— A ty prześpisz się w salonie na kanapie, nie
jesteś żadną hrabiną.
Tatiana po gospodarsku rzuciła wielką torbę
podróżną prosto na jasny dywanik w przedpokoju.
— Tak, gospodyni, witaj niezapowiedzianych
gości — odezwał się Wadim.
Przecisnął się do domu za żoną i o mało nie
zahaczył ramieniem o futrynę drzwi.
W rękach krewnego znajdowała się ogromna plastikowa miska, byle jak przykryta folią. Spod niej widać było kawałki podejrzanie bladego mięsa w cebulowej marynacie.
— W bagażniku są jeszcze torby — zarządził Wadim. — No, ruszaj się, nakrywaj do stołu, a ja pójdę wziąć prysznic, opłuczę się po drodze.
Omiótł wzrokiem przedpokój i prychnął:
— Starczy w ogóle ciepłej wody dla wszystkich w tej twojej norze?
Wiera oparła się ramieniem o futrynę i długim spojrzeniem obrzuciła niezapowiedzianych gości.
Ten dom za miastem kupiła sama. Jeszcze na długo przed poznaniem Ilji. Sama spłacała kredyt hipoteczny, sama rezygnowała z urlopów, sama kłóciła się z robotnikami o krzywo położone płytki. To było jej terytorium. Jej twierdza.
Ilja wyjechał dziś rano z przyjaciółmi na ryby z noclegiem, a Wiera liczyła na to, że spędzi weekend w absolutnej ciszy. Bez rozmów, próśb, cudzych skarpetek na korytarzu i zapachu szaszłyka w firankach.
Zdążyła tylko przebrać się w spodnie dresowe i luźną bluzę, gdy na podwórku rozpaczliwie zatrąbił stary samochód zagranicznej marki.
Szwagierka nawet nie uznała za stosowne ostrzec o przyjeździe.
— Dobrze usłyszałam? — Wiera złożyła ręce na kolanach, w myślach zbierając resztki cierpliwości.
— Co ty tam usłyszałaś albo nie usłyszałaś? — Tatiana zrzuciła buty.
Odrzuciła je kopnięciem pod ścianę i zostawiła brudny ślad na płytkach.
— Powiedziałam, przygotuj nam łóżko. Wlekliśmy się cztery godziny w korkach, Wadika tak boli kręgosłup, wymęczył się za kierownicą.
— To znaczy, że przyjechaliście bez zapowiedzi, a ja mam ustąpić wam swoją sypialnię? — sucho uściśliła Wiera.
— A jak chciałaś? — Tatiana rozłożyła ręce.
Poprawiła jasną chustę na szyi i wpatrywała się w gospodynię z autentycznym oburzeniem.
— Właściwie to normalni ludzie uprzedzają, zanim przyjadą — spokojnie powiedziała Wiera.
— Przyjechaliśmy do rodzonego brata! — zawyła Tatiana. — Mamy jeszcze pytać o pozwolenie? U nas w rodzinie tak nie jest przyjęte. Jesteśmy ludźmi prostymi, bez tych waszych miejskich fanaberii.
— Rodzony brat karmi teraz komary nad jeziorem — poinformowała Wiera. — Do niedzieli wieczorem go tu nie będzie.
— Wiem — zlekceważyła szwagierka.
Pewnie ruszyła w stronę kuchni, po drodze zaglądając do uchylonych drzwi łazienki tak, jakby przeprowadzała rewizję.
— Byliśmy z Ilją w kontakcie jeszcze w środę. Powiedział, że będziesz tu siedzieć sama przez cały weekend.
Tatiana rozejrzała się i prychnęła:
— No więc postanowiliśmy po rodzinny zrobić ci towarzystwo. Po co masz tak sama siedzieć w takiej rezydencji? Jeszcze zdzzeżejesz.
Wadim z jękiem ściągnął buty sportowe.
Rzucił je prosto na środku przejścia i przeciągnął się tak, że aż strzeliło w stawach. W przedpokoju zapachniało zastanym potem, drogą i benzyną.
— Wiera, nie denerwuj się — pojednawczo zagrzmiał. — Zjedlibyśmy coś gorącego po drodze.
Skinął głową w stronę miski.
— Wyciągaj tam ogóreczki, pomidorki, ugotuj ziemniaczki. Mięso sam usmażę, jak już muszę, wezmę męską robotę na siebie.
— Widzieliście, która godzina? — Wiera nawet nie drgnęła. — Już ósma wieczorem.
— I co z tego? — Wadim autentycznie nie zrozumiał. — Najlepsza pora na szaszłyk i kieliszeczek.
Tatiana tymczasem oceniała już schody na piętro.
— W pokoju gościnnym na parterze sofa jest twarda, pamiętam z zeszłego roku. Po niej całe plecy mam obolałe. A wy macie na górze drogi, ortopedyczny materac. Ilja na pewno pozwoliłby nam się tam położyć.
— Ilja mógłby pozwalać w swoim domu — spokojnie ucięła Wiera.
— A to jest mój dom. I moja sypialnia. Goście tam nie wchodzą.
Tatiana natychmiast wyłoniła się z kuchni.
Twarz szwagierki pokryła się czerwonymi plamami oburzenia.
— Ty w ogóle robisz zakupy w lodówce czy jak?!
— Przecież tam jest pusto! Kilka tanich jogurtów, kawałek zaschniętego sera i jakaś zielenina. Czym ty karmisz mojego brata, potworze?
— Twój brat jest w stanie sam kupić sobie jedzenie, jakie chce — niezmącona odpowiedziała Wiera.
— Pokój gościnny jest w korytarzu na prawo. Nie podoba się twarda kanapa — w naszej okolicy jest wystarczająco dużo hoteli. Ceny tam oczywiście nieprzyjemne, ale materace dobre.
Tatiana oburzona wyprostowała się, opierając ręce na pełnych biodrach.
— Oho, czyli tak teraz rozmawiamy!
— Przyszliśmy do niej z całym sercem, jechaliśmy przez całe miasto! Przywieźliśmy wyborne mięso, kupione za własne pieniądze, a ona nie wpuszcza rodziny męża na próg!
— Wpuściłam was — Wiera nieco zmrużyła oczy. — Ale spać będziecie tam, gdzie wypada gościom. Na parterze.
— No nie ma mowy! — zjadliwie przeciągnęła Tatiana.
Całą swoją postawą pokazywała, że nie zamierza się wycofywać ani ustępować z pozycji.
— Nie po to jechałam taki kawał na działkę, żeby łamać sobie kości na wygniecionych sprężynach. Nie jesteśmy, między innymi, żadną służbą!
— Wadim, bierz torbę, idziemy na górę. Nie zwracaj uwagi na tę królową.
Wiera odsunęła się od futryny i stanęła w poprzek przejścia do drewnianych schodów.
— Stop. Tam nikt nie pójdzie.
— No daj przejść, niech to szlag! — Wadim niezadowolony skrzywił się.
Spróbował niezdarnie obejść Wierę z boku, ale ona zrobiła krok w stronę i znów zagrodziła mu drogę.
— Po co zaczynasz z niczego? — wymruczał. — Żal ci materaca? Ubędzie ci coś, jak prześpimy się dwie noce po ludzku?
— Dwie kobiety w jednym domu nigdy nie mogą się dogadać — mruknął krewny. — Tańka, idź urządzaj się na górze, a ja pójdę po grill. Stoi w szopie?
— Wadim, mówię po polsku: na piętro nie pójdziecie — wyraźnie, akcentując każde słowo, powiedziała Wiera.
— Ojej, jakie my delikatne! — prychnęła Tatiana.
Spróbowała odepchnąć Wierę ramieniem, ale ona stała mocno.
— Pomyśl, pałac znalazła! Następnym razem przywiozę własną pościel, skoro tak trzęsiesz się nad swoimi jedwabnymi prześcieradłami.
— Wadim, zaciągnij torbę na górę, powiedziałam! I paczkę z węglem przy okazji! — rozkazała szwagierka, przedzierając się do schodów z gracją rozzłoszczonego nosorożca. — I zabierz moją kosmetyczkę z deski rozdzielczej, zostawiłam ją tam!
Wiera cofnęła się o krok, przepuszczając Tatianę.
Wewnątrz nie czuła już ani złości, ani żalu. Tylko ciężkie, ołowiane zmęczenie. Miała czterdzieści osiem lat. Cały tydzień harowała w biurze, rozliczała raporty kwartalne, wysłuchiwała niekończących się pretensji przełożonych. Chciała po prostu ciszy w swoje dwa zasłużone dni wolne.
Czy naprawdę teraz trzeba krzyczeć? Robić awantury? Wyrywać swoje rzeczy z cudzych rąk? Urządzać komunalną szarpaninę na schodach własnego domu?
Udowadnianie oczywistości ludziom, którzy szczerze uważali bezczelność za drugie szczęście, było bezcelowe.
Tatiana tymczasem już ciężko tupała po drewnianych stopniach na górę.
— Oho, a tu nawet nieźle pobudowali! — dobiegł z góry jej dźwięczny, zadowolony głos. — Wadik, tu jest nawet własny balkonik! Będziesz mi rano przynosił tu kawę! Pięknie!
Wadim odwrócił się i głośno klapiąc piętami po płytkach, wyszedł na ganek. Musiał zabrać z wysłużonego samochodu pozostałe torby z jedzeniem.
Wiera została u podstawy schodów.
Patrzyła na brudne buty Wadima, rzucone na środku korytarza. Na tłusty ślad od miski z cebulową marynatą, który nakapał prosto na jej ulubiony dywanik. Na otwarte na oścież drzwi wejściowe, przez które do domu radośnie wlatywały już wieczorne komary.
— Hej, gospodyni! — krzyknął z ulicy Wadim. — A gdzie leży podpałka do węgla? Spojrzałem w szopie — tam nic nie ma! I przynieś szpikulce, mam tylko ruszt!
Wiera przeniosła wzrok na wąską komodę w przedpokoju.
Tam starannie leżały klucze do jej samochodu. Obok stała mała torebka z dokumentami i kartami bankowymi. Nieco dalej leżał magnetyczny brelok od inteligentnego zamka drzwi wejściowych, który zainstalowała w zeszłym roku.
Zgarnęła klucze i torebkę.
Zarzuciła lekką kurtkę prosto na domowy strój. Wsunęła stopy w buty sportowe, nawet nie zawiązując sznurowadeł.
— Wierka, ogłuchłaś?! — znów zawył Wadim z podwórka. — No ruszaj się, jeść się chce!
Wiera wyszła na ganek.
Wieczorne powietrze było już po jesiennemu chłodne i pachniało sosnami. Gdzieś w oddali szczekał sąsiedzki pies.
Wadim stał przy otwartym bagażniku i wściekle grzebał w szeleszczących torbach.
— Czego stanęłaś jak pomnik? — niezadowolony mruknął, zauważając gospodynię. — Pomóż zabrać torby, nie widzisz, że mam zajęte ręce! Jest jeszcze piwo na tylnym siedzeniu, zabierz je.
Wiera nic nie odpowiedziała.
Milcząc, przyciągnęła do siebie ciężkie skrzydło drzwi wejściowych. Masywna metalowa konstrukcja zatrzasnęła się z głuchym, pewnym dźwiękiem.
Wiera przyłożyła magnetyczny brelok do panelu czujnikowego inteligentnego zamka.
Mechanizm cicho kliknął, na martwo blokując stalowe rygle.
Wadim ze zdziwieniem wpatrzył się w nią i wypuścił z rąk paczkę tanich papierowych chusteczek.
— Co ty wymyśliłaś, kozo?!
— Nic szczególnego — równo odpowiedziała Wiera, chowając brelok do kieszeni kurtki. — Jadę odpocząć. Miłego weekendu.
Spokojnie zeszła po stopniach i skierowała się do swojego samochodu.
Na balkonie drugiego piętra pojawiła się zaczerwieniona Tatiana. Szwagierka zdążyła już przebrać się w ogromny, kwiecisty szlafrok.
— Wiera! — krzyknęła z góry. — A gdzie leżą czyste ręczniki? W szafie wiszą tylko twoje kąpielowe, a ja potrzebuję do twarzy!
Wiera pisnęła alarmem, otworzyła drzwi i usiadła za kierownicą.
— Hej! Stój, nienormalna! — wrzasnął Wadim, rzucając paczkę z węglem prosto na zadbany trawnik.
Rzucił się do ganku i z całej siły szarpnął za klamkę drzwi wejściowych.
Zamknięte.
Szarpnął jeszcze raz, zapierając się nogą o próg.
Bezskutecznie.
— Tańka! Otwieraj od środka, żywo! — krzyknął do żony, zadzierając głowę.
— No jak otworzę?! — zwiesiła się z balkonu Tatiana, w panice szarpiąc za drzwi balkonowe. — Tu jest ten durny elektroniczny zamek! Bez klucza albo breloka od środka nie otwiera się, jeśli jest włączona pełna blokada!
Wadim podbiegł do samochodu Wiery i zaczął walić pięścią w przyciemnianą szybę.
— Zeszłaś na stare lata z drogi?! A kto otworzy dom?! Gdzie my będziemy nocować, w samochodzie czy co?!
Wiera opuściła szybę zaledwie na kilka centymetrów.
— Tam, gdzie wasze cudowne mięso. W bagażniku.
— Jesteś chora na umyśle?! — twarz Wadima pokryła się czerwonymi plamami, żyły na szyi nabrzmiały. — Przyjechaliśmy do rodzonego brata, w końcu się wybraliśmy!
— To dzwońcie do swojego brata, żalcie się — Wiera uruchomiła silnik.
— Przecież on jest poza zasięgiem, nieszczęsny rybaku! — wydarł się krewny, znów łomocząc w szybę. — Wiera, nie wygłupiaj się, do kogo mówię! Otwieraj po dobroci! Tańka została zamknięta w środku, będzie jej chciało się do toalety!
— Nic nie szkodzi, do niedzieli wieczorem wytrzyma albo załatwi się do wiadra — wzruszyła ramionami Wiera. — Woda w kranie jest. Lodówka, jak sami trafnie zauważyliście, jest pusta, więc się nie przeje i nie zatruje.
Tatiana na balkonie w końcu uświadomiła sobie całą skalę katastrofy.
— Co ty robisz, szmato taka?! — zawyła szwagierka na całą działkową osadę, przekrzykując szum silnika. — Wróć natychmiast i otwórz! Wszystko opowiem bratu w kolorach! Tak się z tobą po tym rozwiedzie, pójdziesz potem w świat!
— Przekazuj wielkie pozdrowienia — rzuciła Wiera w uchylone okno.
Płynnie wrzuciła bieg i wyjechała z podwórka na gruntową drogę.
W lusterku wstecznym było doskonale widać, jak tłusty Wadim biegnie za samochodem aż do samej bramy, macha rękami i rozpaczliwie krzyczy coś o sumieniu, gościnności i więzach rodzinnych.
Tatiana wciąż boleśnie wyła z balkonu, obiecując Wierze wszystkie kary niebieskie.
Wiera tylko dodała gazu.
W sąsiedniej osadzie, kilometrów dwadzieścia od jej działki, znajdował się świetny klub podmiejski. Bardzo drogi, z luksusową restauracją, strefą spa i ogromnym zamkniętym terenem pośród sosen.
Pokój typu suite z jacuzzi i całodobową obsługą był wart każdej wydanej monety.
Wiera opłaciła dwie doby bez patrzenia, prosto z karty kredytowej.
Zamówiła lekką kolację do pokoju, wzięła gorącą kąpiel z aromatyczną pianą i z czystym sumieniem wyłączyła telefon komórkowy.
Ten weekend minął dokładnie tak, jak marzyła.
Cicho, spokojnie, z kieliszkiem dobrego białego wina i bez cudzych, narzuconych problemów. Nikt nie wymagał czystych ręczników do twarzy. Nikt nie skarżył się na twardą kanapę na parterze.
Nikt nie próbował bezczelnie zająć jej łóżka.
Wyspała się na śnieżnobiałych prześcieradłach, poszła na relaksujący masaż, pospacerowała po zadbanych leśnych ścieżkach.
Telefon Wiera włączyła dopiero w niedzielę wieczorem, kiedy niespiesznie pakowała rzeczy przed wyjazdem z hotelu.
Na jasnym ekranie od razu wyświetliło się trzydzieści nieodebranych połączeń od Wadima. Tuzin złych wiadomości z błędami od Tatiany, wysłanych, widocznie, z balkonu w pierwszych godzinach, zanim padł jej telefon.
I trzy spokojne połączenia od Ilji.
Wiera oddzwoniła do męża. Odebrał prawie od razu.
— Wieruniu, cześć. Gdzie się podziewasz?
Głos męża był nieco zagubiony, a w tle głośno szumiała woda z kranu.
— W hotelu — pokojowo odpowiedziała Wiera, zapinając torbę podróżną. — Odpoczywam duszą i ciałem. A ty już wróciłeś z połowem?
— Wróciłem — Ilja ciężko pomilczał do słuchawki. — W sensie, w hotelu?
— W prostym.
— Przyjechałem do domu z rybą pół godziny temu, a tu obraz olejny. Tańka na balkonie wyje jak wilk, Wadim śpi w samochodzie, zły jak pies łańcuchowy.
Znowu pomilczał.
— Mówią, że zamknęłaś ich bez kluczy i wyjechałaś w nieznanym kierunku.
— Nie zamknęłam, a po prostu dałam swobodę wyboru — uśmiechnęła się Wiera.
Podeszła do dużego lustra w przedpokoju pokoju i poprawiła włosy.
— Bardzo chcieli spać w mojej sypialni z maksymalnym komfortem. Nie przeszkadzałam im cieszyć się procesem. Wadim, prawda, został na ulicy się opalać, ale sam tak się rwał smażyć szaszłyki.
Ilja znowu zamilkł. Widocznie powoli docierała do niego cała skala zaistniałego zdarzenia.
— Tańka krzyczy, że jej noga więcej w naszym domu nie postanie — w końcu powiedział mąż, i szczególnego smutku w jego głosie nie słychać było.
— Cudowna wiadomość, po prostu święto jakieś — szczerze ucieszyła się Wiera. — Jak minęło łowienie ryb?
— Łowienie ryb świetnie — krótko zachichotał Ilja. — Przyjeżdżaj szybciej. Gotuję zupę rybną ze świeżej ryby. Sam gotuję. Rodzina już wyjechała, tak pylili, że nic nie było widać. Nawet zabrali swoje podejrzane mięso.
— Niedługo będę, czekaj — obiecała Wiera i rozłączyła rozmowę.
Złapała torbę i skierowała się do wyjścia z pokoju.
Za ciszę we własnym domu czasami trzeba było zapłacić przyzwoitą sumę. Ale rezultat, bez wątpienia, był tego wart.
