamy razem ze wszystkimi.
— Dobrze.
— Jeśli święto organizują we własnym zakresie – też nie ma problemu.
Ale wcześniej rozdzielane są obowiązki.
Kto gotuje, kto nakrywa, kto piecze mięso, kto sprząta.
A nie tak, że ktoś przychodzi w odświętnej sukni i nagle dowiaduje się, że został mianowany kelnerem.
Dienis przytaknął.
— Logiczne.
— I jeszcze jedno.
Jeśli znów postawią nas przed faktem, po prostu odwracamy się i odjeżdżamy.
Bez wyjaśniania relacji.
— Zgadzam się.
— Darmowym personelem w jedwabnej sukni dłużej pracować nie mam zamiaru.
Tym razem Dienis nawet się uśmiechnął.
— Sprawiedliwe.
Przez trzy tygodnie Tamara Nikołajewna demonstracyjnie trzymała urazę.
Mężowi odpisywała krótkimi wiadomościami.
Do mnie w ogóle nie pisała ani nie dzowniła.
Ale w sobotę rano telefon Dienisa w końcu zatelefonował.
Siedzieliśmy w kuchni i piliśmy kawę.
Na ekranie wyświetliło się imię matki.
Spojrzeliśmy na siebie.
Dienis włączył głośnomówiący tryb.
— Dieniska, cześć!
Jak tam się czujecie? — głos Tamary Nikołajewny brzmiał nietypowo rześko i słodko.
— Cześć, mamo.
W porządku.
Czy coś się stało?
— No nie, nic takiego.
Po prostu tata ma za dwa tygodnie urodziny.
Zdecydowaliśmy tym razem niczego nie wynajmować.
Zbierzemy się u nas na działce.
Zrobimy szaszłyki, posiedzimy na świeżym powietrzu.
Produkty już mniej więcej wypisałam.
Będziecie z Olą?
Spojrzałam na męża.
Ledwo zauważalnie się uśmiechnął.
— Będziemy, mamo.
— No i świetnie!
— Tylko od razu jedno pytanie.
Po tamtej stronie nastąpiła krótka pauza.
— Jakie?
— Umówmy się wcześniej, kto co robi.
Kto gotuje mięso, kto zajmuje się grillem, kto nakrywa stół i kto potem sprząta?
Tamara Nikołajewna ewidentnie nie spodziewała się takiego obrotu sprawy.
— No… jak zawsze, — niepewnie przeciągnęła ona.
— My z kobietami zrobimy sałatki, mężczyźni zajmą się mięsem…
— Nie, mamo, — spokojnie przerwał Dienis.
— Sformułowania „jak zawsze” już nie pasują.
Porozmawiajmy konkretnie.
Teściowa ciężko westchnęła.
— I co proponujesz?
— Kupimy z Olą już przygotowane mięso i przywieziemy dobre jednorazowe naczynia, żeby po święcie nikt nie stał godzinami przy zmywaku.
Na grillu będę ja z tatą.
A sałatki ty z ciocią Ludą przygotujecie przed przybyciem gości.
W porządku?
Zapadło milczenie.
Potem rozległo się kolejne wymowne westchnienie.
Po nim łatwo było wyobrazić sobie całą tragedię zanikających tradycji rodzinnych, w których jedna synowa musiała karmić i obsługiwać całą krewniaczą zgraję.
— Och, dobrze, — w końcu powiedziała Tamara Nikołajewna.
— Skoro jesteście już tacy… nowocześni.
Kupujcie swoje naczynia.
Tylko weźcie normalne, grube.
Bo cienkie talerze od gorącego od razu rozmakają.
Dienis spojrzał na mnie.
— Umówione, mamo.
Skończył rozmowę i uniósł filiżankę, jakby proponując toast.
Zaśmiałam się i lekko uderzyłam swoją filiżanką o jego.
Szmaragdową sukienkę zdążyłam już do tego czasu odebrać z pralni chemicznej.
Tłustą plamę udało się usunąć całkowicie.
Oparzenie na nadgarstku też prawie zniknęło.
Za to nowe rodzinne zasady, wygląda na to, zamierzały zostać na długo.
I, jakkolwiek dziwnie to brzmiało, warto było przeżyć jeden beznadziejnie zepsuty świąteczny wieczór.
